Maligayang Pagdating sa Blog ng Tunay!

books are us

2006-05-31T21:47:00.000-07:00

BOOK ARE YOU test.
and go to mewing.net. not as good as reading a good book, but way better than a bad one.

Trial by error

2006-05-31T21:20:00.000-07:00

BUY IT TODAY

Summer Ending Session

2006-05-19T00:54:00.000-07:00

today is the last day of the summer classes. hurray, hurray!

ang peke. hindi talaga bagay magpakasunny. parang kagabi. pinilit kong mag-enjoy sa pag-indulge sa laway este layaw kahit mabutas ang bulsa ko dahil bakasyon na at uuwi na ako sa amin kung saan libre ang mga biyaya. pero totoo hindi mabibili ng pera ang taos-pusong saya at ligaya.

ang totoo wala akong kabalak-balak manood ng The DaVinci Code. hindi ko rin naman binasa yung libro. tinangka ko. marami kaseng nagsabi na interesante yung libro. binuklat ko noon yung ilang paunang pahina ng libro pero ewan ko ba, hindi naengganyo ang mata ko. basta pagdating sa pagbabasa, ayoko nang pinipilit ko ang sarili ko (ay hindi na lang pala sa pagbabasa, kahit pala sa lahat ng bagay). naniniwala kase ako sa nagpauso ng kasabihan na reading is a hobby kaya sinisigurado kong ang mga binabasa ko ay dapat kong ienjoy at naeenjoy ko nga talaga ng buong puso. hindi dahil bandwagon ay ipagpipilitan ko na rin ang sarili ko na interesado rin ako sa librong international bestseller (ang totoo anti-fad ako pero hindi yun reasonable). gaya rin ng sa Memoirs of Geisha na hindi ko binasa at hindi ko napananood. hindi ko lang kase maatim na pati sarili ko lolokohin ko pa dahil lang sa kababawan ng buhay, kami na nga lang ang magkakampi, tatraydurin ko pa. kaya para matapos na ang paghihirap, binitawan ko na lang ang libro at binalik sa pagkakasalampak nito sa sahig.

kagabi nagkayayaan, kaya nagpayaya na rin ako. sa robinson's kami nagpunta. laglag ang sandaan para sa tiket. sa ikatlong hilera sa kanang bahagi mula sa pinakaunahan kami napapwesto. ako ay naupo sa ikalimang upuan mula sa isle.

What is important is what you believe. tanging quotable-quote kong napulot.

Ok lang. as in ok lang na hindi nakakahinayang mamiss panoorin. ewan ko ba, masyado yata kase ako nag-expect palibhasa hindi ko nabasa at ibinase ko lang ang aking expectation sa mga naringgan ko na botong-boto talaga sa talento ni dan brown. mas compelling pa yata sa akin yung Seven (paborito ko tong pelikula kaya bias ako) pero siyempre hindi naman si Jesus Christ ang focus kundi yung mortal sins. at yung sa part ng epilogue (ayon sa kasama kong nabasa ang libro), kala ko pa naman human na nga si Jesus Christ, gusto ko na sanang maniwala na may revelation na magpapawindang sa aking relihiyon, kaya lang binawi pa rin pala kase nasa gitna nung pyramid yung tunay na tomb ni Magdalene. ako naman tuloy, parang, "ay ngek! binawi?!"

ngayong napanood ko na yung pelikula, may lalo pa pala akong karapatang pagtawananan yung pulitikong nagsuggest i-ban ang pelikula sa pilipinas pero nang tanungin kung nabasa na niya yung libro e hindi pa naman pala nabasa. pareho lang kami hindi nagbasa nung libro, pero dahil napanood ko na nga kagabi lang at ako bilang isang kabataang (madaling mabrainwash) kristiyanong may pananalig naman, e hindi naman naapektuhan nung pelikula, lalong hindi nagalusan ang aking pananalig. sabagay siguro pareho lang ang expectation namin sa pelikula na patutunayan na si Jesus Christ ay isang tao lamang. pero kase, fiction nga e. ang kulit.

ilang bagay na kinatuwaan ko lang.

1.) si Magneto akala ko nung medyo gitna ng plot, bida. natawa ako kase nga si Magneto ang naiimagine ko, hindi bagay maging bida. sa huli, ayun, mas natawa pa ako lalo kase kontrabida pa rin naman pala siya.
2.) yung albino namang si Paul Bettany daw, ang paborito kong karakter kase sa bawat kasalanan (pagpatay) na ginagawa niya, hihingi siya ng tawad sa harap ng altar tapos yun pasasakitan yung sarili niya. at dahil hindi ko nga nabasa ang libro, at hindi ako marunong manood ng pelikula (mas pinapanood ko ang mga background scene kesa sundan ang plot), hindi ko naintindihan kung anong klaseng religious practice yung pinoportray ng kanyang karakter.
3.) tsaka yung pyramid sa Louvre ang ganda talaga. naalala ko yun sa pics na pinadala sa kapatid ko ng penfriend niya na tiga-france. may boyband pa nga e, hindi ko lang maalala kase grade two ko pa ata nakita yung mga retrato pero tanda ko yung landmark.

meron akong pelikulang napanood. hindi ko maalala kung kelan at saan at anong pamagat. mas compelling yun. a tama! yung quest naman ata sa paghahanap ng bangkay ni Jesus Christ. kung totoo yung nabuksan na tomb. parang sa archaeology ko ata napanood kase yung archaeologist na babae ang bida. tapos may anak siya. tapos yung leading man, pari na pinadala ng Roma para iconfirm o iinvestigate o bantayan ang maaaring revelation, na dating militar ata o parang CIA ba yun. kaso pinasabog yung lugar nung mga kalaban, na hindi ko sigurado ang nationality ng lider, kung Jew o ano. hindi ko talaga maalala ang title, kaninang umaga ko pa iniisip kase yun talaga, mas naapektuhan ako dun nung napanood ko yun. kase nakakita sila ng bungo, tapos parang malapit na malapit na talaga nila maconclude. sinabotahe nga lang yung lugar. in the end, binaon din lang sa limot nang lahat ang nangyari. mas gusto ko yun kesa sa The DaVinci Code the movie.

pero kung tungkol din lang naman sa mga taong simbahan ang pag-uusapan, pambato ko yung sa V for Vendetta na matandang pari o obispo na ba yun na makamundo. bakit ganun, nagagandahan ako na representasyon ng hipokrismo ang mga taong-simbahan (pari)?

bakit ba, e ang pananalig ko ay doon sa hindi nakikita (sorry sir karl marx, pero hindi lahat ng aral mo ay kaya kong sundin) kahit pa nga sinabi ni tom hanks na being human is divine, kung hindi mo naman masabing humane yung human na yun diba.

Pagpapaalam

2006-04-23T01:48:00.000-07:00

Sa susunod na semestre, iniisip kong hindi na muna ako papasok. Kahit na magtatapos na sana ako sa susunod na taon, iniisip kong iwanan na muna ang mass comm. Hindi ko pa alam kung gaano katagal, pag-uusapan pa namin.

May nangyari kasi nitong martes, ika-labingwalo ng abril, na hindi ganoong kadali upang tanggapin ko. Kailangan ko ng panahon upang mag-isip, hanapin ang aking sarili.

Sa mga naging guro ko, isa ka na roon sophia, sa aking mga kaibigan, kakilala, salamat sa lahat. Babalik pa ako syempre, hindi ko lang alam kung kailan. Mabigat kasi ang nangyari, hindi ganoon kadaling paghilumin ang sugat.

Sa pagbabalik ko sana'y nariyan pa kayo.

Ito na marahil ang huli kong pagpapaskil bago ko mapagdesisyunan ang mga bagay-bagay.

Ang Pagtatapos ng Second Sem

2006-04-06T21:00:00.000-07:00

Last na 'to...

PANIMULA

hindi ko na po uulitin ang ginawa ko nitong nagdaang sem, mga titser.

pero uulitin ko po, hindi po ako nagsisisi sa mga ginawa ko, maniwala po sana kayo, mga titser.

wala po akong pagsisisihan pero hinding-hindi ko na po uulitin ang mga ginawa ko, mga titser.

maraming salamat po, mga titser, sa lahat ng mga bagay na tinuro nyo, mapa-akademiko man o hindi.

maraming salamat din po sa mga lesson na pinilit nyong ipaintindi sa mga katulad kong may diperensya ang utak, mga titser.

PASASALAMAT

maraming salamat sa iyo paborito kong titser sa pagtulong sa aking pagpipilit makabangon sa lubog kong academic standing. hindi ko po kayo makakalimutan dahil pareho tayo ng paboritong writer, bagama't pinakagusto ko pong quote mula sa ating paboritong writer ay ito: "Minsan kelangan mo rin pala ng lakas para sabihing mahina ka." Iyan po ang pinatunayan ko sa inyo, sa loob ng klase. salamat sa kuwatro.

maraming salamat din sa bagong titser kong kahit harap-harapan kong binabastos sa loob ng klase ay nagyaya pa rin ng lunch out, at di ko sinipot. bahala na po kayo kung ibagsak nyo rin ako. wala akong magagawa. ayoko po talaga sa lessons nyo.

maraming salamat na rin sa dalawang hindi-ko-paboritong mga titser dahil sa lawak ng kaalaman nyo sa disiplinang tinatahak ko ngayon. kayo ang nagsilbing mga tsunami sa landas ng aking buhay sa akademya, at bihira lang po mapabahag nang husto ang aking buntot. kayo pong dalawa ang nakasindak sa akin. salamat sa iginapang kong tres. PS Napakarami ko pong natutunan ngayon sa field natin.

maraming salamat sa titser kong inasahan kong mas mataas sana na marka ang ibibigay dahil paborito ko ang subject na tinuturo niya, pero binigo ako. may konting paghihimutok akong nararamdaman, pero kayang pawiin nang alaala nang kasipagan ko sa pagpasok sa inyong klase kahit na nga mas madalas kayong wala. hindi ko po kayo sinuway sa kagustuhan ninyong palawakin ang aming kaalaman sa pamamagitan ng library at assigned readings. masaya ako at pinatunayan kong naging responsable akong estudyante sa inyong klase.

maraming salamat sa titser kong nagpakita ng malaking tiwala sa akin kahit ako na mismo ang sumusuko sa laban. ang totoo po titser hindi ko binigay ang 100% ko sa loob ng klase dahil ayaw na ayaw ko sa subject. pero maraming salamat po sa inyong malaking pang-unawa at pagkamabuti, nagpilit ako gumapang kahit papaano. still, hindi ko po deserve ang dos dahil effortless po lahat ng postlab ko.

maraming salamat sa titser kong napakalaki ng expectation sa klase. hindi ko kayo makakalimutan sa chocolate at sa 19/100. salamat po at hinayaan nyo akong tumawa sa loob ng klase dahil sa mga masasayang kagrupo ko.

lastly, maraming salamat sa titser kong naging fair. kahit na hindi po ako naging mabuting estudyante sa klase nyo, nagpakita pa rin kayo ng tiwala. pero isinuko ko na po ang interes ko bago pa man magsimula ang unang araw ng ating klase. hindi ko po priority ang subject nyo, at mas lalong hindi ko ginusto sa simula't simula pa. maraming salamat po sa singko.

DEDIKASYON

Para sa bukas ang diwa't pang-unawa sa istorya't himutok ng mga estudyanteng gaya nina Jojo Boy* at Holden Caulfield**... inaalay ko ang kapiraso ng aking rebolusyon

NILALAMAN

What makes the second sem unforgettable?

Una, palagi akong may natutuklasang mapanganib na bagay para sa kapasidad ng aking utak at sa abilidad ng aking pang-unawa. Pangalawa, palagi akong may bagsak.

Nais kong sariwain ang second sem nang nakaraang taong panuruan, dahil lubha akong nangungulila sa kahapong yon.

Nung isang taon, masaya ang naging second sem ko dahil noon nagsimula ang pagbubungkal ko ng tunay na kaalaman sa mundo. maraming salamat sa dalawang gurong nag-initiate sa akin ng karunungang matagal kong hinanap at hinintay mula nang mabasa ko ang librong nagdikta ng aking buhay na tinahak. utang ko to sa AP 12 at PanPil 17.

Nung isang taon, sigurado ako sa sarili ko. Alam ko kung saan ako palpak at kung saan ako interesado. Tantyado ko ang kapasidad at limitasyon ko sa mga nag-uumapaw na inihaharap na kaalaman sa akin sa bawat subject.

Higit sa lahat, malinaw sa akin ang sitwasyong pinasok at nilabasan ko. Ang mga ginapang ko ay nagbunga ng tres at matataas na marka, at ang isinuko ko, ng singko.

Masakit. Isang linggo habang nagdadalamhati ang buong mundo sa pagkawala ni Pope John Paul II, nagluluksa rin ang kaluluwa ko sa isang sulok ng tinutuluyan ko. Mag-isa. Ayaw ko nang alalahanin pa ang sandaling yon dahil ang pakiwari ko'y doon nagsimula ang pagrerebolusyon ng nasa loob ko.

Ibang-iba sa nangyari sa second sem ngayon.

Wala akong maalalang katangi-tangi ngayon.

Wala.

Wala talaga.

Gusto kong sisihin ang kapalaran. Oo. Pakikipag-away sa hindi nakikita. Sa abstrakto. Ewan. Hindi ko alam kung saan ko napulot ang ganitong trip. Basta ang naaalala ko lang talaga sa second sem ngayon, nagpaka-vain ako. Sa bawat mapait na salitang ibinabato ko sa mga poseur na taong nakapaligid sa akin, hindi ko namalayang isa-isa rin palang bumababalik sa akin ang lahat ng ipinaratang ko. Karma. At sa huli ko lang pala mauunawaan ang lahat na isa-isa ko ring nilunok ang bawat kaposeurang ikinagagalit ko sa mundo.

Ako pala ang naging poseur.

Ang nagpakapekeng estudyante na sa tuwing pagtapos ng klase, diretso palagi sa library para tumuklas ng karunungan sa mga librong hinihiram; araw-araw pumapasok at nakikipaghabulan sa oras para hindi ma-late; pinapainit ang silya sa nakapakong puwet, hindi natitinag sa pagkakaupo, nauubusan ng tinta ang ballpen sa kasusulat ng mga bagay na dinidikta o nakasulat sa blackboard.

Pero walang nakakaalam na ligaw ang utak ng nagpapakapekeng estudyanteng nakaupo sa unahan ng klasrum. Walang nakakapansin na may kung anong nagrerebolusyon sa loob ng nagpapakapekeng estudyante. Walang nakakaramdam na ang nagpapakapekeng estudyanteng katabi niya, o kaya'y nasa unahan o likuran niya nakaupo; nakasalubong sa daan; nakasabay sa Casaa o sa Ikot, ay may alaga palang demonyo sa loob niya dahil sa supresyon ng kahinaan at kalituhan sa bagay-bagay sa mundo. Walang mag-aakala dahil ang kilala nila'y isa lamang maskara.

PAGLALAGOM

Sa kabila ng kalituhan ko sa mga pangyayari sa akin ngayong second sem, gaya nga ng sinabi ko, wala akong pagsisisihan. Salamat sa diary ni Maria***, nahanap ko ang paliwanag sa second sem: "When i stopped being who i am, i found myself." Kaya mula ngayon, sa araw-araw na itinatakbo ng buhay ko, kahit normal pa rin naman ang nakikita ng mata ko o ng naririnig ng tenga ko o ng nararamdaman ng puso ko, iba na ang pagpapakahulugan ng utak ko sa mga ito. hindi ko alam kung dapat kong ikatuwa o ikatakot ang realisasyon kong ito sa buhay. pero sa ngayon, ang mahalaga sa akin, mahal ko ang sarili ko at hindi ko na gagawin muli ang mga bagay na pilit magpapabago sa kung ano ang naging ako. Ang naging malayang ako.

PS. ANG HINDI NAKASAMA SA NILALAMAN
Sa hinaba-haba ng sinabi ko, ang totoo'y hindi ko rin nagawang sabihin ang layon ko. Ang totoong problema ko. Na ako'y nalilito talaga. At ako'y nasa isang malaking question mark na yugto ng buhay ko. Problema sa iskwela. Wala na akong gana. Ayaw ko na magpatuloy. Alam na ng pamilya ko. Hindi ko lang sigurado kung akala nila nagbibiro lang ako. Problema na nila yon. Kakalimutan ko na ang pangarap ko. Ang dahilan ko na lang para ipagpatuloy ang buhay ay ang tuklasin kung ano ang misyon ko sa mundo - kung magiging kapwa ba ako sa kababayan ko, o ano. Pero ako'y inaalihan ng masamang pangitain dahil ako'y natatakot para sa sarili ko kung paano ako mabubuhay, nang walang sandatang diploma. Ang tanging escape ko, kasabay ng pagtanggap ng pagkatalo ko at paglunok ng pride at habambuhay na pagsisisi, ay ang lisanin ang bansa kong minahal bago sumapit ang enrollment para sana sa ikatlong taon ko sa unibersidad na nagturo sa akin ng napakaraming katotohanan ng buhay.

WAKAS
________________________________
*mula sa Utos ng Hari At Iba Pang Kwento ni J. C. Reyes
**mula sa TheCatcher in the Rye by J.D. Salinger
***mula sa Eleven Minutes by Paulo Coelho

Emyly, Solid Fan

2006-02-15T03:37:00.000-08:00

sayang hindi ako makaka-Zsazsa sa sabado. wala na raw tiket para sa mga etsa pwera ng CW class. gusto ko pa naman sana makita kung paano isasaentablado ang memorable graphic novel na naipakilala sa akin ng panpil class. sino kaya ang gaganap kay Zsazsa - si Agot o si Eula? Sino kaya si Dodong? At ano kaya ang magiging hitsura ng mga multong bakla... at nandoon kaya si Carlo Vergara... malamang...nakakapanghinayang talagang hindi ko siya nilapitan nung komikon sa bahay ng alumni. e di sana may maipagyayabang na akong autograph niya ngayon. kung bakit kase hindi ko man lang naisip na hindi naman recent ang mga retratong nailalagay sa published works ng mga manunulat. syempre, nagbabago ang hitsura ng mga tao. mas payat na kase siya nung makita ko siya sa komikon.

on a brighter side, makakasave ako ng P225 kaya pwede pa ako makaakyat sa pader pag nag-fair. ooops, wallclimbing ang tinutukoy ko at hindi pag-akyat-bakod sa niyeruhang sunken.

eraserfest. nakakatuwa naman. pilit na pinananatili ang legacy ng eraserheads kahit matagal nang nawala ang banda at may kani-kaniya na ngayong mga banda.

kahapon ang naging isa sa pinakamagandang araw na pinagkaloob sa akin. may matatanggap akong pa-balentayns galing sa paborito kong sadistahing kapatid. iba na talaga ang kalakaran sa pamilya ko ngayon. pati balentayns may exchange gifts na rin. (yun nga lang, yung ipinadala sa kanila doon na mga pinamili ko noon pang isang taon, e pamasko pa. pero siguro hindi na nila yon mahahalata) kaya naman, bilang isang nagpipilit-magpakabuting anak, inihandog ko na lang bilang pabalentayns yung nahiram na pera sa akin ng nanay ko. siyempre ano pa ba naman ang pinakamatinong maireregalo ko. hindi ako marunong pumili ng mga regalo para sa matatanda. iba ang taste ng mga nagpapabagets sa bagets. ooops. bukod don, nakuha ko ang tamang sagot sa pinakaunang seatwork namin sa isa sa mga subject na pilit kong ginagapang ngayon. syempre tatlo-tatlo silang (subjects) mga nakalulugaw ng utak para sa mga taong katulad kong ang utak e talaga namang sloooooooooow. wtf. bawal nga pala mag-emo-emohan si Emyly. masama sa kalusugan.

ang totoo talaga, kaya abot-tenga ang ngiti ko kahapon e nagkita uli kami ni Mister Manix sa Katag, at naaalala niya pa rin ako kahit tumubo na ang buhok ko.

The Emyly Strikes Back

2006-02-04T00:01:00.000-08:00

wala na rin kaming internet connection sa bahay. nagkaphobia na ang aking kasambahay dahil may umatake rin sa aming kung anong spyware na automatic na nagda-dial ng international. desinuwebe mil lang naman ang paunang singil sa amin ng pldt para sa buwan ng disyembre. international calls for austria at iba pang european countries ang nakalista sa aming bill. kung tinotoo ko lang siguro yung balak kong pag-enroll sa wizarding school somewhere in austria, e di sana ako mismo ang aako ng bayarin. e kaso hindi. bakit namin babayaran? kaya napagkasunduan na hintayin na lang idisconnect ang linya ng telepono, at sunduin ang nanay ko para sa warrant of arrest.

may new year's resolution ako. hindi na ako magpupunta ng mga concert, magpe-friendster, magfoforum hopping, at mag-bo-blog.

pebrero na ngayon. hanggang january lang effective ang reso-resolution. yey!

may cable ang tv sa tinutuluyan ko. loyal kami dati sa hero channel. tapos automatic pag alas-nuwebe, nakapuwesto na para sa only you. pero nitong nagdaang linggo, mga pelikula naman. mag-isa akong nanood ng Raising Helen. naiyak ako habang nanonood. hindi dahil sa plot ng pelikula kundi para sa sarili. hindi naman talaga ako moviebuff. kapag nanonood ako, umaandar din ang sariling bersyon ng pelikula ko sa utak ko. kaya ang siste, hindi ako nakakasunod sa pelikulang pinapanood sa widescreen o sa tv. kahit yung mga kinatutuwaan kong pelikula gaya ng Garfield at Chicken Little hindi ko rin naman maapreciate ang storya. cute lang kase ang karakter nila. siguro kung may mga kaibigan man akong mga adik sa pelikula, iisipin nila kj ako.

balik kay Helen. ang karakter niya ay city-girl-na-happily-single-sociable-party-animal-careless-and-free-hihihi. pero may problema siya sa pakikipagkapwa. takot siyang kasuklaman ng iba. kaya hindi niya kayang pagalitan yung pamangkin niyang tipikal na nagwawalang tinedyer.

sumakit ang likod ko sa apat na oras na pag-upo para sa Lord of the Rings: The Return of the King extended edition. dati pa, gusto ko na ang karakter ni Sam. kase loyal siya, at consistent na mabait hanggang sa huli. nakikisimpatya ako sa tuwing umiiyak siya dahil kay Frodo. si Frodo naman, este si Elijah Wood pala e napansin kong kamukha ni Gerard Way ng My Chemical Romance na dati kong crush kase androgyny, dun sa part na nabalutan na siya ng web nung higanteng spider na kamag-anak ata ni Aragog na bestfriend ni Ron Weasley sa Harry Potter Stinks. at oo, si Smeagol kamukha ni Penguin sa Batman the Movie. hindi ko alam kung nabibingi na nga lang talaga ako, pero naisip ko na potential labtim pala sila ni Mahal. tapos lalagyan ng subtitle ang dialogue. corny.

nung isang araw, Legally Blonde 2 naman ang pinanood ko. kahit yung kasama ko hindi nagustuhan yung plot ng kwento. mas maganda pa rin daw yung 1. boring nga talaga yung kwentong paghahanap sa ina ng isang chihuahuang kloseta pala. pero natuwa ako sa karakter ni Elle, sa perception niya sa batas at pagpapatupad nito, lalo na sa konsepto ng tungkulin ng isang abogado. kung sana yun na lang ang pinokus sa pelikula, e di papalakpak ako nang husto. kaso nga lang, mas malakas nga naman ang kapit sa takilya kung ang kwento ay tungkol sa pagtatanggol ng isang kikay sa mga hayop gaya ng baklang chichuahua. pero sa totoo lang, interesante ang mga isyung nakapaloob sa pelikulang to.

BLIND ITEM.

meron akong kinaiinisan na sobrang inis-na-inis-na-inis talaga ako. at lagi ko siyang kasama. hindi to isang psychological problem. evil ang kaisplit personality ko. pero shitty tong kinaiinisan ko. hindi siya isang ordinaryong langaw lang na nakikisawsaw sa taeng buhay ko. isa siyang opportunistic parasite. at hangga't hindi ko isinusuko ang ilang bagay na hindi ko naman talaga dapat kelangang isakripisyo para sa kanya, lintek hindi ako matatahimik. isn't it ironic, hanggang sa huli ako pa rin ang talo. para sa ikatatahimik at ikagagaan ng loob ko, siya pa rin ang liyamado. kung pwede ko nga lang ikwento ang problema ko sa kanya, gagawin ko dito. pero marunong pa rin naman akong gumalang sa reputasyon at pangalan ng isang organismo, kahit pa nga sabihing parasitiko. after all, im the host. pero dapat nga ba hospitable pa rin? (CUE: Pinoy Big Brother Theme)

Special Announcement: HURRY! Reserve for Tickets NOW! :D

2006-01-24T02:36:00.000-08:00

You've read the books, now see the movies!

Relive the splendor, the passion, the joy, the
action, the horror, and the romance of literature---
for only P35.00!!!

Ex Libris U.P. presents

FROM BOOKS TO THE BIG SCREEN
A special screening of literature-to-film adaptations

***

Feb. 1, 2 and 3

8-12 noon, 1-5 p.m.

CAL-AVR (2nd floor, Faculty Center)

For more details, contact Erin 09178254144,
Bianca 09178175180 or Tata 09183216136, or any
Ex Libris U.P. member you know. Tickets at Php
35.00

We also sell tickets at the entrance.

EX LIBRIS UP. Bringing books to people.

***

FILM SCREENINGS:

FEB 1 Wednesday

8-10 Girl with a Pearl Earring

10-12 The Princess Bride

1-5 The Lord of the Rings: The Return of the King
(extended edition)

Feb 2 Thursday

8-10 The Last of the Mohicans

10-12 Little Women

1-3 A Room with a View

3-5 Romeo and Juliet (the Franco Zefferilli version)

Feb 3 Friday

8-10 The Bourne Supremacy

10-12 The Hitchhiker's Guide to the Galaxy

1-3 Fight Club

3-5 Dracula

Once again, please support UP's first organization
for booklovers! :D

sophia's post 1

2005-12-23T04:56:00.000-08:00

MULA sa kakilala kong si Catenean:

I thought about Franzen from Pinoy Big Brother and how I soooo want him to be evicted for consistently failing to follow rules, and of course, for his unhygienic practices, like picking his nose on national television. I hate Franzen because it's true that he is a " representative ng mga jologs", which is practically the same as representing how the Filipino is as a whole. I hate how he constantly makes up excuses for violating rules, which is how the Filipino is as a whole. I hate how he reads the rule book and yet does not clearly understand what the hell he's reading. And, and I hate how he is unmindful of rules, period. If Franzen represents this sector of society, and if all people in this sector are like Franzen, it is no wonder then, why the society we live in is in a constant chaotic state. The majority is stupid.

AKO, sa totoo lang, gusto ko kay Franzen. Ewan, siguro kasi di naman ako avid watcher ng Pinoy Big Brother.

REALLY, all I wanna do is leave this fucking country. 'Yun lang. Wala na akong pakialam sa punyetang masa, sa punyetang mahihirap, sa punyetang lahat. Gusto ko na lang pumunta sa... saan ba walang mahihirap? Basta, kung saan man 'yun, dun ako pupunta.

HINDI ko alam kung bakit kapag binabasa ko ang blog ng ibang tao (hindi 'yung kay Catenean though) ay kumukulo ang dugo ko. Siguro kasi, magkaiba ang mundo namin, tas sila (dalawa sila) pareho. O baka dahil... ewan. Siguro, reaction-formation 'to. Siguro. By the way Amy, salamat sa iyong NYT forward. Kakaadik pala ang may akses dun. Pinagbabasa ko 'yung Top 10 list nila, from 1997 - 2004. Kakatuwa. Gusto ko na tuloy ulit magbasa.

IKINAKAKAHIYA kong hindi ko pa natutuloy ang ikaapat na libro ng The Dark Tower ni Stephen King. Sa totoo lang, sabog ang pagbabasa ko ngayon. Hindi ko pa rin tapos si Bataille (batay ang pagbigkas, sa mga hindi nakakaalam, naks ang poser ko), at kahit patuloy ang pagmartsa sa mga pahina, hindi ko masyadong maarok ang mga pinagsasabi ni Eagleton. Tapos... binabasa ko rin ngayon si Tolentino. I find his stories better than his essays, and his Filipino better than his English, but that's just MY opinion.

REALLY should stop reading other people's blogs. Talagang... Siguro ganito rin pakiramdam nila pag binabasa nila blog ko. Sa tingin ko, pinakaokey na ang blog ni Catenean sa lahat ng nabasa ko (and maybe that's because I haven't been reading her in a while). Kaya nga lang naman ako pumunta sa blog n'ya para iclick 'yung link dun sa... dun sa... Hehehe. THE ENEMY IS ASS.

SABI nga ni John Lennon: A very Merry Chistmas... and a Happy New Year. Wait, hindi pala s'ya 'yun, 'yung mga bata sa background ang kumakanta nun. Hindi ko alam, pero ayoko talaga sa mga bakasyon. Gusto ko 'yung may Pasok. Gusto ko 'yung rigidity, 'yung may sked na susundan. Para meron akong kontrol sa mundo, para meron akong pinatutunguhan. Hay naku, slavery is freedom.

NAKALIMUTAN ko ang mga linya ng footbinder na si cummings nang minsan kong subukang iresayt ang "somewhere i have never traveled something something," pero I think naalala ko pa ang huling apat na linya: "i do not know what it is about you that opens/ and closes, only something in me understands/ the voice of your eyes are deeper than all roses/ no one, not even the rain, has such small hands." Hands, as in Hands Solo. Hwehehe. Oist, h'wag nakawin, copyright.

ANO ang ibig sabihin ng "Breast Like Soft Lavender"? Hindi ko alam, but it sounds fucking cool to me. Malamang, to me lang. Still...

ANYBODY know this song:

Coz we all live in the space age
You give me road rage
It's up to you boy
Driving me crazy
Thinking you maybe
Losing your minds.

NAKS. Minsan nalulungkot ako na mga kanta mula sa ibang bansa ang aking ginagamit na mapa sa aking buhay. Ewan ko, hindi ito nasyonalismo Ewan ko kung anong tawag. Siguro, ressentiment. (Pero syemps, dahil kay Jameson medyo hindi na ako apektado masyado ng genealogy ni Nietzsche. Medyo na lang.)

1.do you drink?
~ kunwari oo.

2.when was the last tym u drank?
~ kahapon lang, i was feeling lonely.

3.umiinom ka ba ng gin?
~ dapat may tsokolate. para ginakolate.

4.have you drank vodka?
~ hindi, pero 'yung ostranenie, inuming Ruso rin, oo.

5.san ka natutong uminom?
~ nung hayskul, initiation sa frat.

6.nalasing ka na ba?
~ lagi nga akong nagsusuka sa... um... putsa ang hirap mag-imbento.

7.napapakanta ka ba habang lasing?
~ pag nagtuturo lang. hehehehe.

8.favorite song mo pag nalalasing ka?
~ my immortal.

9.nainluv ka na ba sa isang kainuman?
~ sa waiter.

10.nagsuka ka na ba sa inuman?
~ sa waiter.

11.tamang age para pwde nang uminom?
~ pag kaya mo nang bilhin. tigas naman kasi ng mga taong kailangang ilibre tas susuka.

12. fave drink mo?
~ teka, rusong inumin ba ang vodka?

13.chaser ng empi??
~ Ay hindi ko pa na-try e.

14.umuwi ka na bang gumagapang dahil
sa kalasingan?
~ ba't di ka na lang magpasagasa? punyeta.

15. sino ang madalas naghahatid sayo
pag lasing ka na?
~ ba't di ka na lang tumalon mula sa tuktok ng shangrila? at least 'yun may meaning, at least 'yun may sublimity.

16. ano yung craziest thing na ginawa
mo nung lasing ka?
~ sumagot ng survey nang totoo sa puso.

17. may nakahalikan ka na ba nung
lasing ka?
~ Ay ayoko ng tanong. Hindi wholesome.
-> hehehe, si chuck may secret

18. nkakailang bote ka ng beer?
~ 3, suka na 'ko sa 4.

19. san mig light strong ice o red horse?
~ Ay Red Horse. di ba sa ad nila bawat lagok lalabasan ka?

20. hard drinks o beer lang?
~ hard.

21. umiinom ka ba sa bar?
~ pumasa ka muna.

22. mahal noh?
~ o, gets mo ba 'yung 21?

23. sa pulutan.. sisig o bopis?
~ hotdog, walang lokoha.

24. mani o chicha?
~ Ay ano ba yung chicha?
-> slang yata 'yung for girls chuck

25. pag umiinom ka ng beer.. sa bote o
sa baso?
~ stro.

26. nangaway ka na ba pag lasing ka?
~ pwera waiter

27. nkasabay ka na ba ng lasing sa jeep?
~ sa bus, putsa ang baho ng hininga.

28. nag jijeep ka ba ng lasing?
~ Ay oo.

29. nalabasan ka na ba ng alak sa ilong?
~ bastos!

30. nasabi mo na ba sa sarili mo na hindi
ka na iinom?
~ oo, siguro kasi sign of weakness for me 'yung you embrace losing self control. not that that's always bad.

NAKUHA ko from blog-hopping:

Anyway, it puzzles me. He still loves her. (Yes, "love" is the right word. Not "like". Love is possible at the tender age of 16-going-on-17, believe it or not.) She still loves him. (I read her blog. She still does.) So why all the drama? Why can't everyone stick together, and be happy? Why does someone have to cry?

I guess it's just one of life's questions that no-one will ever be able to answer. Like, "Why is the sky blue?" Yes, I know HOW the sky is blue (scattering)... but why blue?!

Why did Hitler's wife marry Hitler? What did he see in him? He wasn't even cute!

ANG sagot ko: kasi nga, it's not love. At ano ang love? Well, sabi nga ni Placido Penitente at John Denver: And some say love is for holding on, and some say letting go. And some say love is everything, and some say they don't know.

BIBILI ako nung CD ni Alanis, 'yung meron nung kanta n'ya from Dogma. Oops, wala nga pala akong pera. And in, what, three months, wala na rin akong trabaho. Hehehe. Yup, I'm going places. Do you remember, mafriend, when we thought we could save the world? And we tried, and we failed? And we found out that it didn't matter, because the world didn't need saving, and we didn't need saving, and anyway saving is impossible, because who will save the saviours? And so we found out that salvation presupposes itself, and is therefore autotelic, tautological, circular, ikot lang nang ikot ang kasaysayan? Ah, Carl, ano 'yung ba 'yung mga sinabi sa ano nga bang tula 'yon? Ni Ginsberg. O s'ya, aalis na 'ko. Sarap magbuhay, magcoke ka muna.

lamok-plantsa-atbp

2005-12-22T11:35:00.000-08:00

asar talaga kapag dial up connection ang internet ninyo sa bahay. naubos na ng mga lamok sa ilalim ng computer table namin ang aking dugo! ang tagal bago mabuksan ang blog na ito!

hindi ako nagbubukas ng friendster account ko. wala lang, ayoko lang buksan. sa susunod na taon na lang. ilang araw na lang naman iyon mula sa araw na maipost ito.

noong isang araw, namamalantsa ako ng mga damit, gamit ang sirang plantsa. sira dahil hindi na makontrol ang init. kaysa naman iyong isang plantsa ang gamitin na kahit itodo mo ang pihit ay hindi pa din mauunat ang gusot na damit. kaya nagtitiis na lamang sa sira. nag-iingat na hindi masunog ang mga damit, habang ang aking mga mata ay nagpapalipat lipat mula sa tv at sa plantsa. bigla akong nakaramdam ng paso sa aking tuhod! at nakita ko ang marka ng plantsa sa aking balat! haha! katangahan!

palagi na lang nilalanggam ang keyboard ng aming computer. kinakain nila ang plastik na nasa loob! nakakadiri ang mga nagkukumpulang langgam!

parang rainbow ang monitor ng pc. naiwan ko kasi iyong medyo magnetized screwdriver sa tabi ng monitor. ang pangit tingnan at ang sakit sa mata!

ma'amrosema'amwillma'amjaneelyrahsirperezsirleo

2005-12-20T01:30:00.000-08:00

SIGURO ay may kotse ka na ngayon... dilaw ang 'yong suot at buhok mo'y green...

MARAMING nagsasabi (ako) na bumagsak ang kalidad ng musika ng Eraserheads sa panahon ng "Bogtsi." Pero, kung iisipin, nang maglabas sila ng Xmas album (2nd year ko sa kolehiyo), dapat nahalata na natin ang parating na deklayn. Naitanong sa akin ng isang taong espesyal, bakit ba raw sila hindi magbalikan ay lagi na lang may tribute para sa kanila? Ibig sabihin: people want them, want them back, never wanted them to disappear. Ngayong nakapag-isip, ang sagot ko: para saan pa? Nakarecord naman ang kanilang mga kanta, copied na sa aking computer, meron pa akong back-up na pirata. Ang musika'y musika, hindi natin kailangan ang banda. O, sa madaling salita: mas mahalaga ang "Ang Huling El Bimbo" kaysa sa mga taong lumikha at unang kumanta nito.

MGA gusto kong bilhin: Graywolf anthology, libro ni Hirsch, 'yung collection ng mga patawang Amerikano, tsaka 'yung listahan ng pangalan.

MINSAN iniisip ko, gawa ako nang gawa ng listahan, bakit hindi ko na lang gawin? Bakit hindi ko na lang bilhin. Bakit, bakit, bakit... Pero naalala ko si Sarah Geronimo, at naiisip ko: "Why do I keep on asking why?" tas, wala na, wala nang problema, tapos na ang boxing. Gagawa na ulit ako ng listahan. Listahan sa tubig.

BIGLANG pumasok sa utak ko si Kristina. Kaya pala, malapit na ang Pasko. Bruhang 'yon, hindi man lang ako binabaan sa lektsur ni Sir Bomen. Nakita ba n'ya ako? May kasama s'yang kapwa tibak. Alam ko nakita n'ya ako. Bruhang 'yon. Ayos kaya ang kanyang selepono? Bahala s'ya sa buhay n'ya. Bruha s'ya.

NAKAKAHIYA akong kaibigan, lagi akong nakakalimot ng kaarawan. Si Chuck, tas si Amy... Hehehe. Patawad... :(

MATAGAL na pala akong di nadadaan sa blog ni Johnny. Nakakatawa, na ang mga dating magkakaibigan, ngayon watak-watak na. (Walang kinalaman sa isa't isa ang huling dalawang pangungusap ko.)

BUTI pa si Master Vedan, sa Amrika na titira. Ako, dito pa rin sa impyernong Pilipinas. Ayoko na rito, puro burak. Basurang bansa. Sabay-sabay tayo: "Pinoy ako, Pinoy tayo..." Sa totoo lang, wala talagang kwentang bansa ang ating bansa. (Syempre panggagagad lang ang talatang ito.) Pwera 'yung unang pangungusap. Teka, dapat pala sa parentisis ang mga pangungusap na 'to.

NAKAKATAWA, kasi merong friendster message ang ate ko na ngayon ko lang nabasa. Ano 'yun, sira na naman ang friendster? Sabagay, 'yun ngang mga friends ko e, pag kiniclick ko, wala raw kaming common friends, samantalang meron naman... 'Yun ngang isang friend ko, nasa 2nd degree friends list ko rin. Ang masagwa e 'yung ooffer-offer sila ng video capabilities, pero kung dial-up ka lang e forever naman bago mapanood. Sorry ha, hindi lahat kami nakacable (dsl, whatever). Whatever, whatever, whatever...

GUSTO kong pumunta sa Paris, tulad ni Vivian, gusto kong mag-aral ng Film. Hehehe. Sayang naman kasi, walang Film sa Mass Comm. Nagugutom ako. Actually, hindi. Kakakain ko lang ng choco cake. Sinarapan! Kumusta na kaya si Dumlao? Sana makita ko s'ya. Ok din 'yung meron kang matandang kaibigan, he (pwede ring she) will impart to you the wisdom of his (her) years. Of course, kailangang matanda talaga tulad ni Dumlao. Hindi pwede 'yung trentahin lang. 'Yang mga trenta, 'yan ang pinakasiraulong tao sa mundo. Kailangang kwarentahin, kundi, lalo kang masasalaula.

MABIGAT ang mundo. Mabigat. I mean, mabigat na ako ha, pero mas mabigat ang mundo. Sobra talaga, asin. Kanina dapat dadaan ako ng bookstore. Kaso, umatras ako. Kasi, wala naman akong pera. Nagkamali ako ng computation. Wala na akong pera, akala ko merong parating. Hihihi. Kumusta na kaya si Siriban? Graduate na kaya s'ya? Meron kaya s'yang bagong labas na zine? Kailangan ko nga palang itanong kay Dennis kung magkano 'yung nagastos nila sa folio ng Pantas.

MARYLAND, I'm coming home... Nyana nyana... Whatever. Hehehe. Private joke: cup cake. Hehehe. Hehehe. Masarap ang pakiramdam nang meron kang private joke. Kaya ok din 'yung magkunwaring meron kang private joke. Hwehe. Sino nga bang ginagawa ko sa hwehehe na 'to? Sino? Minsan, talagang napapatunayang siraulo ako. Minsan lang ha? Ewan ko, pero totoo. Whereever, whenever, whatever. Isn't that a song?

SIGE na. Aalis na ako. Paalam!

PS Punyetang friendster, sira na naman.

REMEMBER, mafriend, when we thought we could save the world? Remember when we realized we could only save ourselves? Remember when it was revealed that we couldn't even do that? Remember? No? I guess I don't either. (Naks, mali ang tense.) At walang sense. Nakakalungkot ang mundo. Minsan, sa bus, nakita ko ang kinamumuhian kong billboard ng Bibbo hotdog. Regular ko na 'yung nakikita, pero nung instans na 'yun, gusto kong sumuka. Nakakatawa. Asin, gusto ko talagang sumuka. Dati, hindi ko alam kung bakit. Ngayon, sa mismong sandaling ito, nalahad sa akin ang dahilan. Hahaha. Nakakatawa. 'Yun pala. Nakakatawa. Nakakaawa ang mga taong mababa ang tingin sa sarili. Nakakainis na malamang isa ka (meaning the writer of this piece) sa mga taong 'yon. Hahaha. Manonood ako ng Enteng Kabisote. Bakit ako sumasagot ng surveys? Bakit ako nagbablog? Para kausapin ang aking sarili. Wala akong makitang "The Vile Bodies" ni Evelyn Waugh.

Ano Ngayon?

2005-12-18T10:48:00.000-08:00

maraming naiisip pero natatamad sabihin.
ganun lang ang dahilan kung bakit madalang akong magpost. hindi sa walang oras. marami ang pagkakataon at madalas din akong dumalaw dito. katunaya'y ito ang pangalawa sa binubuksan ko, sunod sa email. masarap kase magbasa ng utak ng ibang tao. kaya kung walang bago rito, gumagala ako sa blog ng mga kung sino. kaya lang nakakatamad din naman minsan kung puro kwentong pang-araw-araw lang nila ang nababasa. oh well, kaya ng blog e. blog! ambobo talaga.

maraming nangyari.

magulo ang utak ko. nung isang araw pa ako naghahanap ng katahimikan. ika nga ng aking paboritong manunulat, hindi katahimikan ang ibig sabihin ng pag-iisa. ako ang pinakahuling umalis sa aming magha-housemate. baka 'kako kase sa aking pag-iisa sa kwarto, sa paglalakad paalis at pabalik ng bahay, at sa pagpapaiwan para linisin ang pampublikong kubeta... baka lang kase makahanap ako ng katahimikan... bago man lang ako umuwi sa amin.

magpapasko na. ikatlong araw na ng simbang gabi. dalawang linggo na akong di napapadalaw sa aking paboritong lugar. marami na kaseng tao, at mahihirapan din akong magkaroon ng kahit saglit na katahimikan doon kung pupunta ako. gusto ko, ihip lang ng hangin ang gagambala sa aking pag-iisa doon. paboritong bahagi ko ng pagdiriwang doon ang pag-awit ng mga papuri. gustung-gusto ko ang blending ng piyano at mga nakakapanindig-balahibong boses. kaya nga dati naisip ko ring idagdag sa mga listahan ng pangarap ko ang mapabilang sa choir. mahilig kase akong maghanap o mag-isip ng mga pangarap na pwede kong ilista habang nakikipagsapalaran ako sa ang aking buhay. pero yung bolpen na ginagamit ko walang tinta. tiyak ko kaseng bawat pangarap na napupulot ko sa aking dinaraanan, mananatili lamang mga pangarap na magpapakapal sa aking notbuk ng buhay dito sa mundo. mula nang patayin ko ang isang mahal ko sa buhay, namatay na rin ang pangarap na bumubuhay sa aking pagkatao. kaya nga ako ngayo'y isang kaluluwa na lamang na umuupa sa isang katawang-tao na minsan na ring nabahiran ng mantsa ng poot sa kanyang nakaraan. ang pareho naming madilim na nakaraan ang bumubuhay sa amin sa kasalukuyan. subalit hindi ito ang dapat kong kinukwento.

so malapit na ang pasko. yey! dapat masaya, maligaya, natutuwa. DAPAT. pero bakit wala akong maramdaman, na kahit ano! emptiness. eto ba yung pakiramdam ng dementor's kiss? hindi. hindi ako manhid. masunurin ako sa aking konsensya. yun! yun lamang ang tangi kong maipagmamalaki sa aking buhay.

patuloy akong nag-iisa sa kalungkutan na hindi ko maipaliwanag. at sa kalungkutan ako pinakamahina, kaya parang sasakyang naubusan ng gasolina, ako ay hindi maka-istart sa biyahe ng buhay. buhay-estudyante. tama, buhay-estudyante dahil yun lang naman ang tinatahak ko ng labing-apat na taon sa aking buhay.

ang totoo'y mas madali talaga ang magreklamo kesa trumabaho. kesyo kung anu-anong palusot-kapilosopohan ang naisusuka ko sa buhay-estudyante. pero sa huli, pag naman nahimasmasan na'y ako rin ang lumalabas na talo dahil sa katamaran at kahinaan ng loob at sari-saring kapalpakan.

masama pala ang nasosobrahan sa pagmumuni-muni. araw-arawing magrepleksyon sa sarili at sa buhay, labas nama'y nega. walang kwentang anak, walang kwentang estudyante, walang kwentang kamag-anak, walang kwentang kaibigan, walang kwentang ninang, walang kwentang kaklase, walang kwentang kagrupo, walang kwentang Kristiyano, walang kwentang nilalang! ano pang hinihintay mo, mahiya ka naman. ikaw na ang gumawa ng hakbang para mabawasan na ang mga mangmang sa mundo. sumama kay veronika. sumama ka kay holden. doon ka sumuot sa libro para hindi mo mamiss ang iyong paborito - ang mga taong nakapalibot sayo na pinagkukuhanan mo ng angst at drama mo sa buhay - at mapakinabangan ka rin bilang isang likhang-sining. kung karakter ka na sa isang libro, pwede kang basahin ng kahit na sino, depende sa panlasa ng mambabasa, at pagkatapos pwede kang suriin at pag-aralan. halimbawa, dahil nega ka, syempre gagawin kang huwaran ng hindi dapat tularan. kontrabida ka. pero at least, may role ka. kesa sa dati mong aimless existence na daig mo pa ang mga garapata kung mamarasitiko ka. pero hindi rin dapat ito ang kinukwento ko.

dapat kong ikwento na masarap ang fettuccini sa induction ceremony/xmas party ng org na sinalihan ko, na masaya ako dahil nakatanggap ako ng fancy na smiley box para sa special award, at si Hesus (Jesus Christ Superstar) at Maria the Nun (Sound of Music) ang mga napili para sa best in costume. hindi ko alam na relihiyoso pala ang samahang pinasok ko. joke lang. masaya ako kase ako si maria the nun.

hindi pa rin talaga ako makagawa ng maikling kwento.

Emyly

"Pride ng isang estudyante, magandang pakinggan pero masakit subukan."

2005-12-12T02:48:00.000-08:00

ang mundo ay batbat ng mananadista at pananadista.

anong nakakatawa sa matandang biyabit ng kanyang mabigat na dala-dalang bagahe?

mahirap bang maglakad ng marahan at maayos? mas madali bang sumiksik at mambangga ng makakasalubong sa daan?

mahirap bang itapon sa basurahan ang upos ng yosi matapos bugahan ang kapwa?

pag-aari ba ng isang pasahero ang buong pamasaherong dyipni kaya upong-prinsesa ang asta?

kapaki-pakinabang ba sa pamayanan ang paglaan ng kabataan ng kanilang oras sa harap ng kompyuter para maglaro at magchat at magblog?

sapat na ba ang pananahimik para sabihing hindi nanghihimasok sa mga usaping panlipunan?

paggawa na ba ng mabuti ang hindi paggawa ng masama?

isa lamang ang nais kong gawin sa oras na ito - ang humiga sa damuhan at makipagtitigan sa buwan. humiga. makipagtitigan. ako at ang buwan. sa damuhan. doon sa gawing walang taong malaki pa ang bibig sa kanilang mga utak. sa isang sulok kung saan sapat ang katahimikan para marinig ko ang aking konsensya. malayo sa ingay ng mundo. magdamag na titingalain ang buwan. tititigan, pagmamasdan, hahangaan. ang buwan. sa kanyang kinalalagyan doon sa kalangitan.

sira-ulo. hindi napapabuti ang pagkatao sa pagbabago ng pisikal na anyo. pa-artist. lahat kelangang magpanggap. madaling maging peke. wala nang praktis-praktis. bandwagon-bandwagon. ipokrita! may sarili kang bersyon ayaw lang ipahalata. kahit anong mangyari, ikaw ay ikaw. hindi ikaw siya. at lalong hindi siya ikaw. tingalain, alipustahin, tularan, kainggitan. iyak lang ang tanging katapat. ilang maskara pa? hangga't nabubuhay, gagawa at gagawa nang panibago at mas makapal pa. sana maging matibay din naman. kung hindi, nandyan ang pagkakataon. hindi lang sa mercury drug nagbebenta ng muriatic acid. marami sa supermarket. at hindi ka pa kelangang mag-autograph para sa PDEA.

malungkot malungkot malungkot. walang gamot. nahihiya nahihiya nahihiya. hindi sanay na transparent. panahon na yata ng pagbubukas-tabing. lumuhod sa asin at tanggapin ang totoong daigdig. hindi super. hindi hero. matuto sa pagkakamali. magpaakay sa nakaraan. tapos na tapos na tapos na.

Emyly

masaya kahapon, malungkot ngayon

2005-12-09T05:21:00.000-08:00

nakabili ako ng bagong libro sa FC kahapon. KAPWA, the self in the other: Worldviews and Lifestyles of Filipino Culture-Bearers ang pamagat, akda ni Katrin de Guia. wala naman talaga akong balak bumili ng libro. tumitingin tingin lang. pero ng makita ko ito, naalala ko iyong forum na pinuntahan ko noong nakaraang taon tungkol sa Sikolohiyang Pilipino. Marami akong natutunan mula sa forum na iyon at doon ko unang narinig ang librong ito. sabi ng may-akda, lalabas iyong ng taong ito. at sa FC ko nasilayan ang librong isinulat niya. tiningnan ko ang presyo, 300 pesos. 'di na masama ang presyo. napabili tuloy ako, dali dali akong nagtungo sa ATM machine ng landbank at nagwithdraw ng pera. masaya naman ako sa ginawa ko. natutuwa ako habang binabasa ko ang librong ito, nakakaramdam ako ng katuwaang maaaring magpaluha sa akin.
----------------------------

at ngayong araw naman, nagpresent kami sa klase tungkol sa Avenida Rizal bilang cultural landscape. maayos naman ang naging daloy ng ng report namin. dapat may kasamang video presentation kaso wala pa kaming pangpa-edit kung kaya to follow na lamang iyon. okay lang naman kay mam dahil 1st output pa lang naman namin ito tungkol sa napili naming lugar.

ayos na sana ang lahat, uwian na. pero may nawawala sa akin. ang aking jacket nawawala! ang jacket na bigay sa akin ng kapatid ko, na waterproof, na ginagamit ko kapag umaakyat ng bundok...nawawala!! sana maibalik pa. sa klase ko lang naman iyon naiwan. sana may nagtago lang at sana ay isauli pa sa akin... sayang iyon... nalulungkot naman ako ngayon...
------------------------------

-ycia

Excited?

2005-12-02T20:45:00.000-08:00

Tuwang-tuwang-tuwang-tuwa ako nang i-tip saken ni Soph na malamang sa malamang si Jun Cruz Reyes ay nasa gaganaping Writer's Night sa darating na Miyerkules!

ACTION.

Miyerkules.

Mahalagang araw na sa akin ang ang Miyerkules!

Two Wednesdays ago, ni-launch na ng BLIB ang project para sa CWTS II: (Partial) Renovation of IB Bldg. Tuwang-tuwa ako kase kasama ako sa group, at suot-suot namin ang aming BLIB shirt na isang pampalubag-loob kapalit ng aming (sapilitang) inalay na tig-iisang libo para magkaroon nang paunang pondo ang nasabing proyekto.

Nitong nagdaang Miyerkules, dapat ay nagsimula na kaming maglinis ng pampublikong kubeta kung saan ako, at dalawa pang kasapi ng aming grupo, ay nakatoka. Kaya lang wala kaming mga gamit-panlinis kase wala namang perang ibinahagi sa amin. Although dumating naman ang mga DOMEX mula sa isang nagmamalasakit na alumnae na may koneksyon sa UNILEVER, magtatanghali na at hindi na sakop ng aming laang-oras ang lampas alas-onse. Tatlong oras lang kase ang aming kontrata sa isang buong linggo. Kulang-kulang na sampung linggo sa loob ng isang semestre ang dapat naming kumpletuhin para maipasa ang requirement sa Volunteerism...

Volunteersim! Lakas-tama.

Last Wednesday pa rin bago ako manood ng napakachicken na pelikula na Chicken Little, may isang napakainteresanteng sandali ang nangyari. Nakipagtagpo ako sa isang kasama sa Casaa nang bigla kong maispatan mula sa sulok ng aking mata ang couple na nakapwesto dalawang mesa mula sa aking kinalalagyan. "OMG COLZ AND2 ME CSAA & GEZ WAAAAAAAAT AND2 DN C MANIX!!!" Sobrang naexcite ako kase si Manix yun, ang "asteeg!", kaya di ko napigilan ang sarili kong ipromote at iendorse siya at ang kanyang komix at ang kanilang banda at higit sa lahat ang kanyang amang si jess abrera, na illustrator ng aming Back To The Basics na libro sa CWTS sa aking mga kasamahan. Habang engross na engross ako sa pagkukuweto napansin kong biglang tumayo na sila sa kanilang pwesto, hudyat ng pagtatapos ng kanilang lunch. Hindi ko na magawang sundan ng aking nanlalaking mga mata ang kanilang likod dahil baka mahuli nila akong nagnanakaw ng tingin, ayokong makakita ng buntis na pulis. Pero iba ang nangyari. Doon siya dumaan sa may malapit sa amin, at sinadya niya pala iyon para ako sana'y tapikin bilang pagbati sa isang kakilala (pero hindi nangyari dahil nauna na akong lumingon bago pa man niya tawagin ang aking atensyon!) at nakipagkamay tanda ng pagkarecognize niya sa isang suki ng tagboard ng kanyang kikokomix website na nagpa-autograph sa kanya sa biniling kikokomix nung nagdaang KOMIKON 2005 na ginanap sa Bahay ng Alumni. Pati yung gf niya, naalala rin ako at tinapunan din ako ng ngiti! Sobrang na-high ako nang sandaling yon. Parang ang gaan-gaan ng feeling. Ang gaan-gaan ng loob ko sayo. Alam kong di ako magsasawa dahil ang gentle mo naman. Para talaga akong dinuduyan sa ere. Parang lumulutang. Sobrang high.

Anyway, as soon as naglaho na sila sa likod ng pinto ng Casaa, mega-over-todo-to-the max ang aking blush. nagwawala ako na parang tumira ng Ketamine sa pagpapadyak-palakpak sa ligaya. Hindi ko naririnig ang mga "Wag kang obvious, ano ka ba!"... "Tama na nga yan!" ..."Wag kang maingay!" ..."Shhhhhhh!!!!"... "!&?$^#%@)!!

"Kaya ka nakilala dahil sa buhok mo."

CUT.

Sa darating na Miyerkules din nga pala ang aming Night. Ang gabing laan para sa mga nagbabakasakaling makapasok sa isang bagong samahan. Isang samahan para sa mga mahilig magbasa. Kaya ako ay napapadalas sa CAL.

Pero kase hindi ko rin dapat palampasin ang pagkakataon na makilala ang aking paboritong binabasa. Alas singko pareho ang simula. Undecided pa ako. Pero bago pa dumating ang Miyerkules, dapat ko munang lusubin ang UP Press.

At bago pa pala mag-Miyerkules dadaan pa muna ang exam ko sa Lunes. Hindi na naman ako nag-aaral.

ako'y nababagot, bow.

2005-11-30T06:49:00.000-08:00

helloooo...im bak!!! hehe

time check: 10:58 pm, alva philcoa
mgkkwento ako dahil wala akong magawa:

una, nakalipat n kmi sa bagong apt/condo unit, actuali nung nov. 9 pa, pero since ngaun lng ulet ako nag-blog sa di-malamang kadahilanan ay ngaun ko lng sasabihin..2 lng kmi dun tas 6T per month exclusive of electric and water bills..nagfifeeling bachelorette kc kaia namumulubi na 2loi ngaun..btw, in case interested kau or my fren kau, wer accepting one more housemate..my pinakalat n pla kming teasers..hehe

dhil nga bgong lipat lng kmi ay wala pa kming mga gamit..kaia nman bagot na bagot nako lalu pa't 15 units lng ako ngaun..ang tanging karamay lng nmin dun ay ang musikang hatid ng paskong pasiklab..sa up vill pla kmi kaia rinig na rinig ang horror sounds ng pasiklab..nga pla, natutunan ko na rin ang art or entertaining myself..msaya pla cia..at my bago akong bestfren khit d ako naniniwala sa ideyang ito, c ASAHI..cia ang electric fan sa aming kwarto..masaya ciang kausap kc lagi lng nakatungo..pag may masama ka namng nasabi ay lilipat lng cia ng tingin..o db ang saya? hehe

sa sobra ngang boredom, ay sinubukan ko ding maghanap ng trabaho para na rin my pangluho..aun nag-apply ako sa call center..una sa RMH, sa my ELJ bldg..mhirap pla..so after ngang mlagpasan ang 6 steps, ang nsabi ko nalng ay I RESIGN!!..kc shifting pla ang sked, nde pwd mamili, kawawa nman ang sabjeks ko..syamg lng pero aus na rn ung experience..ung pangalawa ay sa ortigas..bukas na ang training ko..un lang..hehe..may isa p pla akong raket pero nde p cgurado..hmmm. my mganda rn plng nai22long ang pagkabato no? hehe

kgabi nga pla nasa tambayan ako ng atheist circle..nde ako atheist or agnostic ha! may nag-invyt lng saken..sa ibang entry ko nlng ilalagay ang full story..

so un lng..na-miss ko 'to..na-miss ko kau! hehe

-lelz

3.what is LOVE?

2005-11-26T18:22:00.000-08:00

3.what is LOVE?
>> love is pag-ibig, desire, the admitation of your lack, the amination of your incompletion, love is making kumpisal that you are in need.

Vicky Giambattista. Sophia Decena. June. Mamay. Sino pa ba? Maui. Rapunzel Me. Bebang Kero. Monica Kero. Sino pa ba? Sina Marian at Marion. Ano nga ba ang pangalan ng kapatid ni Sophia? Betty Giambattista, nanay ni Vicky. Penefrancia Purificacion. Madre Karitas. Naku, hindi ko na maalala 'yung iba. May isa pa akong madre e, tsaka isang sibilyan. Si Marie, oo nga pala, nagtatatrabaho sa Tejano. Tsaka: si Pompom Chua! At si Cheer Chua! Ha! Galing kong gumawa ng pangalan! Nakz! Oo, napakaraming tauhan nga pala ng JLtFP.

Meron akong nabasang libro, sabi bakit ba raw Department of Defense sa Amerika, dati naman honest sila at Department of War ang tawag nila dito. Pero kung susundin ang pagpalit ng Defense sa War, e di tawagin na rin nilang Vietnam Defense ang Vietnam War (World Defense I at World Defense II), at baguhin na nila ang kilalang sawikain ng mga Amerikano ("War is hell"): "Defense is hell."

Mabagal na naman ang punyetang ISP Bonanza Internet connection. Ang hirap maging dependent, at mas mahirap maging dependent sa teknolohiya. Hindi kasi tao ang mga makina (bagaman, sabi nga nina Deleuze at Guattari, makina ang mga tao). Kasi walang Sorge ang makina, at sigawan mo man ang iyong selepono, hindi ka pa rin makakatext kung wala kang credits.

Mahirap maging mahirap. Lalo na kung marami kang gusto na hindi mo naman kailangan. Kasi, kung pagkain, meron akong pera. Pero kung libro, 'yun, hindi ko mabili. Or rather: walang katapusan ang gusto kong bilhin. Para bang hanap ako nang hanap sa huling libro, sa mahikal na librong magbibigay-kahulugan sa aking buhay, at hanggang hindi ko iyon natatagpuan, hindi ako titigil sa paghahanap. Nakakatawa, hindi ko naman nababasa ang mga librong binibili ko. (I try though, I really do try to read them all.) (Mali ang Ingles ko.)

Masama ang pakiramdam ko. Sa utak, medyo rin sa katawan. Feeling ko talaga, diabetes 'tong dark spots sa aking skin. Hay.

Itong blog, parang ganito 'yung pangarap nating lahat na magkaroon ng kolum sa jaryo. Sana isang araw magkaroon ako ng kolum sa radyo. Jaryo. Jaryo. 'Yun talaga ang astig. Kasi, araw-araw may lumalabas na libro, pelikula, palabas sa telebisyon, kanta at sanaysay na taliwas sa aking pinaniniwalaang tama, at nais kong tapatan ang mga iyon araw-araw din (o sige, linggo-linggo), tapatan in the sense na DedeBatihin. (Ang isa pang mahusay ay ang pamagat ng sanaysay ni Homi Bhaba: "DessimiNation," di ba?)

Punyetang ISP Bonanza, punyetang ISP Bonanza. Punyeta. Tama si Eliot. Tama si Heidegger. Ang sagot ay ang lumikha ng komunidad tulad nang sa "The Village." 'Yun. Kailangan nating tumakas lahat mula sa mga kuko ng liwanag. Mula sa era ng pandaigdigang pelikula (age of the world picture, naks). Kailangan, sapagkat walang tenga ang makina. Kailangan, sapagkat hindi tayo mahal ng makina. Hindi tayo mahal ng pera. Sabi nga ng mga Pranses: "As long as our society is based on money, we will never have enough of it."

Natatakot ako. Paano kung mamatay ako? Wala man lang sa 14 ang aking nailalabas. Wala yatang silbi ang kahit isa kung hindi nalalabas. Kailangan kong malabas, at hindi ko malabas. Kailangan kong matapos ang sikulo. Kailangan. Kahulugan ang katumbas nito.

Wala na akong masulat pero hindi pa rin kumakabit 'tong attachment. Sana naman matapos na 'to. Punyetang ISP Bonanza.

Pero mas punyeta ang EPSON. Hay naku, walang kwenta ang service center nila sa SM North.

Malapit ko nang ilabas ang rebyu ko ng napakahusay na libro ni Rolando Tolentino: "Sakit ng Kalingkingan."

Nalulungkot ako kasi namatay na ang KK DILIM. Nakakatawa kasi isang linggo pa lang s'yang buhay. Kaso, kung walang komitment, wala. Sayang. Sabagay, ang pagiging manunulat at pagsusulat at ang kagustuhang maging manunulat ay magkaiba. Sabi ko nga: "Dancers dance, writers write." At dagdag ni Ma'am Jessel: "Doctors doc."

I am afraid. I am so afraid. I have failed the cycle. I have failed myself.

Get a grip, sigaw ko sa sarili ko. Pero walang epekto. That fuck of the matter is, I am going insane. How do I know? Lahat naman tao kinakausap ang sarili nila. Lagi ko naman 'yong ginagawa. Ang kaso, ang kaso, ang kaso. Ang kaso, nitong isang araw lang (o dalawa?) e, kasi, merong sumagot. Isang salita lang naman. Aktwali, dalawa. Sabi, oo nga. E, iniisip ko nga kung ako 'yun. Siguro nga ako 'yun. Tama. Tinatakot ko lang ang sarili ko. Tama. Ako 'yun. Hindi ako nababaliw. Hindi ako pwedeng mabaliw. Hehehe. Joke lang. Joke lang lahat. H'wag pansinin. At h'wag sabihin sa iba. Masamang magtsismis.

Oo nga.

Fritz, you declared so long ago that a person should die at the right time. This is not the right time, I think. Not the right time. Ah Fritz, ah Master Yoda, ah Merlin, ah Gandalf, ah Zarathustra. Ah. This bites.

All my wars are over. Over. Over. Finish the cycle. The cycle. Cycle. Just finish the cycle. If you finish the cylce all this pain will have meaning. And isn't that what we want? Meaning? "Who has a why to live for can bear almost any how." You can answer why. You can answer why. Why. Why. Why.

And that is the truth. Choo-choo, choo-choo.

Wawawi, nag-iba na naman ang hitsura ng Friendster!

Si Mel, nagdiwang ako nang maging Friendster ko s'ya. Di man lang pala n'ya ako kilala. Ako si Ishamael, the Betrayer of Hope. Si Samaael, s'ya 'yung Destroyer of Hope. Pakiramdam ko, hope ang kahulugan ng el. Pakiramdam ko lang.

Amor fati. Amor fati.

Memento mori. Memento mori. Memento mori. Memento mori. Memento mori.

Memento vivere.

Amor fati.

Share your Blessing, Spread the Virus

2005-11-19T18:19:00.000-08:00

sinisipon ako. sinisipon ang mga kasambahay ko. sinisipon ang nanay ko. sinisipon ang kapatid ko. sinisipon ang kaklase ko. sinisipon pati aso ko. sinisipon kaming lahat dahil malapit na ang pasko!

palamig na ng palamig ang simoy ng hangin. nakatutulo ng uhog. malakas ang tukso ng yakap ng kumot sa kama. ako ay isa lamang tao kaya ang assignments & exercises, reviews for quizzes, advanced studies, plates, prelab reports ay hindi mahirap ipagkanulo. kahit ang deadline ay walang epekto sa maginaw na sandali kasiping ng naglalambutang mga unan...

perolinggonangayonatbukasaylunesna(naman)!walananamanakongnagawa?!
KUNDI MATULOG! MATULOG! MATULOG!

naiinis na ako sa sarili ko. tamad na tamad na tamad ako tuwing pagsapit ng taglamig! kahit yung limang librong nabili ko sa Press (salamat kay Sop, nabalitaan ko ang tungkol sa SALE), hindi ko pa natatapos at yung iba naman ay hindi ko pa nasisimulan. samantalang hindi pa naman nga ako nagbabasa lalo ng mga required readings (magandang excuse na yun kung sakali man). Na-short ako dahil sa pagbayad sa tuition kaya di ko pa napapakyaw ang mga libro ni JunCruzRyes. Pero hanggang December 16 pa naman ang SALE ayon dun sa babaeng cashier kaya may panahon pa para makapag-isip ng raket para makahiling ng dagdag-allowance. VAT, gasolina, tuition, pamasahe nga tumataas aba'y dapat pati allowance din dapat! (testing-testing.. kay itay at kay inay!)

mag-isa na lang ako sa ating group blog

2005-11-19T05:00:00.000-08:00

Sa totoo lang, hindi ko maintindihan ang mga taong galit na hindi faithful ang Harry Potter movies sa Harry Potter books. Hindi naman pwedeng kakambal ng adaptasyon ang orihinal. Ika nga ni Dennis Aguinaldo at Amy Colanta, "There is always something Lost in Translation."

Pinakatrip kong HP movie ang ikatlo, The Prizoner of Azzkaban, hindi lang dahil sa paglalaro nito ng ilaw at dilim, kundi dahil inamin nito ang limitasyon ng adaptasyon at BINAGO ang kwento ng libro.

Sa mga taong gusto 'yung buong kwento sa libro, e di basahin n'yo 'yung libro ulit. Kung direktang pagsasalin ang inyong inaasahan, e di puro voice over 'yon.

Kakapanood ko palang ng HP4, The Goblet of Fire. Mas okey ito sa 1 at 2, pero mas gusto ko pa rin ang 3. Una, dahil kay Sirius Black (aka Sobrang Sobrang Black, Todo na Black, Really Really Really Black), na sira ulong pinortray ni Gary Oldman (na, sa Air Force One, sa sobrang galing umarte, mas kakampihan mo pa ang teroristang kanyang ginagampan kaysa sa Amerikanong bida), wala s'ya sa 4.

Pangalawa, lampa si Fleur, ang tanging babaeng Tri Wizard Champion.

'Yun pa lamang, baka may maisip pa ako.

Indiano pala si Parvati Patil 'no? Kailangan talaga, when I read the books I pay attention to the details. Hahaha. Pero ako nga lang ang nakakaalam na Irish si Finnegan.

O s'ya, mahaba na 'to. Type na 'ko. Sana naman may ibang sumali sa KK Dilim next year. But I'm happy with this bunch, mukhang committed sila. Trained ni Dumlao at/o ni Aguinaldo e, trained ng LB.

Go LB!

sumali sa kk dilim!

2005-11-10T03:41:00.000-08:00

oist, magtatayo ako at ang mga estudyante ng kaibigan ko sa lb ng org dito sa dil, writing org ek.

ang tawag sa amin, provisionally, ay kk dilim, or kapisanan ng mga kwentista ng diliman. pwede pang magbago 'yan, baka maging: pantas-diliman (pantas = pandayan ng talino at sining).

simple lang ang pagsali: magbigay lang ng isang 10 page short story, at dumaan sa workshop (ala mps10).

madali lang manatiling myembro: lagi lang magbigay ng kwento para maworkshop.

goal ng grupo:

masali ang members sa national workshops
manalo sa contets
mapublish
magtatag ng tradisyo sa diliman ala pantas-lb

'yun. post ko kung kelan ang orientation. sali kayo ha? hila rin kayo ng friends.

god bless!

sophia

Hehehe

2005-11-08T18:57:00.000-08:00

------------------------------------------------------------
Monday, October 31, 2005
oist ola, loko ka, e nun ko pa diniskas kung sino si rab a. binabasa mo rin pala si rowling. akala ko kay jun cruz ka lang mahilig? at kay roland tolentino. hehehe.
------------------------------------------------------------

sa wakas! ayan hinalungkat ko sa Archives. magaling ang source, sophia!

------------------------------------------------------------
Thursday,
August 04, 2005
ayon sa isang kakilala, si rab ay si regulus a. black,
kapatid ni sirius, kung gayon ang isa pang horcrux ni voldi ay nasa bahay ni
harry (inheritance n'ya mula sa godfather). mukhang totoo.
------------------------------------------------------------

nauna kong binasa si rowling bago ko pa man po makilala sina jun cruz reyes at rolando tolentino. sa inyo ko nakilala si tolentino. si cruz reyes naman, kay baquiran. pero ang totoo, mga Nancy Drew, Sherlock Holmes, at Grimm's Fairy Tales lang ang gusto kong basahin. ayoko nung mga New York Times Bestseller. Pangmatanda. Hindi ako makarelate. Hehehe

Eto

2005-11-08T18:04:00.000-08:00

pasukan na naman
bakasyo'y tapos na
balik paaralan
guro't mga iskuwela
muling magkikita't
magkikila-kilala
muling mag-aaral
sumulat, bumasa

bigla ko lang naalala yung tulang pinamemorize nung grade two kase second sem na pasukan na naman bukas!

kumusta ang enrollment?

Maaga ako nakatulog kagabi. Sayang yung unlimited txt ko. Hindi ko nasulit. Ansaya pa naman ng pakikipagkulitan ko sa insan ko. Pinapasa ko sa kanya yung mga forwarded txt messages din saken na puro love quotes, na matagal niya na rin naman palang natanggap din. Duda nga ako't baka parehas kami ng mga txtmates.

Masaya rin yung pakikipag-away ko sa highschool classmate ko na nasa elbi dahil sa pahabaan ng sembreak. Kesyo dumudugo pa raw ang ilong niya, bakasyon na ako; sila nama'y sa isang linggo pa ang balik-iskwela.

"Faith that moves mountain" ang sermon ng pari kagabi. May lumapit uli na nagbebenta ng sampagita...

Cue: Banal na Aso, Santong Kabayo

Wala raw siya tsinelas. Ipinakita ang kanyang paang kumapal na sa alikabok at lupa. Iling naman ako. Ayoko naman kasi bumili nung bulaklak. Aanhin ko naman yun? Pero gusto ko siya tulungan. Pag-alis niya, bigla ko naalala may tsinelas nga pala ako sa bahay na di ko na ginagamit. Mangyari'y napahamak ako sa tsinelas na yun. Madulas ang sahig, plastik yung tsinelas, kaya ako'y lumagabog sa hagdan. Pasa-pasa ang braso ko.

Ansakit ng binti ko kahapon. Kinalyo ata ang paa ko kakalakad-pila sa pag-enlist ng mga subjects. Dalawang beses lang ako sumakay ng dyip maghapon.

Patience is a virtue. Yan na ang bagong motto ko.

Alas otso pa lang ng umaga, sumusuko na kami. Alas sais pa lang kase nakapila na yung isa kong kasama. Ako nama'y alas siyete y medya dumating. Alas nuwebe dumating ang mga magpe-preadvise. Inuna pa ang mga 2003 ang student number. Alas diyes y medya kami nakatapos.

Unang round ng pagpila namin sa mga subject na imamanual enlist, hindi kami sinuwerte. Nagkaubusan ng slot at swak na schedule. Bumalik daw after lunch.

Alas dose y medya, bumalik na agad kami pero wala nang anumang expectation dahil hapon na at sa aming pakiwari'y wala nang grasya pagsapit ng hapon. Pinagtatawanan na lang namin yung paraan ng pageenlist sa isang subject dahil arranged in ascending order ang student number ng mga nagbabakasakaling estudyante para sa dadalawang slot. Parang lokohan pero sige, patulan na rin. Kailangan namin makuha yung slot dahil wala pa kaming naaacomplish sa araw na yun. Puro lakad-upo-pila at walang patumanggang paghihintay lamang ang aming nagawa. Mantakin mo't bigla pang napasaamin ang schedule na inaasam namin! Doon na nagsimula ang grasya.

Nakuha na rin namin yung slot na ipinagpanalangin namin nang husto, na major subject, kapalit ang mga katakot-takot na pangakong "Magpapakabait na po ako ngayong second sem", "Hindi na po ako aabsent sa subject na ito", "Mag-aaral na po akong mabuti", etc. Ngayon alam ko na kung ano ang makapagtutulak sa isang estudyante na manalangin nang taimtim.

Emyly: Sa pila ng assessment kahapon pa rin, may nakita akong babaeng naka-itim. Ang kanyang mukha parang pamilyar. Hindi ko maalala kung saan ko siya nakita. Kasunod siya ng matangkad na lalaking kakilala ko. Mga bandang alas kuwatro y medya na. Aleli ikaw ba ay taga-CS?

wala na si jari

2005-11-08T03:40:00.000-08:00

wala na siya
pinalayas ko na
ngayon ko napagtanto
hindi ko pala siya lubusang kilala

muntik na,
muntik na niya ako kainin ng buo

buti na lang
may nagpaalala sa akin
kung sino ako
kung ano ang mga mithiin ko

muntik na,
muntik ko nang makalimutan

nagbalik ang aking alaala
nagtaka sa aking mga gawi
anong ginagawa ko?
at ako'y natauhan

muntik na,
muntik ko nang tuluyang ibaon sa limot

hindi!
hindi pa huli ang lahat
kailangan kong magbalik
dapat kong matupad ang aking mga layunin

sa pagkakataong ito
ipinapakilala ko ang ako
ang ngalan ay ycia

muntik na,
muntik na akong maglaho

naaalala ko na
ngunit hindi pa ang lahat
ang mahalaga
hindi niya ako natuluyan.

---------------
kanina lamang natauhan si ycia habang kumakain sa isang fast food chain. isang nilalang ang lumapit sa kanya at nagsilbing lunas sa sakit niyang tila amnesia.

testing, testing

2005-11-05T02:19:00.000-08:00

huy, magpost nga kayo! apat na nga lang tayong regular e! :)

sophia's post 1

2005-10-31T22:12:00.000-08:00

I've been having a hard time teaching at D. There's not much freedom, as if everybody's looking over my shoulder. You know what I mean? It's like a fucking police state or something. I hate treating LB like this magic Other, this not-a-police-state, but that's how I see it. Bah, like I haven't learned anything from Nietzsche and Krishnamurti.

I hate Friendster. I hate blogs. I hate the thought na may nakakabasa nito. Pero sinusulat ko. Bakit kaya?

Kasi I'm delaying. I have to write something important, something I really need to do, and I'm tinatamad. My god, I thought I was masipag, but when you're honest with yourself well, you find out that you're full of bullshit. FULL of BULL. Money talks and bullshit walks. I like that. Nabasa ko kay Stephen King. Trip ko na talaga ngayon si Stephen King. Kahit na hindi s'ya 'yung nag-imbento ng salawikaing 'yon.

After 15 mins I'm gonna log out and do that thing I really have to do. I have vacations kasi hindi rigid 'yung sked mo, so you have so much time to waste. Kung ordinary sem lang 'to andami ko nang naaccomplish.

Natapos ko na 'yung The Mysterious Flame of Queen Leona (baka mali 'yung title, bahala na) ni Umberto Eco. Ampangit ng ending, kaya over-all hindi ko nagustuhan. Ang nagustuhan ko lang na parte actually ay 'yung sinabi n'ya, "Call me... Ishmael?" (natawa ako dun) tsaka 'yung kontemplasyon n'ya ng tae. Alam n'yo naman ako, basta tae naeexcite. Tsaka nga pala 'yung paliwanang kung bakit pasista ng Ten Commandments.

Dapat tinatapos ko na ngayon 'yung The Heart of the Matter, at mamaya talaga tatapusin ko na s'ya, kasi kailangan ko nang tapusin 'yung Shalimar the Clown, ang kaso nagkandalecheleche ang reading sked ko nang simulan kong basahin , at nagustuhan kaya kinailangang tapusin, ang The Drawing of the Three ni Stephen King. Now, I've always thought na walang kwenta magsulat si King. Pag ginawang pelikula 'yung nobela n'ya, dun lang gumaganda. Trip ko 'yung The Stand, The Langoliers, Thinner, The Shawshank Redemption tsaka The Green Mile.

Nang makita ko 'yung nobelang pinagbasehan ng The Stand, agad kong binili. Ito 'yung ikalawang nobela ni King na sinubukan kong basahin ('yung una mamaya ididiskas ko). Ampangit. As in nothing like the movie! Naalala ko 'yung Christine. Ang boring! Hindi ko sila parehong tinapos, binasa ko lang 'yung ending. Kaya tinatawanan ko sa aking utak 'yung mga taong nagbabasa ng On Writing ni King (tulad ng dalawang VCF girls kong kilala).

Kaso, itong seryeng Dark Tower rekomendado ng InQuest Gaymer. E ang IQ ang nag-introjus sa akin sa seryeng Wheel of Time, at sa marami pang libro. So I decided, sige, babasa ako ng isa, pag nagustuhan ko kukumpletohin ko 'yung serye, tas pag hindi I will declare King boring forever. (Nahihiligan ko kasi nga pala ngayon 'yung pagbabasa ng serye. Harry Potter, etc, basta lahat ng libro na maraming libro ang bumubuo.) Sabi mismo ni King sa introduction, the one thing I thought he was good at, writing intros I mean, na narebisa n'ya 'yung unang libro ng serye kasi iba ang tinig nito sa buong serye, so sa ikalawang libro ako nagsimula (bakit dalawang libro ang meron ako imbes na isa? Mahabang kwento, kwento ko sa 'yo pag nagkita tayo sa heaven). 'Yun nga, The Drawing of the Three.

What can I say? I'm a King-convert. Exciting e. Tas ang galing na 'yung bidang si Roland, pag nasa tunay na mundo s'ya, mundo ni King sa Amerika anyway, nagiging magical 'yung tunay na mundo. Kasi nga tagaibang mundo s'ya. Never once was I bored. Meron yata, once, mga dalawang pangungusap. Tas all the way ok. Ang galing. (Medyo kulang yata sa anal/isis 'tong rebyu ko 'no?)

So anyway, babasahin ko 'yung unang libro. Tas 'yung ikatlo, tas 'yung ikalima, tas 'yung ikaanim, tas 'yung ikapito. Saka palang 'yung ikaapat. H'wag nang itanong kung bakit. Sabihin ko na lang sa 'yo pag nasa heaven na tayo.

I'm trying to like The Heart of the Matter. It's hard not to like a story you see so much of yourself in. But it's absolutely boring. Natatakot tuloy ako. Baka naman kasi maging standard ko na ang excitement para sabihing maganda ang isang kwento. Oh well, no-el. Bahala na si Batman. Kailangan ko nang magsulat.

pahinga after finishing short story

2005-10-31T01:22:00.000-08:00

yes, nakatapos ako ng kwento!

kaso masyadong mahaba at di masyadong kontragloria!

ako nga pala si sophia. ako 'yung laging nagsasabing pirmahan ang bawat post pero di naman pumipirma sa sariling post.

as a wise man once said, we don't choose our paths. our paths choose us. good thing na lang we can choose our pants.

mahabang post 'to!

ba't kaya alaws activity for so long?

oist ola, loko ka, e nun ko pa diniskas kung sino si rab a. binabasa mo rin pala si rowling. akala ko kay jun cruz ka lang mahilig? at kay roland tolentino. hehehe.

jari, 16 pa ang hp4! hala!

may nagdadrums sa labas ng aming bahay? karoling?

omigod! nobody uses friendster anymore!

No Wrath No Evil

2005-10-28T10:37:00.000-07:00

Natulog ka nang walang patid ang pagbuhos ng ulan
Paggising mo makulimlim ang tanawin
Lumabas ka para magsaya
Sa mall ka nagtungo na dinarayo rin ng marami
Kaya pagpasok mo sa entrance, umaapaw ang tao
Pero pagliko mo sa bookstore, isa dalawa lamang ang tao
At nandun pa nagbabasa sa No Private Reading ng magazine section
Natuwa ka sa pamamakyaw ng bilihin sa supermarket
Dahil tulak-tulak mo ang higanteng pushcart na matagal mo nang pinapangarap
Na matulak sa tuwing ika’y mag-go-grocery
Pero kapalit noo’y halaga ng isang buwan mong
Kabuhayan sa pakikipagsapalaran sa iyong paaralan sa Kamaynilaan
OK lang sang-ayon sa utol mo
Hindi mo nga naman madadala ang salapi sa kabilang buhay
Kaya gatos lang nang gastos, hapi-hapi lagi
Kaya bumili ka uli ng dalawa pang Nancy Drew
Seseryosohin mo talaga ang pangongolekta ng series
Limampu’t walo pang P150 ang ilalabas mo sa bangko mo
At makakamit mo na ang materyal na pangarap mo
Pag-uwi mo bumuhos na naman ang ulan
Sumakay ka nang traysikel para hindi ka mabasa
Pagtapak mo sa kalsada, tumilamsik ang putik sa iyong mga paang
Nasasapnan ng matigas na goma ng iyong sandalyas
At ang mga kuko mo, naging itim pa lalo
Binabaha na naman ang lugar nyo
Tangay-tangay ang basura ng kapitbahay mo
Kaya’t biglang sumagi sa isip mo
Kay Citizen Patrol humingi ng saklolo
Umakyat ka sa hagdanan
Ng amoy-pusa nyong tirahan
Basa ang likod
Tumutulo ang buhok
Umupo ka sa harap ng monitor
Para dumalaw na muli sa pangalawang mundong inari mo
Binalak mong iupload ang iyong panibagong webpage
Na isang linggo mong binuno habang wala kang internet card na panload
At ngayon ngang may internet card ka na
Pinapasakitan ka naman ng dial-up mong pagong ang speed
Sinubukan mong mag-multitasking para hindi masayang ang oras
Kaya sa Notepad ka nagsimulang humabi ng pampost sa blog
Pero ang PC mong nabubulok, bigla na namang nagloko
Bigla na lang nagshutdown losing unsaved files
Tinangay ng blackout ang nagawa mo sa Notepad
Na patapos na sana, tuldok na lang ang kulang
Wala kang nagawa kundi ang magmura
Walang laban ang isang mortal
Pag naghamon ang makina
Kaya nirestart mong muli
Naghintay, nagpasensya
Para gumawa ng panibagong kwento
This time, sa Microsoft Word
Para madali na ang pag-Ctrl + S
At pag-Ctrl + C
Sa blog mong
Pinakatangi-tangi

emyly: "dahil hindi madaling makipagsabayan sa mga dsl ang aking pipitsuging dial-up!"

malapit na ang nov 18

2005-10-25T18:27:00.000-07:00

grabe! naaadik ako ngayon sa kaka-surf ng mga sites na may kinalaman sa 4th movie ng harry potter! grabe talaga, dito lang ako naadik ng ganito. mula sa libro hanggang sa pelikula. ito lang pelikulang talagang binibigyan ko ng panahon, pera para lang mapanood sa sinehan! at letse! meron ng kopyang pirated! pero hindi! sa sine ko pa rin panonoorin ito. minsan lang akong manood ng sine. tipong iyong sobrang gustung gusto ko lang panoorin!

naalala ko nang ipalabas ang 3rd movie ng harry potter. first day of enrollment noon 1st sem last year. may problema pa ako sa eng'g nun. kinalimutan ko muna iyon. nanood muna ako ng movie na ito saka ko inalala ang problema pagkatapos. nabawasan ng konti ang sama ng loob ko pagkatapos ko mapanood ang pelikulang ito. pagkauwi ko, kinagabihan saka ako nag-iiyak! nakaraan na iyon. hahaha! natatawa na lang ako tuwing maaalala iyon. at ngayon nga, inaabangan ko ang darating na nov 18! yes! "everything is about to change."

->jari<-

kwentong pasaway

2005-10-25T17:14:00.000-07:00

umalis ako ng bahay noong oct 22, hapon ng sabado. umalis ako para sumama sa aking mga kaibigan sa high school upang mag-mountain climb. umalis ako kahit hindi ako pinayagan. alam ko, matigas ang ulo ko. pero tiyak ko sa sarili ko na ayaw kong palagpasin ang pagkakataong ito. bahala na sa sermon pagbalik ko ng lunes. at umalis nga ako...

pagdating sa destinasyon, gusto ko nang magsisi sa desisyon ko. kung bakit pa kasi ipinagpilitan ko ang gusto ko. ayun, night trek ang ginawa namin. makailang beses akong napatili, napamura sa mga pagkakataon nadulas ako sa aking mga hakbang. hindi ko alam, pero parang gusto ko nang bumalik. iniisip ko palang na dalawang araw at dalawang gabi kaming mananatili roon, ano kayang mapapala ko kung umuulan naman. pero sige lang tuloy pa rin ang paghakbang. nakakahingal pero ayos lang dahil sariwang hangin ang aking nalalanghap. dumating ang grupo namin sa campsite at sumalabong sa amin ang sangkaterbang mga mountaineer. naghahalakhakan, nagkakantahan, nagsisigawan, nag-iinuman. ano ba naman ito!? matutuwa ba naman ako dito. gutom, pagod, antok, kasama na ang tila pagsisi ang aking naramdaman sa mga oras na iyon.

nagtayo na sila ng tent. dalawa lang kaming babae sa pitong magkaklase. ayaw kasing sumama ng iba dahil hindi nila trip ang ganitong activity. kasama namin ang kuyang mountaineer ng isa naming kaklase. nakatulog na kami ng kaibigan kong babae. alas dos na ng umaga ng kami ay gisingin upang kumain. muli, iniisip ko kung tama ba talaga ang ginawa kong desisyon. kinabukasan saka ko nalaman ang kasagutan.

linggo ng umaga, lumabas na ako ng tent upang tingnan ang paligid. natawa na lang ako sa kondisyon ng kabilang tent. wala na ito sa ayos. konti na lang, magtutuloy tuloy na ito sa ilog. lumabas ang isa kong kaklase sa tent. pagkalula ang bumati sa kanyang umaga. naalala ko, uminom pala sila kagabi, hinanap daw ako, akala susunod ako. akala ko din, susunod ako. pero pinili kong matulog na lang. si kuya ang nagluto ng sopas. masarap pala siyang magluto. mabait si kuya. siya ang tagapagluto ng aming grupo.

maya maya lang ay naligo na kami sa kinukwento nilang falls. nakakabighani ang mangasul-berdeng kulay ng tubig nito. nakakakilig ang lamig ng tubig. ang sarap sa pakiramdam. buti na lamang at nakarating ako rito. tinungo namin ang ikalawang falls. mas maliit ito kaysa sa una naming napuntahan ngunit mas naakit ako rito dahil sa katahimikan at tila pagkamisteryosong pagkakakubli nito. napakalamig ng tubig. sandali lamang kami rito at kami ay bumalik sa unang talon. doon, nagsaya kaming magkakaibigan. sinikap naming dumaan sa ilalim ng bumabagsak na agos ng tubig. napagtagumpayan namin ito makailang beses na pagtatangka. masarap damhin ang tila karayom na tubig. doon ko lamang naranasan ang ganoon. masakit sa balat ngunit nakapupuno ng kasiyahan sa damdamin.

ang gabi ng linggo ay mas tahimik kaysa nang gabing dumating kami. marami nang bumabang mountaineer. masaya ang aming naging hapunan. kwentuhan, tawanan ang pinagsaluhan ng grupo pagkakain. may sistemang barter pa sa lugar na ito. aming ikinalakal ang sobrang bigas sa inuming gin. sa bawat tagay, may kwentong pinakikinggan, ma opinyong binibitawan. may kabuluhan o wala a iginagalang. nakakalasing ang usapin kaysa sa inumin. naunang natulog ang kuya naming kasama at dalawa pang kamag-aral. nagpatuloy kaming lima sa kwentuhan. binalikan namin ang mga masasayang karanasan namin sa high school. maging ang mga nakakalungkot, nakakatampong mga pangyayari. syempre hindi mawawala ang kalokohan. buti na lamang at sumama ako.

nang gabing iyon hanggang sa umaga ng lunes, hindi tumila ang ulan. nabasa ang loob ng aming tent. gusto ko ng umuwi ng umagang iyon dahil sa pangambang abutan pa kami ng mas lalo pang mabigat na ulan. ngunit sadyang mabait ang Maylumikha. binigyan niya pa kami ng pagkakataong makapamasyal sa isa pang talon. tatlong talon ang aming napuntahan sa limang talon na nasa paligid ng campsite. talagang nakakahanga ang kanyang mga gawa.

matapos naming mananghalian, nagligpit na kami ng aming mga kagamitan. isang panalangin bago bumaba ng bundok ang aming binigkas. pasasalamat para sa magagandang bagay na aming nakita at naranasan. humingi ng gabay para sa ligtas na pag-uwi. mas madulas ang pagbaba mula sa bundok. naparami ang mga murang namutawi sa akin, na hindi ko maiwasan... nakayapak ako sa halos kalahati ng buong trek pababa ng bundok. napakasaya ko ng makarating kami sa paanan. may bonus pa, nakita namin ang isang ilog sa paanan ng bundok. nanatili pa kami roon ng may isang oras.

dumating kami ng maynila ng 9:30 ng gabi. tumuloy muna kami sa bahay ng mag-kuya. nagpaluto kasi sila ng hapunan para sa aming grupo. alas diyes nang ako'y maka-uwi. ang aking nanay ay tulog na ngunit sinikap ko pa ring sabihin na ako'y dumating na ligtas. inis siya sa akin, marahil nagtatampo dahil sa pagsuway ko. napangiti na lamang ako. hindi naman siya gaanong nagalit sa akin. sinabihan niya lang ako na matigas na ang ulo ko, na pasaway na ako. ang akin naman, sa mga pagkakataon lang naman na sa tingin ko ay hindi dapat pinalalagpas. motto ko kasi iyon, "habang may pagkakataon, basta may pagkakataon, dapat samantalahin!" at isa nga ito sa mga hindi ko dapat pinalalagpas.

->jari<-

totoo na talaga 'to

2005-10-25T07:30:00.000-07:00

Publikasyong Iglap ng Tula Hinggil sa Karahasan sa Kilusang Manggagawa

Kasalukuyan kaming naghahanap ng mga tulang tumatalakay sa lalo pangpaparahas na kalagayan ng mga manggagawa sa Pilipinas.

Sa partikular, naghahanap kami ng mga tulangtumatalakay at tumutuligsa sa brutal na pagpaslang sa mgamanggagawa at kilusang manggagawang kumakaharap ngpagsasamantala ng mga kapitalista.

Gayundin,naghahanap kami ng mga tulang tumatalakay sapatuloy na pagwelga at paglaban ng unyon at mgamanggagawa at ng iba pang kolektibong labanng mga unyon at manggagawa.

Ito ang susunod nalalamanin ng espesyal na isyu ng Publikasyong-Iglap.

Ang Publikasyon-Iglap ang kagyat na pagtugon ng mgamanunulat hinggil sa kaganapan sa ating bansa. Naunana na nitong inilathala ang Pakikiramay (2004,pagpugay sa mga biktima ng masaker sa HaciendaLuisita) at Truth and Consequence (2005, koleksyon ngtula sa kampanyang Oust Gloria!).

Maaaring magpadala ng isang tulakada awtor. Ipadala kasama ang maikling bionote o writer's profileat kontak na mga numero kay U Eliserio sa richardrortyrodriguez@yahoo.comAng deadline ay sa Nobyembre 15, 2005.

babala: jologs ako..oo jologs!!

2005-10-23T11:52:00.000-07:00

napanood ko ulet nung sabado ang aishte imashu, sa cinemaone..at syet..kinilig na naman ako..nde kay raymart at juday ha..kundi sa ever papable na si dennis trilio at ang seksing-seksing si jay manalo..syet talaga..ang seksi ni jay manalo at ako'y naiinlab sa kanya, he's so HOT HOT HOT monay..hahaha..ang sarap niyang kagat-kagatin..hehe..oops teka lng alam ko na sasabihin niyo na yak ako at jologs, wel tama at d ko ikinakahiya coz IM PROUD TO BE ONE!!! hahaha..talagang natuwa lng ako sa lab story nila..pra tuloy gusto ko ulit maniwala na nag-eexist ang TRUE LOVE..Love knows no gender, no color, no race..all are equal in love..charos! sabihin mo yan sa lelang mong panot!! bwahaha..

ang cute ni Makisig at ni Sam ng Little Big Star..hmm..phaedophile naman ngaun..hehe..

naicp ko lng, ang sarap sigurong maging bata ulet..parang they have all the time in the world..parang wlang pressures..kahit na limited ang freedom, aus pa rin, kasi simple lang ang buhay..prang lagi lang naglalaro..mas masaya..eh ngaung 6 na araw na lng bago ako mag-eytin, pakiramdam ko ang tanda-tanda ko na..sa totoo lng, pinabilis ng UP ang pagtanda ko..prang mas mabilis akong nag-mature kesa sa mga kasabayan ko..alam kong maturity does not come with age..gusto kong maging mas mature pero ayokong tumanda..ang boring kasi nila..un bang routine ang buhay nila..ayoko ng ganun, ampanget..ayokong magsawa sa pag-eeksperimento dahil ayokong tumigil matuto..ayokong maging tulad ng karamihan..gusto kong maging iba..dahil sabi nga ng ABC5 (o studio23 yan..d ko na matandaan, pareho kcng may astig..), astig maging iba!

saka ko nalang itutuloy ung tungkol jan, ibang post..

ngaun, gusto ko munang magpakajologs..gusto kong manood nang manood ng tv kahit na nakakabobo..pra naman mging mas magaan ang buhay..ang tv kasi ay isang malaking joke..nakakatawa cia..hahaha..kaso lang, naniningil cia sa bawat tawa ko..tiyak lagot na nman ako sa nanay ko sa taas ng bill ng kuryente namin..

cge dito na lang muna, low batt nako..

-lelz

ano..ah..ewan ko rin..

2005-10-21T23:41:00.000-07:00

Naiiyak ako..ambigat ng dibdib ko..ang lungkot..wala akong patutunguhan..syet..kylangan ko ng kausap..pero ayokong makipag-usap..ewan..kylangan ko nang magpunta s simbahan..Lord patawad..ayoko na po talaga..parang gusto ko nang sumuko..i nid an inner peace..mahal ko kaung lahat..mahal nio ba ako? meron bng ngccare saken? psst, syatap..ayoko nang marinig ang sagot..mag-isa na lang ba ak parati? magulo ang mundo..mas magulo ang buhay ko..wala nang gugulo pa sa utak ko..mag-adik na lang kaia ako..pero mukhang mas luge ako dun..mahal pa..wala akong pera..eto ang ayaw ko pg wlang gnagawa, may oras pra mag-icp at mag-assess ng sarili..alam kong nde tama, pero gusto ko nang mgpasukan..magiging papansin na naman b ako? ayoko clang dramaha..unang-una nde bagay, pangalawa, sayang sa oras, pangatlo, d ko rn alam kung dpat bng cnasbi o pnpakita pa un eh my kanya-kanya rn clang mga teleserye..san kaia ako pupunta? nag-iimbita ang sunken, nangaalok pa ng yosi kaso lang andaming manyak dun..tsaka boring din pag mtgal..nkakasawa rn ang gnung katahimikan..nakakatakot dhil prang cnasbing dito lng tahimik pero sa totoong mundo eh maraming gera..suerte pg nanalo ka pero mas mdalas nman ay talo..mas mganda cguro sa cnsbing paraiso ng mga patay..makikita ko kaia un? meron b tlga nun o gnawa lng un ng mga malas sa lupa para my inaabangan sila pag iniwan na nila ang mundong ibabaw? bkit ba ako mababaw na ang kalaliman ay d nman mahukay ng kapwa ko tao..ang hrap pla ng gnito..un bng tuloy-tuloy lng at nde iniicp ang kasunod..cguro d ko msasakyan ang gnitong trip dhil organized akong tao..pero pra nmang mas msaya kc mas totoo..kaso walang kasiguraduhan kng may sense ang cnasbi..prang s buhay, kung wala kang plano, d mo alam kung anong dreksyon ung tinatahak mo, ampanget kasi mas malamang sa nde ay maligaw ka..pag nman mashadong maayos eh prang puro pagpapanggap ang nangyayari..ang labo no? o ako lng ang naguguluhan..naiicp dn kaia ng iba ang mga eto o mashado n clang masaya pra intndihin p ang gnitong mga kabaliwan..bka nman kagaya k rn clan ngtatago sa maskara..sa palagay mo? ano? oo..ikaw!! teka, nkikinig kb s akin?

Oh My

2005-10-21T07:51:00.000-07:00

masaket ang ipin ko. daeg pa ang pakiramdam ng binusalan.

mainit ang ulo ko. wala akong lunch. sumakit ang ipin ko. hindi ako makakain nang husay. demanding pa sa pagtotoothbrush.

naririndi ako sa mga nagwawalang mga tao sa TV screen. sinong nanonood ng Pinoy Big Brother, maliban sa nanay at kapatid ko, at sa buong sambayanang Pilipino?

naiirita ako. sumakit ang ipin ko. magbibiyahe ako. bukas ang Komikon 2005.

nabobore ako. palipat-lipat ako ng pagbabasa kay Nancy at kay Harry. hinahabol nina Nancy si Losse sa Macchu Picchu. naalala ko ang archaeology class. nagtalukbong ako ng kumot. saka umulan. pinatay ko ang electric fan. tapos tumila. nasa kissing scene pa lang ako nina Ginny. bigla akong nadiri. binuksan ko ang TV. WWF, nilipat ko. TV Patrol, nilipat ko. Extra Challenge, nalungkot ako. kamukha ko na yung mga tiga-CMH. The OC na, pinatay ko.

may kumatok sa pinto. binuksan ko ang computer. kumalabog ang pinto. nariyan na ang kinaiinipan ko. hinayaan kong magkakatok. sinadista ko muna bago ko papasukin sa bahay. saka ko kinuha ang siopao.

nabobore talaga ako. naglaro ako ng Hang-A-Roo. tsaka ko pinagtripan ang pictures ng aso ko sa Adobe Photoshop. tsaka ko nilagay sa Friendster.

wala pa yung charger. yung selepono ko, nalobat na. maghapon pumayagak dahil nauso na naman ang unlimited txt ng Smart. nagressurect ang mga adik pumindot.

payapa na. sa wakas, malalim na ang gabi.

gusto ko mag-ingay. Eddie's Song ng Mayonnaise. tapos Alapaap ng Eheads. tapos Jeepney ng Spongecola. ay wag yon, ayoko. Mr. Brightside ng The Killers.

salbahe yung tindera sa Sale. hindi naman pala kumpleto yung binentang Akazukin Chacha anime series. hanggang episode 20 lang. sobrang bitin. hindi ko man lang nalaman kung anong nangyari sa ninakaw na stamp para sa graduation nina Chacha. pero narealize ko gustung-gusto ko nga talaga si Rascal-sensei.

badtrip na ink

2005-10-20T22:36:00.000-07:00

Pramis, minsan na lang ako mag-iInternet isang araw.

Wala akong pera ngayon. Galing 'no, dalawang taon na akong nagtatrabaho pero baon ako sa utang (dalawang libo lang naman).

I can't believe walang laman ang inbox ng main email address ko!

Magtatrabaho ako pagkatapos nito. Kakakain ko lang kasi, at kailangang umiwas sa mental activity pagkatapos kumain, kundi magkakaroon ka ng indigestion.

I can't believe walang laman ang inbox ng secondary email address ko!

At syempre may lamang ang third email add ko pero hindi naman para sa akin ang mga mensahe.

HEHEHEGEMONY

Nakakahiya na wala akong pera. As in, wala akong pera. Sa totoo lang, ang pera ang sukatan mo bilang tao. Sa totoo lang. Ayoko ng lokohan. Kung wala kang pera, pwede ka bang kumain? Paano kung magkasakit ang mga mahal mo sa buhay? Paano mo makukuha ang mga gusto mo? Lahat 'yan binibili. Sa lahat ng aktibidad na 'yan, kailangan ng pera. Ang pinakaimportante ay pera. Hindi tatakbo ang mundo nang walang pera.

Kailangan ko nang tapusin 'tong Shalimar the Clown at the Mysterious Flame. Di bale, meron naman akong dalawang linggong natitira. Tig-isang linggo sila.

Dalawang kailangang baguhin: pangalan ng bidang babae, at pangalan ng kontrabida.

Ayoko nang maging mahirap. Ayoko.

Gusto ko ng pera. Gusto ko ng pera.

Mwahahaha. Lilipat na 'kong trabaho.

'Yung maraming maraming pera ang makukuha ko. Mwahaha.

Pero walang lokohan. Ayoko nitong mukha akong utang. Minsan, hindi ako makatingin nang diretso sa ibang tao, kasi baka makita nilang may utang ako. Alam mo 'yun, halata sa buhok. Syempre, pag kinakahiya mo ang iyong sarili, kamumuhian mo ang iyong sarili. Katapusan mo na pagdating ng panahong 'yun. Katapusan mo na.

Naiinis ako't nagkaroon ng glitch concerning one of my book plans. I actually didn't expect it. Oh well, Noel. I hope to Christ I fix it.

I'm so stupid. Lalo na sa fiasco ng huling post ko. Jusko, sorry talaga. Nakakahiya.

My god, nakakahiya ako buong linggong 'to.

I don't want my eyes to be lowered anymore.

Christ, natatae ako. Hwehehehe. Kakatae ko lang an hour and a half ago!

Wawawisinongdimawiwili?

I believe this new book project will be big. It's going to be long too. Hwehehe.

Bukas na ulit ako magnenet, pramis.

O s'ya, have a nice sem break y'all!

Sa totoo lang, malungkot ako. Kaya nga ako nagnet. Nakakatawa 'no. Kakatapos lang ng aking tagumpay, tas malungkot ako.

Publikasyong Iglap ng Tula Hinggil sa Karahasan sa Kilusang Manggagawa

2005-10-19T10:31:00.000-07:00

Publikasyong Iglap ng Tula Hinggil sa Karahasan sa Kilusang Manggagawa

Kasalukuyan kaming naghahanap ng mga tulang tumatalakay sa lalo pangpaparahas na kalagayan ng mga manggagawa sa Pilipinas.

Sa partikular, naghahanap kami ng mga tulangtumatalakay at tumutuligsa sa brutal na pagpaslang sa mgamanggagawa at kilusang manggagawang kumakaharap ngpagsasamantala ng mga kapitalista.

Gayundin,naghahanap kami ng mga tulang tumatalakay sapatuloy na pagwelga at paglaban ng unyon at mgamanggagawa at ng iba pang kolektibong labanng mga unyon at manggagawa.

Ito ang susunod nalalamanin ng espesyal na isyu ng Publikasyong-Iglap.Ang Publikasyon-Iglap ang kagyat na pagtugon ng mgamanunulat hinggil sa kaganapan sa ating bansa.

Naunana na nitong inilathala ang Pakikiramay (2004,pagpugay sa mga biktima ng masaker sa HaciendaLuisita) at Truth and Consequence (2005, koleksyon ngtula sa kampanyang Oust Gloria!).Maaaring magpadala ng isang tulakada awtor.

Ipadala kasama ang maikling bionote o writer's profileat kontak na mga numero sa richardrortyrodriguez@yahoo.com

Ang deadline ay sa Nobyembre 15, 2005.

Komikon '05 sa Bahay ng Alumni, sa Sabado Na!

2005-10-18T22:20:00.000-07:00

Apo Jukai
Kuribayashi
Soma Miki
yung babae sa cover album na Dramachine
Mang Dagul
The Enlightened One

..at AKO!

Skinhead dapat e.

Para monk!

Weedd pala ang kumanta ng Long Hair Ko:

Lahat tayo'y pinanganak na kalbo
Walang buhok, wala ring kuto
'Wag n'yo naman alisin ang karapatan ko

Na-e-LS ako sa Alapaap ng Eheads.

Si Zenki, isa pa rin sa mga paborito kong anime character nung elementary... pag chibii! Mayabang siya pag pinakawalan na sa sumpa. Si Prinsipe Inugami ang crush ko dun. Long hair. Si Lola Saki akala ko dati lalaki, kahit Lola ang tawag ni Shiaki aka Cherry Nai, ang master ni Zenki. Ginagaya ko pa nun ang exhibition ni Cherry Nai. Yung hintuturo at hinlalato ng kanang kamay guguhit ng malaking hugis star sa ere sabay pakawala sa kanyang chant: "Tanggalin ang sumpa kay Zenki! Tatanggalin ka ng lihim na espada! SUMPA! Dakilang Vadjula, palayain mo ang alagad na si Zenki! Dakilang Vadjula, palayain mo ang alagad na si Zenki!" tapos magtatransform na si Zenki. "Ako si Zenki, ang dakilang alagad!" Hindi lang ako ang naloko sa Zenki. Pati rin mga kaklase ko. Nung grade5 nga yata o grade6, Goki ang bansag dun sa isa kong kaklase dahil daw mahaba ang tenga. Mukha kaseng dwendeng alien si Goki.

Goki katunog ng Gouki. Yung crush ko si Gokitomo ni Igor Cabbab. Badtrip talaga, nakita pala yun nung housemate ko sa Main Lib dati. Nakapagpaotograp tuloy siya ng Questor. Aaaargh! Sayang napalitan na ng Nooperabo ang Gokitomo. Dun ko lang naappreciate ang existence ng mga ipis.

Kaboses ni Jay si Chito. Kala ko kase Parokya ang kumanta ng Chiksilog.

Asar! Hindi ko pa mainstall ang Rose Online. Gusto ko na uli maglaro.

Asar? Kay recca yun a. Hehe. Teka, nung pangatlong replay ng Flame of Recca sa syete, saka ko lang namemorize ang walong dragon ni Recca...

Nadare
Saiha
Homura
Setsuna
Madoka
Rui
Kokuu
Reissen

nilista ko pa yan sa notbuk ko e.

Si Ikari pala nasa Neon Genesis Evangelion. Pero hindi ako mahilig sa mecha anime. EXCEPT GundamX Afterwar kase crush ko si Garrod. Ayoko ng VoltesV tsaka Daimos. Banas na banas ako kina R ichard at Erica!

Si Shun Ukiya pala nasa Gatekeepers. Hindi ko alam yon.

Naalala ko lang kase ang mga usernames ng mga co-forumers, este mod at admin ng AC.

Hindi ko alam kung bakit adik ako sa mga forum.

Noon, hanggang ngayon.

october 19 na!

2005-10-18T11:04:00.000-07:00

nakapagtataka. bigla tuloy akong napahinto. teka, anong petsa na ba ngayon? miyerkules na, 2:05 na ng umaga. october 19 na! pero bakit ang nakalagay sa ipinost ko ay tuesday pa din, 0ct 18? inaantok na ako. pero lulubusin ko na ang pag-post.

bakit sa friendster, nawawala iyong "who's viewed me?" hinahanap ko kasi 12 times na na-view ang aking page at gusto kong malaman kung sino sino sila kahit na iyong iba hindi mo makikita dahil naka- view anonymously sila. haayy...

hanggang ngayon hindi ko pa rin ma-customize iyong profile ko! matagal ko nang sinusubukan ngunit nananatili pa ding bigo ako!

gusto kong magkape ngayon pero walang creamer. ayokong uminom ng kape kapag wala iyon. iba kasi ang lasa. naapektuhan na ako ng commercial ng coffee mate!!

gusto kong pakinggan ngayon ang kanta ni francis magalona na kaleidoscope world pero wala akong kopya o record nito!

matutulog na ako dahil nag-i-struggle na akong mapanatiling mulat ang mga mata ko...

ZZZZzzzzz........................

------------------------
->jari<-

1:22 AM

2005-10-18T10:21:00.000-07:00

kamusta naman kayong lahat? 1:22 ang nasa taytel pero hindi ko alam kung gaano katagal ang paggawa ko sa post na ito. tapos na ang sem pero pabalik balik pa din ako sa iskul. wala akong magagawa dahil kailangan hanggang hindi natatapos ang aking obligasyon. di bale na kakalimutan ko muna ang tungkol doon.

kwento ko na lang nangyari kanina este kahapon, ah basta oct 18 ang petsa ng ikukwento ko! galing kami ng kaibigan ko sa hayskul na pinagtapusan namin. gusto lang namin dalawin ang adviser namin noong 4th year. tatlong taon na pala, ang dami nang nagbago sa iskul namin. may bakod na sa pathway, may bulletin boards na, at meron na ding bell. pero andun pa din ang mga dati naming guro. ang iba, pinansin namin at pinansin kami. ang ilan, dedma lang. quever na lang naming magkaibigan. hindi naman sila ang pakay namin. isa lang naman ang gusto naming dalawin dun, ang pinakapaborito naming guro sa apat na taon namin sa hayskul.

nakita namin siya pagkatapos ng klase niya. hindi lang kami ang bisita niya. may ilan din siyang estudyante noon na bumisita sa kanya. nakakatuwa kasi sa lahat ata ng guro, siya ang may pinakamaraming bisita tuwing sembreak. ewan pero pangalawang beses niya nang sinabi na kung mawawala siya dapat makapunta kami. gusto niya complete attendace, sabay tawa ng malakas. premonition? hindi, kasi hindi ako naniniwala sa ideyang iyon. sa akin, hindi mo na kailangan noon dahil alam nating lahat na mamamatay din tayo.

sa labas ng iskul, may nakabanderang tela. ayon doon, magkakaroon ng reunion ang batch '95. nakwento ko iyon sa isa pang kaibigan. kung sakaling magkakaroon kami ng reunion, sa 2013 pa kami. tanong niya, "ano na kaya tayo noon?" nasabi kong hindi ko alam. malamang nangangapa pa din pagkatapos ng sampung taon. nasabi niya na lang na sana successful na kami pagdating ng panahon na iyon, hindi man financially but at least mahanap namin ang aming mga passion, satisfaction at meaning. natuwa ako sa ganoong tingin.

1:49 na ng umaga, oct 19, 2005. pinatay na ng nanay ko ang tv. kailangan ko nang i-post ito. 1:50 am...

Yung Nakakalokong CloseUp Choco Loco Try Nyo Not

2005-10-18T04:30:00.000-07:00

meron pa palang Slamdunk. kanina ko na lang uli napanood sa syete. nakita ko uli si hanamichi. magkabuhok na kami ni hanamichi. dati magkakulay lang kami ng buhok. paborito ko na si hanamichi. kahanga-hanga ang attitude niya. mayabang siya pero kaya niyang panindigan. ganon ang mga tunay na astig. tsaka wala siyang kinatatakutan. siga man meron pa rin namang kabutihan sa kanya lalo na pagdating sa usapang-Haruko.

para akong nakalanghap ng dalawang litrong laughing gas kagabi. tawa ako nang tawa sa Akazukin Chacha. sobrang paborito ko to nung elementary ako. pinakagusto ko si Pununggurong Urara. anlaki at bilog na bilog ang mata. tapos parang laging high sa drugs. cool na cool lang parati. kahit may problema na. kahit nung nawasak yung buong school dahil sa pumalpak na love potion ni Yakko. kyut na kyut ako kay Riiya pag nagiging lobo na napapagkamalang aso. tas natutuwa ako kay Marine pag binubugbog ang lobong anyo ni Riiya. di niya kase alam na nakakapagtransform pala si Riiya. pinakagusto kong titser si Gurong Rascal. anlupet, may props na latigo, tas long hair. hindi ko pa natatapos yung buong series. Nasa ikapitong episode pa lang ako, at di pa lumalabas si Gurong Barabaraman, ang gurong tinutubuan ng mga rosas sa ulo at mga tinik sa katawan. nakakatawa talaga ang mga titser sa Urara. nagiging mga weirdo pag nagiging intense ang emosyon. tsaka sobrang simple lang ng kwento. pambata nga talaga. kahit yung kontrabidang Evil Lord, hindi naman bayolente. kahit laging palpak si Sorges, pinagbibigyan pa rin. tapos kamay lang ang pinapakita. excited na akong lumabas yung kambal ni Dorothy na lalaki pero nag-aanyong babae. kamukhang-kamukha niya nga e, pareho rin ang damit. magkaiba lang ng kulay. sobrang tanga ko pala nung una akong nanood ng Akazukin. hindi ko alam na may talent sa ventriloquism si Gurong Seravy kaya nakakapagsalita ang paborito niyang manikang si Elizabeth. kagabi ko lang nalaman!

Maaliw Na Ang Baliw

2005-10-16T03:08:00.000-07:00

naiinis ako dahil maraming pakialamero/a-usisero/a-tsismoso/a sa paligid

naiinis ako dahil may mga mangmang na lalong tinatanga ng mga gagong drayber ng dyip
naiinis ako dahil ako yung ignoranteng ibinaba ng drayber ng Pantranco sa BAWAL BUMABA DITO
naiinis ako dahil may mga pasaherong mahilig sa "hindi na po mauulit" pag nahuhuli

naiinis ako dahil masakit ang paa ko kakalakad maghapon

naiinis ako dahil ang mahal ng bili ko sa kopya ng Akazukin Cha-cha anime series
naiinis ako dahil makakamura pa sana ako kung nag-order na lang ako sa tindahan ng anime cds sa may AS Walk nung may pasok pa

naiinis ako dahil kung kelan bibilhin ko na ang Lovely Bones saka pa out-of-stock
naiinis ako dahil sa Powerbooks lang merong Lovely Bones pero ang laki ng patong ng presyo kase SALE daw at may 20% off pa

naiinis ako kase nahilo ako sa deep-fried na tempura na puro arina lang

naiinis ako dahil wala akong mahanap na Kikomachine komiks sa kahit na aling comicbookstore

naiinis ako dahil ang mahal ng mga marurupok na payong

naiinis ako dahil kung kelan ako naglakwatsa saka naman umaapaw ng tao sa mall dahil last day ng 3-day Sale

naiinis ako dahil ang mahal ng full episode ng HunterXHunter anime series
naiinis ako dahil yung katabi kong kostumer umorder ng OAV ng Hunter, hmp!
naiinis ako dahil hindi ko pa rin maconclude ang tunay na kasarian ni Kurapica

naiinis ako dahil andami kong gustong bilhing cd album pero kulang ang dala kong pera
naiinis ako dahil sinadya kong ontian ang dalang pera dahil alam kong mapapagastos na naman ako

naiinis ako dahil isang oras at kalahati akong nagpaikot-ikot sa mall para hanapin ang Cravings na tinip ng utol ko pero sa Festival Mall pala ng Alabang yung sinasabi niya

naiinis ako dahil maraming gadgets lalo na sa computer ang napasyalan ko pero hindi ako makarelate

naiinis ako kase wala pa sa CRS yung grades ng 1st sem
naiinis ako dahil nagpapanic na ako para sa mga classcard ko bukas

naiinis ako dahil mahal pa rin ang Nancy Drew Adventures na libro
naiinis ako dahil lima pa lang ang nakokolekta ko

naiinis ako dahil antangos ng ilong ni Gerard Way, kakagigil!
naiinis ako dahil ampangit ng performance ni Gerard Way sa Music Video Awards kagabi kase LIVE
naiinis ako dahil kaya ko pala crush si Gerard Way kase androgyny siya

naiinis ako dahil kamukha ni Aaron Carter si Jesse McCartney
naiinis ako dahil kadiri sila

naiinis ako dahil kamukha ng bokalista ng Orange&Lemons si Earl Ignacio
naiinis ako dahil crush ko si Earl Ignacio kase siya ang dubber ni Peter Pan sa tagalized na series noong bata pa ako

ang panget ng surfmaxxx, palibhasa'y si sarah geronimo ang endorser...

2005-10-15T00:12:00.000-07:00

natapos na ang sem..marami akong natunan..maraming nakilala at marami ring naging karanasan..sulit lahat ng hirap at pagod..sana rin ay magbunga ang mga pag-oovernyt ko sa mcdo..

umuwi nako dito sa bahay namin..iba pa rin pala ang feeling..msarap na pagkagising ay nagkkwentuhan kami ni mama..khit natataranta na siya kc malelate na cia sa ofis..masaya dn ako pag nag-uusap kmi na parang intelektwal..haha..basta natutuwa ako na adult na kmi kung mag-usap, ung parang kapatid ko lang cia..hindi ko inaasahang mgiging close kmi ng gani2..ayaw ko lang tlga eh pag may topak cia..e.g, walang pera..hahaha..pag meron naman, ay parang ako, laging nanlilibre..basta masaya ako dhil masaya kmi ni mama..;)

nga pala, lilipat n kmi ng bahay, i min bhaus..my nkita kmi sa up village din, mganda at malaki..bka my interesado, we need a housemate..2t per month..just message me..;)

ang tagal kong hinintay ang sembreak..ang dami kong gus2ng gawin at basahin..aun nga lang ubos na ang savings ko..mukhang tambay na lang ako ng powerbooks..hahaha

naeexcyt na ako sa 25..magoouting na kami ng hs frens ko wid upd newly found frens..cguradong adventure na naman i2..

at ciempre sa 29..haha..matanda nako!!!

cge d2 na lang muna..chaka na ang mas matinog post..hehe..;)

THE PROPER USE OF ELBOWS

2005-10-14T07:38:00.000-07:00

Kapag tumibok ang puso, wala ka nang magagawa kundi sundin ito.

Fatalist!

Sa wakas, dineklara na rin ni Nea na rapist si Ivan.

Meron akong katext kanina, stud ni Dennis. Rude yata ako sa kanya, kasi nagtanong ako kung may tanong/suhestiyon s'ya, hindi s'ya sumagot. :(

Laman ng inbox ko:

Cno k b crush k raw n clear marie embatic.

Sender:
+639176053819

Sent:
14:34:00
Oct-14-2005

Get away from me stalkers!

May kailangan akong iemail, kaso alam kong busy s'ya. Really need his help. Need two men's help...

Tapos ko na ang "Knife of Dreams"! Yehey, kasal na si Mat at Tuon. Yehey, buhay si Moiraine! Yehey, nahuli ni Rand ang Lady of Pain.

"I bought you gift. I thought, we could meet for one minute, I could give it to you and be gone. Leave you with the people who make you happy."

Yehey, malapit na ang movie ng "Goblet of Fire."

Ang kinalulungkot ko'y dalawang taon pa bago lumabas ang huling libro ni Harry at ni Rand... :(

Hay... bad trip. I've failed so many!

Well, sabi nga ni Rilke: "'You must change your life!'"

Sabi nila, wala silang pakialam. Pero ang di nila alam, ang Diyos ang dahilan!

Nakalimutan ko 'yung isusulat ko. Go memory!

Si Harold Pinter ang 2005 Nobel prize winner for Lit! Wuhu!!!!!!!!!!!!!!! Wait, I haven't read a thing he's written. :(

Akala ko talaga Pinoy na this time. HEHEHEGEMONY

At least antigera diva?

Sa aling wika nakasulat ang pangungusap sa itaas?

Ano nga ba 'yung pelikula ni Maricel na asawa n'ya si Richard na mabait nung una kasi virgin s'ya pero nang malamang nagpakasal s'yang di virgin e naging masama. Tas 'yung rapist ni Maricel 'yun ang tumulong sa kanyang takasan si Richard, at nainlab si Maricel sa rapist nang di n'ya alam na rapist. Di ko alam ang ending.

Sometimes... I wonder, does anybody read what I write. Hindi 'tong posts a, kasi I know at least two people who read this. Pero my fiction. Go dd am!

Amoy hotdog ang hangin, e nasa 2nd floor ako.

Nakakalungkot na wala nang nag-eemail sa rorty. Owel. Nowel.

The things is, how? Di ba, how?

thewritersbloc.tk

Oist, baka magform ng writers' group sa up 'yung kakilala ko. Sali kayo. Involved ako somewhat.

Aside from Book 12 of The Wheel of Time and Book 7 of Harry Pots, I just NEED to read 3 more novels, then I can finally read on my own. Ang mga ito ay:

Philip Roth's The Breast
George Perec's A Void
Walter Abish's Alphabetical Africa

Oist, binomba sina Robert Reyes kanina. Buti na lang bumbero 'yung bumomba.

Owel. It's the end of dEMOcray. Sana naman at least six months pa... :(

Sometimes...

Marami akong naaalala. Lahat nakakatawa. Kaso, ayokong isulat dito kasi baka mabasa ng bloghopper, tas gamitin sa kwento n'ya. E ilalagay ko sa kwento ko.

Just because walang pwedeng ipalit kay GMA, and that's an untenable position, e hindi ibig sabihin ay hindi natin s'ya dapat tanggalin sa pwesto.

I have decided. I have decided. I have heard enough. I have decided.

Sayang 'tong Jersey Girl. Sayang

THE ENEMY IS US

I like that. Artikulo 'yan ng kung sinong Kano, critique kay Rorty. Mali ang gamit ko ng salitang critique.

So near yet so far away.

At last we shall reveal ourselves to the Jedi. At last we shall have revenge.

And we will have revenge, one way or another. Hindi naman 'to gera, so hindi bawal. But I will get my revenge. My god, I could have stran...

I am everywhere Magneto. For I am the fit, I am the strong. I am Apocalypse.

God but my shoulders hurt. Still, I've done a lot this week, writing, reading.

Sana pumayag si Achille. Jombagin ko s'ya pag hindi! :( As if!

Masaya pala 'tong paikot-ikot sa Internet.

Hay... Always, the hours.

I wonder if anyone understands my posts. I don't understand them at all. Of course, I don't undestand much these days. These like days. At least I can still make myself laugh. That's important.

Omigod, winasak ni Semirrhage ang kamay ni Rand!

Nasan ka na kaya, Randy M? Ifriendster kaya kita? Gusto kitang makita. You were a nice enough friend. 'Yung ibang kaibigan natin, hindi ko na maalala ang pangalan at/o apelyido. How sad. (Not really.) Reminds me of an amusing anecdote, unang taon ko sa LB. Powerbooks Megamall. Were you fake, Roman? I don't think so. You're a nice person. Just didn't want to associate with the likes of me, I guess.

Mali 'yung naibigay kong email address punyeta...............................!

Sorry kung nagmumura ako. Sorry guyz..............

At least kaya kong matulog kahit hindi aircon. Mahirap maging makakanang antikapitalista.

Andami kong friendster na hindi ko naman kilala. I guess it's time to kill.

A Time to Kill a Mockingbird.

Sino ka? Kaibigan ka ba o kaaway?

Wala na nga pala akong kaaway. Of course, wala na rin akong kaibigan. No offense to my friends...

Omigod? Is it you? Is it really you? But... sino ka? Nakasakay lang kita sa jipni di ba? Di ba? Hindi pwedeng...

Ambagal ng Internet connection namin kaya a o k ang magsulat sa wordpad tas ipost sa blog.

No. No. No need for that.

Shalimar the Clown. Wuhuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu!

Alam n'yo, ayokong nag-aaprove ng testing hindi personal.

Malapit na akong maglog-out. The Internet is boring...

Punta kayong tinig.com, look for my name.

I'm not going into hibernation. I have to go into hibernation.

Survey lang ako ha?

Birthday na ni Nietzsche bukas. 161st! At bday ng taong mas 4irgkleghhl

Walang Nangyari

2005-10-14T00:06:00.000-07:00

Tatlong oras na ako nakatanga sa harap ng monitor... tinitiis ang nakaririnding mga bunganga ng mga batang naglalaro ng online games na akala mo'y sila nga ang mismong nakikipagbakbakan sa arena at kanya-kanyang bidahan ng kanilang mga characters, kesyo mataas na ang level, may nakuhang rare item, o may natalong dark lord (pero etong huli, imposible). kahit sinong banal na tao ang papuntahin mo rito, walang makalalabas ng pinto rito nang hindi mapapamura sa sindak sa ugali ng mga batang nandito. ilan sa mga mabebentang katagang lumalabas sa kanilang mga bibig ay "tanga, puta, putanginamo, hayop ka, titi..." at sari-saring ingay o tunog na maiisip nila at hindi mawawala ang "Allelujah..Allelujah.." ng Bamboo at "So if you still dont understand" ng Cueshe. Pramis daig mo pa ang pumunta ng concert. Kung gusto mong mabingi, at marindi, at maghanap ng thrill, at makagawa ng kasalanan, at makapatay ng tao, punta ka lang dito sa kinaroroonan ko.

Sa wakas, naisama ko na rin sila sa aking kwento. Mag-iisang taon na akong suki ng lugar na ito. Am i lucky for surviving this hell? Or is it that im stupid enough to let this little scoundrels get me on my nerves?

Anyway, kaya ako tatlong oras na rito ay hinihintay ko ang grades na mapost ng CRS para mapalagay na ang loob ko bago ko man lang tanggapin sa sarili ko na im officially having my sembreak, at last. Pero dalawa pa lang ang grades na naisubmit, at yung isa matagal ko nang nalaman. Yung natira, e pwede ko naman makuha na ang classcard ngayon. Nag-aalala ako sa mga majors ko dahil tiyak ko magbibilang ako ng tres o singko.

Yung sa huling grade na nabaggit ko, dapat kukunin ko na ang classcard kanina. Tutal, may birthday celebration yung isa kong kaklase dun sa subject na yun, e sinet ko na ang schedule ko para sa subject na iyon ngayong araw na ito. E di kain kami ng nakapanlalaway na brownies na dala ng celebrant habang nanonood ng Atlantis na documentary. Ala una natapos yung palabas, pero nang hanapin ko na ang classcard ko sa profesor, balikan ko na lang daw dahil natutulog pa yung mag-i-issue. Anak ng usa! E uwing-uwi na ako sa amin. Kaya ayun umalis na ako. Dapat babalikan ko, pero napako na ang pwet ko dito sa tambayan ng mga batang umaalingasaw ang bunganga!

Maya-maya aalis na ako. Ready or not (sa matatanggap kong grades), im outta here! Gusto ko nang mag-videoke at mahiga sa malamig na sementong sahig at kumain ng lutong-bahay at magliwaliw at magbasa ng mga librong hindi teknikal at mag-internet nang walang bayad!

huling bahagi ng analisis

2005-10-07T03:10:00.000-07:00

"Now that I have yet again traded sleep for coffee, silence of early morning and brain cells pulsating to cram, I look around and realize that this is another web of work and precious time I have to untangle myself from. I guess you're not going to get out of bed any minute now, ask me how my cramming is and go with me to the same class with me afterwards. I just wish that you would, even just for a second.

It is during times like these when I do hate the fact that you cannot be around."

No, you hate yourself. You are incapable of love.

ikatlong parte

2005-10-07T03:03:00.000-07:00

Magkakabistuhan sa susunod na paragraf:

"Ever since I left, I guess we had our new, separate lives. It has been good for both of us since we wanted to be where we are right now. But good cannot always be equated to happiness. I know you are happy. But as for me, I am just starting to fit myself in a new life. Sooner or later I can come close to the amount of happiness and contentment from the choices I made like the ones you have right now. And I can't wait for that, especially now that I am dealing with this fear that we are growing apart. Yes, no matter how much we deny or try to deny, we are growing apart. I am scared of losing every connection we have. I am scared of running out of words to say and stories to tell in case we meet again. I am scared of finding out one day that we are just two people who had been friends. But really, I am just scared of losing you. I am still standing here because you have walked with me through life in a couple of semesters, which is by the way, an awfully long time. If it is only true that fear itself is the only thing to be afraid of, then I am happy to be wrong."

Takot ang tupang mawalay sa kanyang pastol! Ngunit sorry na lang tupa, hanggang hindi ka maging pastol sa iyong sarili, hindi ka kailanman magigiging masaya.

Bakit? Dahil ang inisyal na konsepsyon mo ng iyong sarili ay mahina, malungkot, KULANG. At kung kulang ang tingin mo sa iyong sarili, kahit sino ay hindi makakapuno sa iyo. Kahit na tatluhin mo pa ang iyong pastol, kahit na ikadena mo pa s'ya sa iyong braso.

Paano ko nasabi 'yon? Analoji tayo. Ayon sa librong The Myth of Female Masochism, hanggang ganda ang sukatan ng isang babae sa kanyang sarili, hindi kailanman magiging sapat ang kanyang kagandahan. At sabi naman ng mga Pranses: "As long as our society is based on money, we will never have enough of it." Sa madaling salita: hanggang ang depinisyon mo ng sarili ay isang nilalang na nakokompleto lamang ng iba, hindi magiging sapat ang iba. Kasi, ito ka, ang isa-na-kulang. Kailangan mo ng iba-na-bubuo-sa-iyo. Pag buo na kayo, kapag isa-na-binuo-ng-iba na ang tingin mo sa iyong sarili, isa ka na ulit, isa-na-kulang. Kailangan mo ulit ng iba-na-bubuo-sa-iyo.

part 2

2005-10-07T02:51:00.000-07:00

ilang taon pa kaya? sana ngayong taon na. kahit maliit lang 'yun, kahit hindi karesperespeto. inusrance lang, kumbaga.

andami talagang sira-ulo sa mundo.

oist, ito ay post ng isa kong kakilala. ikicriticize ko ang kanyang mga paniniwala:

ayoko nang irehearse dito ang pagmamahal/pag-ibig distinction ko, papahapyawan ko na lang in the course of my discussion.

"It is when times like these that I would really appreciate you being around.

You are the creamer in my coffee life, balancing out its extreme bitterness. You are that extra kick of sugar that wakes me up, reminding me every now and then that I am far from the end of my sea of things to do. "

Sa unang tingin mukhang deklarasyon ng appreciation. Ngunit suriin ang mga metapora. Creamer, ibig sabihin, hindi kumpleto ang buhay mong kape. Kung wala ang creamer, mapait ang iyong buhay. Kung walang asukal, hindi ka magigising. Kung gayon, mahina ka, at kaya mo s'ya naaappreciate ay dahil pinupunuan n'ya ang iyong kahinaan.

"You were always the one to accomplish things first and I was always the last. All those times, I haven't given up just because of the fact that you were there, waiting for me to finish until you decided to sleep. And even when you already left for bed, I struggle to move on because, though I have never told, you inspired me in more ways than one. Then again the scenario was often like this: you finish first and sleep last, and I, the other way around, sleep first and putting up work for the early morning hours. Yet I had been able to untangle myself from the web of work and precious time for so many times because I was waiting for you to wake up and ask me how's my cramming going and then we go to the same class afterwards. I guess, you had been some kind of divine interference to my laziness that stretched every haunting second waiting to catch me on deadlines. I made it out alive often and I could never thank you enough for being there to celebrate or to mourn with me."

Nagkaaminan na. S'ya ang Diyos, ang bumubuhay sa iyo. Ngunit tayo ang dapat maging sarili nating Kristo. Kung Pastol ang turing natin sa ating minamahal, tayo mananatiling tupa. At ang tupa'y walang naaaccomplish, hindi maaaring maging dakila. Ang tupa ay naabuso, pinapatay para kainin, para kalbuhin. Ang tupa ay mahina.

Kabaliwan ang mahalin ang kahinaan, at sa tono ng post na ito, mukhang ipinagmamalaki pa ng nagsulat ang sarili n'yang kahinaan. Tanong: kung mahina ang isang tao, kaya ba n'yang magmahal?

Kung hindi n'ya mahal ang kanyang sarili, paano s'ya magmamahal ng iba?

unang bahagi

2005-10-07T02:44:00.000-07:00

mahirap talaga 'yung dinedefine mo ang sarili mo negatively, i.e., ako-ay-hindi-katulad ng aking mga kaaway.

kaya nga laking saya ko nang tapusin ko na ang aking mga gera. kasi, sa wakas, hindi na pakikipag-away ang nagdedefine ng aking buhay.

nakakapagtaka na kahit tama naman sa skejul ang nagiging takbo sa ng aking buhay ay may bumabagabag sa akin.

hindi ko na makita ang aking sarili bilang upright.

e sabi ni hegel seek first riches then the kingdom of god shall be added unto you.

may kung anong multo dito sa bahay na 'to.

nabundol ako

2005-10-06T03:15:00.000-07:00

hehe.

sa may roces.

van.

akala ko kasi, didiretso s'ya.

e tumigil, nainis ako, naglakad ako sa harap n'ya.

tas dumiretso s'ya.

ayun.

kanang braso lang naman.

nung una hindi masakit.

tas sumakit.

ngayon hindi na.

pramis. (paawa efek.)

Habang Nag-iisip ng Isusulat na Dramang Pangtelebisyon

2005-10-02T01:50:00.000-07:00

Matagal na rin mula nang huli akong nakapagpaskil sa pahinang ito. Marami na rin kasing nangyari.

Kasama ko ang kuya ko ngayon sa kwarto n'ya. Nanonood siya ng FEU laban sa ADMU habang idinodrowing ang isa sa mga obra ng isang arkitekto. Samantalang ako, heto at nagbablog gayong nalalaman kong napakaraming nararapat na gawin.

Nalulungkot ako kasi pakiramdam ko nawawala na sa akin si Pocholo.

Nakasubsob ako ngayon sa shopaholic series. Teka, bago manghusga, gusto kong sabihing:
OO. nagbabasa ako ng chick lit. Bakit? Sabi nga ni Pocholo:

Keep your friends close;
and your enemies closer.

Nasa ikatlong libro na ako, ang Shopaholic Ties the Knot. Tatapusin ko na sana kaso kailangang intindihin ko rin ang akademikong aspeto ng pamumuhay ko na sa aking palagay ay medyo napapabayaan ko na.

Kaya siguro parang sinampal ako kagabi nang sabihin ng ate ko na running for magna cum laude ang pinsan ko. Psychology ang kurso n'ya sa UST. Dapat gradweyt na siya ngayon kung ipinagpatuloy niya ang kurso niya sa UPLB. Kaso, di nakapaghintay, ayun at umalis at lumipat sa UST. Hindi naman sa ayokong maabot niya ang pagiging magna, proud naman ako e, kaso para sa akin masakit iyon dahil laging nagkukumparahan sa pamilya, pagalingan, ganyan. Haay, ewan ko sa kanila. Matalino naman siya. Hamo na.

Kailangan ko nang umalis.

Pwede ba ang erotika sa TV?

As in drama sa TV?

Sana.

Uso

2005-10-01T22:22:00.000-07:00

Gusto ko ng baboy.

Ang baboy ay marumi. Darak ang pagkain ng baboy. Ang baboy mahilig magtampisaw sa putikan. Nakatira ang baboy sa kural. Maingay ang baboy pag tag-ulan (palaka pala yon).

Pork barbecue. Sinigang na baboy. Adobong baboy. Korean pork barbecue. Porkchop. Crispy pata. Pork and beans. Litsong baboy. Dinuguang lamanloob ng baboy. Lumpiang baboy. Hopiang baboy. Estopadong baboy. Nilagang baboy. Atay ng baboy. Isaw ng baboy (joke lang). Liempo. Tokwa't baboy.

Mukha akong baboy. Nagbabasa ako ng Pugad Baboy. Bawal ang baboy sa Muslim kaya ako ay Katoliko. Mataas ang kolesterol ng baboy. Mataba ang baboy. Masebo ang baboy. Baboy ang tripleX na pelikula. Binaboy ng amain ang kanyang dalagitang anak. Mayaman ang may babuyan. Kaning-baboy ang pinakin sa isang OFW.

Ang biik ay batang baboy.

Mga friend, Si Kitty ang aking bagong alaga.

Siya ay isang batang baboy.

Makipaglaro kayo sa kanya.

"This, too, will last" ang sabi ni Father

2005-10-01T19:15:00.000-07:00

hindi ko maintindihan kung bakit yung mga public servant ay kailangan pang kumandidato pag eleksyon
kaya ko pang unawain ang mga nagbobold para maging artista at mapasama sa mga teledrama
hindi ko maintindihan kung bakit maraming nagsisimba pag Linggo
kaya ko pang unawain ang damdamin ng aso
hindi ko maintindihan kung bakit ang mga kabataang lalaki ay hibang na hibang sa computer games
kaya ko pang unawain ang mga kabataang nagrarugby
hindi ko maintindihan kung bakit may uniform ang panatiko ng iba't ibang genre ng musika
kaya ko pang unawain ang mga storya ng bakla
hindi ko maintindihan ang true love

kay ako pang intindihin ang kulturang pop
hindi ko maintindihan ang mayayaman
kaya ko pang unawain ang mga snatcher
hindi ko maintindihan ang mga pulitiko
kaya ko pang unawain ang rapist
hindi ko maintindihan ang mga normal
kaya ko pang unawain ang mga mental
hindi ko maintindihan ang matatalino
kaya ko pang unawain ang uha ng baby
hindi ko maintindihan ang mga tao
kaya ko pang unawain ang sakit ng kalikasan

hindi ko maintindihan ang Math
ang Physics, ang Chemistry,
ang Biology, ang Constitution,
ang basketball, ang mga gawa ni Shakespeare
kaya ko pang unawain ang No Smoking,
No Loading and Unloading, Observe Silence,
No Littering, Walang Tawirang Nakamamatay

hindi ko maintindihan Edukasyon

kaya

pang

unawain kung

bakit

malinamnam ang

pakwan

shake

Tuldok

2005-09-28T03:28:00.000-07:00

pupunta si syeri yey ang kaunaunahang komikerang natuklasan ko sa lupa na nagpakiliti sa mga bulate ko sa tyan magpapaotograp ako nung komiks niya ang husay talaga gustunggusto ko yung im so exploded at you are the most beautiful sunset kompirmado ring pupunta si manix yes ang kikokomix na matagal ko nang inaasamasam na hindi ko magawang dayuhin sa glorietta kung saan ako unang nakatikim ng bangis ng mandurukot habang lulan ng dimahulugang karayom na mahabang sakayang mrt for short hindi imposibleng makapunta ako unanguna malapit ang venue kelangan ko lang bumalik dito sa break walang problema yon dahil wala rin naman akong gagawin sa amin sayang lang talaga naalala ko bigla yung paglaunch ng back to the basics na libro ng titser ko sa cwts sa molave open house pumunta siya kasama si jess abrera grabe si jess abrera ang ama ni manix na matagal kong inimbestigahan at nakumpirma hindi ko agad nabalitaan tinatapos ko pa naman nung araw na yun yung gawa niyang pinoy nga matapos kong basahin yung collection ng a.lipin na istrip sa inquirer yung kyut na kyut na kalabaw nakakatuwa siya pero kase indie comic books ang event kaya asa pang dadalo si pol medina jr. ok lang kase nakita ko na siya nakipagkodakan pa at nakapagpaotograp na rin naman ako nung isyu desisais ganito lang talaga lagi ang role ko sa buhay ngayon magpatronize ng produktong iba pero siyempre kababayan tsaka tumindi ang pagkamakaindie ko ngayon. makapagpaotograp at makabili ng produkto nila masaya na ako tutal yun naman ang silbi ng pera dapat ginagastos para umikot sabi ng kapatid ko bonus na lang ang pakikipagkodakan hindi ko kilala kung sino pa ang ibang pupunta pero sana makita ko rin yung komikero ni nardong tae tsaka indie rin ang atomic ground na barkada raw ni utol sana andun din sila anyway kaya naman nga ako pupunt para mag komikero/a hunt ganun naman lagi ang role ko e habang buhay na panatiko na lang o how awful i wanna die i wanna die and start a new life

sali kayo

2005-09-27T19:44:00.000-07:00

dapat pinost ko 'to kagabi ng kagabi

2005-09-27T19:39:00.000-07:00

Malungkot ako kasi takot ako sa multo.

Malungkot ako kasi hindi ako nakakapagsulat, kasi sa gabi lang ako may opurtunidad magsulat, at dahil takot ako sa multo hindi ako makapagsulat sa gabi.

Malungkot ako kasi wala akong kalaro ng Magic.

Malungkot ako kasi wala akong kwentang titser.

Malungkot ako kasi hindi ko maintindihan ang aking sarili.

Malungkot ako kasi takot ako sa mundo.

ikalimang bahagi

2005-09-22T03:08:00.000-07:00

malamang tawagin na ako.

hirap naman hanapin ang rebyu ni zizek ng "after theory".

hay naku, halos dalawang buwan pa bago ko talaga masabing:

at last we shall reveal ourselves to the jedi. at last we shall have revenge.

ansama ng pakiramdam ko, pero kailangan ko nang magrebisa ngayong gabi.

may kilala ako, 1st year pa lang s'ya, binubugbog s'ya ng syota n'yang fratman. lungkot 'no? sa tingin ko kailangan ko nang tapusin 'tong the myth of women's masochism. kaso, kailangan ko rin karirin si horney. tas, kailangan ko rin magread up on rizal. pero syempre, trabaho ko 'to, paninindigan ko. tsaka, sarili ko 'to.

at iintindihin ko ang sarili ko. anuman ang mangyari, tatapusin ko ang sikulo.

part 4, at sana hindi nabubura

2005-09-22T03:02:00.000-07:00

naalala ko 'yung araw na nawala ang pagmamahal ko sa 'yo myan. unang semestre, unang taon ng kolehiyo.

nakita kita sa casaa, at muli, inulit ko ang aking hiling. picture mo.

sabi mo, oo, pangako, or something like that. i knew then that:

you're so nice to everybody, and you're nice to me only because i'm one of everyone.

OR

hindi mo lang alam kung paano mo sasabihing ayaw mo 'kong bigyan ng pic, kaya sinabi mo bibigyan mo ako ng pic.

dun. ang tanga-tanga ko. pero alam, dun mismo, na hindi na kita mahal, hindi kita mahal, baka nga hindi kita kahit kailan minahal. at ngayon, hindi man lang tayo nag-uusap.

alam mo kung bakit? dapat sasabihin ko sa 'yo, tinanong mo nga, at muntik ko nang sabihin, plano ko talaga. inaway kita, itinakwil kita dahil inakusan mo akong peke. peke. ikaw, sa lahat, kahit na hindi naman ikaw 'yun, kundi ang imahen ko ng kung sino ka, kahit na, ikaw, napakahalaga ng iyong mga salita.

at sa aking mukha sinabi mong peke ako.

tama ka. pero hindi ibig sabihin nun e papatawarin na kita.

part 3

2005-09-22T02:52:00.000-07:00

ang hirap kasi. husga ako nang husga, ako pala ang may sala. kayo mula ngayon sarili ko muna ang lilinisin ko.

siguro, pag naipaliwanag ko na ang aking sarili sa aking sarili, maiintindihan ko na ang iba. o: maiintindihan na ako ng iba.

nakakabaliw dito sa bahay, kung alam n'yo lang. pero kailangan kong lumaban. kung hindi ako lalaban isang daang porsyentong matatalo ako ng lungkot.

salbahe talaga 'yung pinsan ko. hindi man lang sumagot. hmp!

pero naiintindihan ko naman s'ya e. kahit papaano.

tama ako, though, about one part of myself, one part of my self. at least, i have that. na hindi ito assertion, kundi katotohanan.

nakakalito itong tapos na ang lahat ng gera ko. parang hindi ko na alam kung ano pa ang silbi ko sa mundo. of course alam ko. pero, ewan. minsan pakiramdam ko masyado akong mahina.

isang linya mula sa isang kantang kahapon pa nasa aking isip:

god i feel like hell tonight.

alam ko e. alam ko. 'yun ang masakit.

is it wrong for me to judge you. we are both men, priveledge, although i have to say you more. can i crucify you for being a liar. and you are a liar you know. and a traitor. the funny thing is, betyaral for you is so easy, like, well, like those things you're so good at. but my god, they're just kids. they're just kids. if you have no loyalty, leave them alone. leave them alone.

marami pang susunod. hindi pa ako tinatawag maghapunan.

ikalawang bahagi

2005-09-22T02:45:00.000-07:00

una muna, isang tula mula kolehiyo. (c) U Eliserio 2005:

LUMBAY V.3.0

Kahapon, natalo ako sa Hearts
at binura ng virus ang aking Microsoft Word.

Ngayon, "S2pid Luv"
ang tumutugtog sa Windows Media Player
at ubos na ang papel para sa printer.
Ilang beses humiyaw ang modem
pero hindi ako makakakonek:
Ubos na ang load ng aking Internet card.
Sabagay, sasabihin lang naman sa akin ng Yahoo!
"Hi U!
"You have 0 new messages."
Di rin naman kita masusulatan.
Bina-block mo ang aking mga email.

Bukas, mapipigtal ang buntot ng mouse
At magla-lock ang keyboard.
Hindi na picture natin ang wallpaper.
Wala na rin akong screensaver.

Ikaw ang programmer sa buhay ko.
Ang driver ng aking mundo.
Dahil hindi na, hindi ka na babalik
wala na akong kaya, kahit CTRL-ALT-DELETE
CTRL-ALT-DELETE.

swanget ba? dati galing na galing ako sa sarili ko sa tula. lira ang tumapos sa aking mga pangarap. ngayon iniisip ko kahit anong tulang maisulat ko panget. panget lahat. merong mga taong sobrang salbahe na makukumbinsi ka n'yang panget ka, panget. at katapusan mo na pag naniwala ka.

omigod, may anak na si bien!

habang naghahanap ng articles tungkol kay terry eagleton, slavoj zizek at marami pang iba

2005-09-22T02:37:00.000-07:00

una, ilang linya mula sa rivermaya:

save your eyes
from your tears
coz when nothing
is clear
you'll be safe here

naiinis ako sa sarili ko. kasi, alam kong baduy na mag-isip pa tungkol sa otentisiti. pero 'yun ang pinoproblema ko sa sarili ko ngayon. kaya nga ako magsisimulang magbasa ng karen horney (not horny, mind) at aabandonahin ko si caroline hau.

epigram sa libidinal economy:

who knows not how to hide, knows not how to love.

minsan iniisip kita, tas iniisip ko, magkatulad ba tayo? pareho ba tayong "lalake"?

kagabi ng kagabi napanaginipan ko si myan, na nagtransform into marikina 1, tas naging si randy.

naaalala ko si randy, at ang fact na hindi n'ya pinakilala ever si marikina 1 sa parents n'ya. (hindi kasi kristiyano, sa pagkakaintindi ko ha?)

next week tutula na ulit ako, pagkatapos ng isang linggong pagtigil. ipagpapatuloy ko na rin ang ikalawa kong nobela, na sa tingin ko'y mas ok sa aking una, at sana naman kahit fifty years from now mapublish na ang libro ko.

hay, buhay. or, as i used to put it:

ah! the travails of a man [sic] who wants to be free.

mahirap talaga pag poser feminist ka. tulad ko.

Habang naghahanap ng pics para sa power point presentation

2005-09-17T22:35:00.000-07:00

Linya muna mula kay JoMa: "Minsan nangungulila ang puso para sa manga."

At ang huling stanza ng "Funeral Blues" ni Auden:

The stars are not wanted now. Put out everyone.
Pack up the moon and dismantle the sun.
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.

At mula kay Sexton:

I give you back your freedom.
I give you back your heart.

Nakakahiya na isa lang ang memorized kong tula, pero ok lang kasi "Pasyong Mahal ni San Jose" naman. Dati tinangko kong memorizin ang "The Love Song of J. Alfred Prufrock," pero hindi ko makaya. Ilang linya kaya ko pa:

Let us go then you and I
While the evening is spread out against the sky
Like a patient etherized upon a table.

Biglang sumakit ang kamay ko, bakit kaya? Baka may kumukulam sa 'kin!

Emyly, lagyan mo naman ng gumagalaw na kahit ano 'tong blog natin, parang 'yung sa 'yo.

Isa sa paborito kong pelikula ay Boys Don't Cry.

Wala ba kayong kilalang naglalaro ng Magic na sa Diliman nag-aaral? Pakituro naman sa aking direksyon, sabihin n'yo tayo kaming org!

Ang hirap pa lang maghanap ng pic sa Internet!

Kahit na 'yung picsearchfunction ng Google.

Sana marami akong pera. Ang mga bibilhin ko:

1. Dalawang box ng 9th Edition.
2. Lahat ng nobela ni Salman Rushdie.
3. Lahat ng gawa ni Rolando Tolentino.
4. Digital video cam.
5. Holy jesus triumphant nahihilo ako dahil sa amoy ng sampay!
5. Tunay na 'to: t-shirt--'yung Jesus shirts mula sa Fig Tree/Top 40.
6. Star Wars CMG.
7. Ano pa ba? Hmm, hmm. Pants!
8. Episode 3 DVD. Actually, kahit wala naman akong pera bibilhin ko pa rin 'to.
9. Dalawang CD ng Simple Plan, dahil nawasak 'yung isa ko at gusto ko rin nung isa.
10. Libro ni Myke, Dennis, Aguila, Dumlao at... 'yung isang Queano.

'Yun ang bibilhin ko. Kaso nga wala akong pera.

Ewan ko, pero ayaw ko kay Pacquiao. Ako lang yata ang Filipinong ayaw sa kanya.

Hay naku, offensive talaga ibang pics sa Internet. As in, hindi dapat hinahayaang magkaganun. Cencorship! :(

Masamang tao si Stalin! :(

Quotes naman mula sa kanta, ok ba 'yun? Hindi, ano naman muna, first lines from novels. (Shet ang nerd ko talaga.)

Mula sa Marquez: Many years later, as he stood in front o

God, napakahaba ng post na 'to, tas nabura. Leche!

Unholy Week

2005-09-17T01:51:00.000-07:00

Lunes pasado alas sais y medya nang umaga habang naghihintay sa paglarga ng kinalulunanang dyip sa Philcoa

Isang matandang lalake ang nasapul ng lumilipad na bus at mahimalang hindi tinakasan ng kanyang bituka, apdo, kalamna't buto at isang litrong dugo, nang makipagsapalaran sa haywey na kinaratulahang WALANG TAWIRANG NAKAMAMATAY

Gusot ang mukha, tabingi ang hakbang, wala ni dahon ang nagmalasakit umakay

Kinulapulan nang tao subalit walang nagtangkang mag-abot ng kanyang braso

Pawang mga nakatanga sa animo'y panoorin sa Cinerama

Kung kayo'y na Lovestruck ni Jolina

Bakit walang dumamay sa nabundol na matanda!

Sino ang tangang nakasaksi sa pangyayaring ito, na nakaramdam ng matinding pagkaawa sa matanda at nagpupuyos ang damdamin sa galit sa mga walang malasakit sa kapwa, subalit hindi man lang nagawang iangat ang kanyang pwet sa dyipni para siya mismong umasikasong mag-akay sa nakasalampak doon sa gitna ng daan?

:-(

Martes ikasampung minuto bago mag-alas singko ng hapon, habang nagkukuhanan ng retrato ang buong klase para sa dobol bertdey selebreysyon

FILE CANNOT BE OPENED ang matigas na sagot ng matalinong makinang-de-kahon habang ipininakikiusap na pagbigyan sa nauna nang naudlot na oral report

Salubong ang kilay, ngiwi ang labi, paulit-ulit ang pagbabato-bato-pik ng Tao at likha-ng-Tao

Nagprotesta ang buong klase sa tagal nang paghihintay

Pati orasa'y bumigay na rin sa paghudyat ng dismissal

TINGNAN NYO TO, NAUBOS ANG ORAS DAHIL HINDI PA AYOS ang malutong na paninising ibinato ng tingin sa akin ni maestro

Sino ang tangang mahilig sumunggab sa mga pagkakataon pwede namang malibre hangga't maaari, ang tamad bumili ng CD at mahilig manggaya sa iba na wala naman palang pambili ng CD kaya sa email na lang inattach ang kanilang visual presentation?

:-(

Miyerkules ilang minuto makalipas ang ikasampu ng umaga, tagaktak ang pawis sa ilalim ng ulang tikatik at maputik na daan

Narating ko ang kanto ng papuntang Vanguard para tagpuin ang isang kasamahan na namuti na ang mata sa labinlimang minutong paghihintay, paniwalang-paniwala sa aking alibi

Namumukadkad na mura ng bunganga, nanggagalaiting mga kalamnan sa pisngi, nautakan na naman ako ng aking guni-guni

Ako pa pala ang pinaghintay kaya naman pagdating niya, hindi ko siya tinitigan sa mata at siya'y nakahalata kahit papaano

Sino ang tangang hindi marunong magpakatotoo sa kanyang kapwa, na ikinulong ang sarili sa kanyang isinasaloob at naduduwag harapin ang kanyang sariling damdamin?

:-(

Huwebes alas tres ng hapon nang simulan ang muling pagpapamukha sa akin na ako ang pinakabobo sa mga bobo ESTE ang matalino habang ang lahat ng aking mga kasama ay henyo ESTE ang kulelat

Mantakin mong ang ipinagdarasal kong pakner ay nahiya pang direstuhin ako na utusan sa pagdala ng mga pesteng igagarapon para idispley sa sulok!

Sino ang tangang mas mahaba ang inilalagi sa kama yapos ang unan kesa sa pag-init ng pwet sa bangko sa pagrereview ng inaaral sa klase?

:-(

Masama bang libangin ang sarili sa mga gawa ni Jess Abrera? Nakakarma ba pag natutunan kong "People use cologne to make them smell available"?

:-(

Biyernes Ang araw na ito ang nagpapatotoo ng walang kapantay na katangahan-kahangalan-kabobohan-kawalang ng common sense ng isang nilalang na utak-ay-hollow.

Sino ba ang tangang nagpapakatanga pa lalo sa pagpilit na ang Puerto Galera ay bahagi ng Palawan dahil diumano'y iyon ay alinsunod sa nadampot sa internet?

:-(

Sabado napa-Oo na naman ako. Ang pananagutan ng iba ay inaako ko. Ang kagustuhan ng iba ang sinusunod ko. Ang pakiusap ng iba ay agad na tinutugunan ko. Walang reklamo. Walang palusot. Nagpapakamartir kahit pwede namang hindi. Bakit, bakit? Dahil hindi ako marunong tumanggi. Bakit, bakit? Dahil gusto kong maging mabutio ang pakikisama ko sa kanila. Bakit, bakit? Dahil ayoko makaramdam ng rejection. Bakit, bakit? Dahil gusto kong magkaroon ng mga kaibigan. Bakit, bakit? Dahil mula pa noon, nag-iisa lamang ako. Pero bakit, bakit? Pinalaki akong may birtud. Kaya tuloy ngayon ako ay nalilito. Litung-lito. Is selflessness a virtue?

Sabi ng aking Daily Dig sa email ngayon:

"How strange that we should ordinarily feel compelled to hide our wounds when we are all wounded! Community requires the ability to expose our wounds and weaknesses to our fellow creatures. It also requires the ability to be affected by the wounds of others... But even more important is the love that arises among us when we share, both ways, our woundedness." - M. Scott Peck, Compelled to Hide?

Nasugatan nang husto ang aking pride.

Kumusta na Kayo?

2005-09-12T02:32:00.000-07:00

Una, ilang linya mula kay AC Swinburne:

So long I endure, no longer; and laugh not again, neither weep.
For there is no god found stronger than death; and death is a sleep.

Naks, hindi ko man naintindihan, at least nakasipi ako mula sa isang tula. Galit na galit ako sa poser, pero ang ayaw kong aminin e poser din ako. Noon 'yon, ngayon, ibubunyag ko na: poser ako. O, hindi ko na maalala kung sino sa amin ang nagcoin ng phrase: Pose-Modernist.

Naranasan n'yo na bang maglakad mula UP hanggang Philcoa nang may King James Version ng Bible, Illuminations at libro tungkol sa queer theory sa loob ng inyong backpack? Ako kanina. Natatae pa 'ko n'yan ha? Pero oks lang, kasi andami kong nakitang magandang tanawin, tulad na lang nung mga batang lansangan na lumalangoy sa bukirin (sa may bago magCheck Point ito).

Nakakainis kasi parating na ang Ravnica pagkatapos wala na naman akong makakasama tas hindi na naman ako makakapunta. Jusko naman kasi, wala kasing poser sa Dili.

O s'ya, hanggang dito na lang. Bumalik na naman 'yung sakit ng ulo ko. Palibhasa, bobo ako. Pero hayaan n'yo, 'yun na 'yung huling kabobohang gagawin ko sa buhay ko. Hindi na muli sasakit ang aking ulo. God bless friends.

sucks to be me!!!

2005-09-08T15:28:00.000-07:00

masayahing tao raw ako sabi ng lahat ng kakilala ko..kaya nga pag sinasabi kong depressed ako o malungkot, ang agad na sasabihin nila ay "malungkot ka na sa ganyang lagay, eh what more kung masaya ka?"
siguro nga hindi bakas sa mukha ko ang kalungkutan..marahil sapagkat kasiyahan lang ang pinipili kong maramdaman o ipakita..ito na kasi ang nakasanayan ko..minsan nga pag malungkot ako ay pinipilit kong maging malungkot talaga, yun bang tipong hindi na magtatangkang magtanong ang iba kung ayos ba ako dahil obvious naman na hindi..kaso, hindi ko rin ito matagalan..pakiramdam ko kasi, may pananagutan akong pasayahin ang lahat ng tao sa mundo, kaia d ko maaafford na maging malungkot, kundi ang buong mundo ay iiyak na rin..o kaia, talagang dinidismiss ko lang ang idea ng kalungkutan dahil takot ako rito..kaia e2 lagi na lang akong nagkukubli sa katauhan ng isang payaso..
pero minsan naiisip ko rin, malungkot ba talaga ko sa mga panahong inaakala kong malungkot ako? o gawa-gawa lang 'yun ng utak ko para naman masabing minsan ay lumuluha rin ako? dili kaya'y masaya rin naman ako all d time at hindi nagpapanggap lang, na hindi ko lang ma-distinguish dahil hindi ko nman nararanasan ang kabaligtaran? pero may tao rin bang ni minsan ay hindi naging malungkot? ako ba un? ay ewan, magulo..mabuti pa siguro'y wag ko na lang pag-aksayahan ng brain cells dahil kahit kelan ay hindi ko rin naman malalaman ang sagot..kau, alam nio ba ang sagot?

maliban sa pagiging masayahin, matatakutin din ako. takot ako sa maraming bagay. takot ako sa takot..takot akong hindi maging successful..takot ako sa mga endings..takot akong mapag-iwanan ng mudo..takot akong matapos ang sem na e2 dahil hindi ko na alam ang sabjeks na ku2nin ko..
isa na lang ang GE ko, at prang non-maj ang status ko dhil khit math pa rin ako, eh nde na ako kumukuha ng majors..pati course na pag-shishiftan ko malabo..gusto ko sa econ o kaia sa baa..sna nman tanggapin nila ako, kung dun man ako, wala pa rin akong sabjeks nxt sem..isa pang option ay ung hard sciences dhil dun ako nag-eexcel, pero anu? ayoko nmang mag med, ang gusto ko law..at wala pa rin akong sabjeks nxt sem..ang advice nman nila saken, ay dun daw sa masscomm..mag broad comm daw ako, dhil dun daw swak ang personality ko..pero naiisip ko, prang sidetrips ko lng namn un, dhil gusto ko tlga sciences o kaia numbers..ewan ang gulo2 ko talaga..mahirap tlgang kontrolin ang sitwasyon pra lahat ay mangyayri ayon sa gusto ko..at nahihirapan ako dahil parang walang direksyon ang buhay ko..lakad nang lakad pero walang patutunguhan..ang saklap no?

at sa lahat ng ito, isa lang ang masasabi ko: sucks to be me!!! *evil grin*

-lelz

free writing

2005-09-07T23:15:00.000-07:00

Minsan talaga may mga bagay na hindi na pala kailangan ng explanation. Sakyan mo na lang. Kahit hindi mo maintindihan, kahit pa masaktan ka, kahit pa walang kasiguraduhan. Darating ka sa point na sobrang mahihigh ka sa kasiyahan at siyempre not to forget yung mga times na madudurog ang puso mo. Nakahon na kasi tayo ng mga ambisyon natin. Parang ito na lang yung nagpapatakbo sa bawat galaw natin. Restricted na tayo sa mga gusto nating gawin. We set standards of what are good for us and what are bad for us. Nagiging resulta lang nito ang pagkakadena natin. Nakalimutan na nating pagbigyan ang ating mga sarili. Hindi na natin napagbgyan ang mga pangangailangan natin—kahit anong aspeto. Umiikot lang ang mga buhay natin sa mga gusto nating magyari. Masayadong walang katuturan kung tutuusin. Isang beses ka lang mabubuhay. Naiinggit ako sa mga taong kaya nilang gawin lahat ng gusto nila. Silang mga liberated at walang paki-alam sa sasabihin ng iba. Silang wala pinag-aalayan ng pagod. Sila na walang umaasa. Siguro kasi, hindi na nila napagdadaanan lahat ng highway sa buhay ko. Ano nga kaya ang pakiramdam ng gigising ka sa umaga at iispin mo lang ang mga bagay na gusto mo? Tapos yun na lng ang gagawin mo buong araw.

Marami akong plano sa buhay. May plan A, B at C. naiisip ko, na lahat ng pagsusmikap ko ginagawa ko para sa mga taong minamahal ko. Nakakalimutan ko na rin gawin para sa sarili ko. Hindi ko alam pero sa nagyon yun ang totoo. Kaya pla hindi bukal sa puso ko ang mag-rejoice kung kailangan. Ang akin, masaya ako kasi alam kong napapasaya ko sila. Kaya pala kulang. Wala akong masamang implication sa mga sinasabi ko. Nagtataka lang talaga ako. sadyang peculiar.

Sana nga immune na ako sa lahat ng pagod na kaakibat ng nalalabi pang 2.5 na taon. Sana matapos na ang lahat nang hindi ko mararamdaman ang pagod. Hindi na bago sa akin ang may makilalang mga taong hahadlang sa pagtatagumpay ko. Alam ko kasing mawawala rin sila. Ako naman ang laging may huling say sa pedeng mangyari. Ang gusto ko lang talga ngayon, matapos na ang lahat. Ang paulit-ulit na mga pangyayari ang sumasakal sa akin. Ang kagalakang hindi bukal ang bumibigti sa akin. Ang walang katapusang gulong ng swerte ang nagpapahilo sa akin. Ito ang free writng. Magulo ang isip. Maraming saloobin. Walng koneksiyon. Malabo. Sabog.

--lelz

Bagong Boses Sa Amin

2005-09-04T02:50:00.000-07:00

matagal ko na siya hinahangaan kahit pa nga sabihing saksakan nang tamad

ngayon unti-unti ko nang nauunawaan ang dahilan

hindi madali ang kanyang pinagdaanan

kahit mas mahirap ang tinahak kong landas

ginawa naman niya ang mas mahirap pa sa ginagawa ko ngayon

este wala naman nga pala talaga akong pinapakitang sigasig

pero siya ay isang kahanga-hangang kabataan

siya ang gusto kong inspirasyon

marahil ay dahil na rin parehas kami ng nilakbay na teritoryo

kaya ang aming mundo ay pwedeng sabihing magka-isa

siya rin siguro ang impluwensya sa akin kung bakit

may pinapangarap ako ngayong maglingkod sa hindi nakikita

Pero sa totoo lang,

ngayon ko lang natuklasan ang isa pa sa mga boses sa amin na matagal na ikinulong ng panahon

seryoso pala siya, akala ko'y gusto lang makipagtalo sa akin

Jedi Master,

May the power of voice be with you

panghuli

2005-08-31T00:46:00.000-07:00

exam ko kanina sa stat 101.

dala ko ang cell phone ko

sumakay ako ng tricycle

tiningnan ko ang oras sa aking cell phone

bumababa ako ng tricycle at umakyat sa istasyon ng mrt

pumila ako para bumili ng tiket sa mrt

nag-elevator, sumakay na sa tren

umupo na ako at naghalungkat ng aking gamit

sa bulsa ng aking bag,

wala... sa loob siguro.

wala din.

hindi, andito lang iyon...

wala pa din.

sa bulsa ng aking pantalon,

wala...

sabi na...

nawala ang cell phone ko.

nalaglag kaya?

nadukot?

may exam pa ako sa stat!

nagsimula akong magreview.

asan kaya iyong cell phone ko?

late na ako sa exam.

wala na talaga yun.

sinasagutan ko na ang exam

wala akong maisagot.

nawala na kaya?

masyado atang malakas ang aircon

madaming blanko ang papel ko

alas dose na.

binigay ko na sa prof ang blue book ko.

tawagan ko kaya cell phone ko?

out of coverage... nadale na!

umuwi na ako sa bahay...

mama, "nawala ang cell phone ko."

"may magagawa ba ako? (iritable)"

wala.

"hindi na kita bibilhan ng bago! (inis)"

hindi naman ako magpapabili.

wala ka ng telepono.

eh di wala na,

okay lang naman...

sa ngayon...

haayy...

sana pumasa na lang ako sa stat 101

august 31 na ngayon.

eXtra cRedit

2005-08-29T05:54:00.000-07:00

Katatapos ko lang gumawa ng papel bilang extra credit sa isa kong major. Eto ako, mistulang sasabog na bulkan sa kakaubo. Mula ng manggaling ako sa fieldtrip sa taal crater ay hindi na bumuti ang pakiramdam ko. Nagkalagnat ako ng dalawang araw at inuubo na ng mga sumunod pang araw. Hanggang ngayon, hirap ako. May dapat pa akong tapusing papel para naman sa PI 100 at sept 1 na ang pasahan nun.

Ngayon, may binabasa akong libro para din sa gagawin kong papel sa isa pang major. Pero hindi ko ito binabasa dahil kailangan lang kundi dahil interesado rin ako. Ang libro ay tinipon na mga papel tungkol sa migrasyon ng mga Pilipino sa mundo. Kasisimula ko pa lang basahin ito kaya wala pa akong masyadong masabi tungkol dito.

Ang katatapos ko lang basahin na libro ay ang Smaller and Smaller Circles ni Batacan. Nang sabihin ni sophia na mahilig siya sa istoryang detektib, naalala ko ang librong ito at nais ko sanang i-suggest sa kanya na basahin ito ngunit nabasa niya na pala. Dati mahilig ako sa ganitong klase ng kwento. Nagbabasa pa nga ako ng Nancy Drew noon. Ngunit hindi na tulad ng dati ang pagkahilig ko rito. Bagaman, wala na ang dati kong hilig sa istoryang detektib, isa pa rin naman ito sa mga tema na gusto kong basahin. Mahusay ang pagkakasulat ng awtor. Iniisip ko nga kung talagang may mga pari na tulad ng kanyang mga tauhan sa nobela. Sabagay, may mga pari nga ang ngayon ay nangunguna sa pagpapalabas ng katiwalian sa pamahalaan. Bakit nga ba hindi? Ngunit nakakalungkot lang na walang magawa ang pulisya sa krimen na naganap sa kwento at kinailangan pang iba ang maghanap ng solusyon rito. Nakakaawa ang suspek dahil sa kanyang naging karanasan: inabuso siya ng guro niya, nagsawalang-kibo ang mga magulang niya at ang hirap na kanyang nadarama sa pagharap sa ibang tao. Sa huli, ang katotohanan na wala talagang mangyayari at walang magagawa. Hindi siya masisisi sa mga ginawa niya dahil siya mismo ay biktima rin. Hindi niya makakamit ang katarungan. Kaya sa huli, iyon na lamang ang naging solusyon sa kanyang sitwasyon. Repleksyon ng ating lipunan ang kwento sa nobela.

ayan, may post na ako tungkol sa huling nabasang libro. sana, marami pa ang mag-share ng kanilang review.

_ --jari--_

Mula sa Wala

2005-08-28T23:14:00.000-07:00

kasalukuyan kong binabasa ang ilang mga lumang tala... ni jun cruz reyes pa rin. isa't kalahati na lang, makokompleto ko na ang mga libro niyang stock sa filipiniana. pag lumuwag ang iskedyul ko, tatapusin ko yung etsa-puwera na inabot nang due nung una kong hiramin. hindi boring yung libro pero nakatulog ako kanina habang binabasa ko yung mala-autobiography niyang akda na kung paano siyang naging manunulat. ako ang may problema.

masarap basahin ang kwento ng mga tao. bukod sa nakikilala mo sila, nakakahanap ka nang identipikasyon sa ilang mga karanasang ibinabahagi nila. at sa kaso ko, nakapupulot pa ng kaalamang hindi itinuturo sa pormal na edukasyon.

yun na nga ang dahilan kung bakit hanggang ngayon hindi ko pa rin magawang tapusin ang assignment na inirereklamo ko mula pa nung biyernes nang gabi. pa-over-overnight pa ako sa 24-hr computer shop, wala rin naman akong napala. tapos ngayon, eto't nagsisimula na naman ako. alas nuwebe nang umaga ako umupo rito. mag-a-alas tres na sa aking relo, pero hindi pa ako nanananghalian. kelangan ko pa mag-grocery. at seryosong dapat matapos ko na talaga tong assignment ko na minus 3 pts na dahil nung biyernes pa ang deadline. pero ayokong tumayo. natatamad ako. nanghihina ako. kahapon pa ako inutel sa bahay. maghapon din akong nakasalampak sa sahig nagrerewrite ng lecture notes. ultimong mimiryendahi'y ipinakiusap ko pa sa aking utol.

ngayon dapat ang konklusyon sa aking binitiwang hamon sa sarili. natuloy ang holiday ngayon. hindi ako magsuswisayd. pasalamat ako kay macario sakay at ako'y pinagbigyan na naman sa aking katamaran. pati yung kontribusyon ko sa group project proposal, hindi ko naibigay. sana lang hindi sila marunong magtanim ng galit.

maalab ang damdamin ko habang binabasa yung autobiography niya. sari-saring bagay na naman ang natuklasan ko. may tungkol pa sa kaliwa at kanang bahagi ng utak. ang husay ng argumento! sana lang nagpapakatotoo din ako para almost the same na ang aming kwentong-buhay. takot kase ako sa mga titser at ako ay isang poseur student. pero bukod doo'y, halos tugma na ang aming mga diwa.

naalala ko yung minumuni-muni ko kamakalawa sa biyahe. masyado na akong matanda para magsimula pa lamang mag-aral ng instrumeto pang-banda. kaya ang isa sa mga taal kong pangarap ay tapos na. pero may sumulpot na bagong idea. may paraan pa, kung hindi man talaga ako maging miyembro nga banda mismo, at least sa bago kong naiisip, malaking bahagi pa rin ako ng isang banda.. at mahalaga pa nga ang gagampanan kong papel. ang kelangan lang ay pondo, sapat na salapi ayos na. tsaka konting kaalaman sa negosyo o transaksyon. pwede na ako maging manager ng banda.

mapapalo ako ng tsinelas ng nanay ko sa mga pinag-iiisip kong ito. kahapon lang, sa paglilitanya ko tungkol sa math at sa baho ng formaling nanuot sa aking ilong sinabihan na agad akong ilaglag na (i-drop) kung di na kaya, at lumipat na sa kursong narsing. mamumulitika na lang ako este mag-aartista pwe mamundok kaya. sapul!

iba ang talab ng tsokolate saken kagabi. nag-mala-armalite ang aking bunganga sa pinapanood sa tv. una, sa star in a million. pangalawa, sa pinoy big brother. pangatlo, sa rated k. wala akong pakialam sa mga iniisip ng kasambahay ko sa akin. ang importante, nagawa kong sabihin ang gusto kong sabihin sang-ayon sa pagkamulat ko.

kung saan-saan na naman napapadpad ang aking utak. ibig sabihin, nalipasan na naman ako ng gutom.

badtrip na ink

2005-08-28T20:39:00.000-07:00

8/29/2005
Ayaw magprint ng punyetang Ink For Less ink namin. Tutal naman ako ang nag-imbeta na magsulat tayo tungkol sa huling librong nabasa, ako na ang magsisimula.

Ipiprint ko rin nga pala ang sanaysay na ito para matesting ulit ang punyetang ink.

Ang huling libro kong nabasa ay DevilWings ni Renato Madrid, pseudonym ng isang pari na hindi ko na maalala ang totoong pangalan. Heswita yata. Pagkatapos ng Caves and Shadows ni Nick at The Builder ni Edith ay babasahin ko ang Mass for the Death of an Enemy n'ya, kasi parehong nobela ng krimen ang kanyang sinulat.

Trip ko kasi ngayon e nobela ng krimen na Filipino ang sumulat. Tapos ko na ang Smaller and Smaller Circles ni Batacan at The Rice Conspiracy ni Gurrero-Nakpil. Bagaman nakalulungkot na sabihin, ang kay Batacan pa rin ang pinakamahusay. Syempre pag natapos ko na 'yung nobela 'yun na ang magiging pinakamahusay na nobela ng krimen na sinulat ng isang Filipino, at sa wikang Filipino pa!

Noon pa ako mahilig sa storyang detektib. Isa sa mga paborito ko nung hayskul ay ang Nightmare Hall series ni Diane Hoh (na wala na akong makitang kopya sa National ngayon, sa young adults section kaya?). Trip ko rin 'yung Goosebumps ni R. L. Stine (tanggalin ang "i" at ang matitira'y ang pinakaginagamit na mga titik sa wikang Ingles, e ang pinakagamit syempre). Gusto ko 'yung mga kwento nagpapabilis ng tibok ng puso, nerbyoso kasi ako.

Balik tayo sa DevilWings. Ayaw ko s'yang gawan ng rebyu kasi nalungkot ako't pangit 'yung ending. Inaasahan ko kasing ending tipong Agatha Christie, 'yung ipapaliwanag ng detektib lahat ng nangyari, kung paano at bakit ginawa ang krimen. Ang nangyari sa nobela ni Madrid, namatay 'yung mga bida! Postmoderno kasi, panggagagad ng tradisyonal na kwento ng krimen. (Dapat barilin ang mga taong gumagamit ng terminong "postmodern".)

Exciting naman 'yung gitna ng nobela, at maraming isyung nadiskas na trip ko ang tahak. Ang kaso, punto nga ng Adaptation, esensyal ang mahusay na ending para magustuhan ang iyong likha. Iyon ang pagkakamali ni Madrid.

Kaya punta na lang tayo sa librong natapos ko bago ang DevilWings, ang What is Literature? ni Jean-Paul Sartre. Kaso, ayaw ko ring gawan ng rebyu ang librong ito. Mahusay ang pagkakadiskas ni Sartre ng sitwasyon ng mga manunulat vis a vis relasyon nila sa mambabasa (mula lumang Pransya hanggang 1947), mula pagkakaroon dapat ng patron hanggang pagkampi sa proletariat. Sa totoo lang naiinggit ako kay Sartre kasi nabuhay s'ya sa panahong hindi kailangan ng malawakang pagpufutnowt.

Sige, sige, sige. 'Yung libro na lang bago 'yun. Kay Sartre din. Nobela, salamat sa mga diyosa. The Age of Reason. Baduy ang pamagat, ngunit sabi ko sa aking sarili simula nitong Hunyo magbabasa na ako ayon sa aking skejul at si Sartre ang nakaskejul kaya ito, halabira. (Bago ko simulan ang diskusyon nais ko lang amining oo, taksil ako kasi nagsusulat ako sa Filipino ngunit ang konti ng aking binabasa na nakasulat sa Filipino. Patawad. Magbabagong buhay na ako ngayong Setyembre.)

Ang bida ng AR ay si Mathieu, isang propesor ng pilosopiya. Ang kanyang problema: gusto n'yang maging malaya. Punyetang kagaguhan 'no? Sa simula ng nobela papunta s'ya sa babaeng pitong taon na s'yang gabi-gabing katalik. Nakalimutan ko ang pangalan ng babae (sexist talaga ako). Kunwari Magda. Si Magda, nakatira sa bahay ng kanyang ina at di alam ng kanyang ina ang kanilang aktibidad ni Mathieu. Buntis si Magda, at ang unang reaksyon ni Mathieu ay: "Well, I suppose one gets rid of it, right?" Gusto sanang iluwal ni Magda ang sanggol, kaso naunahan na s'ya ng lalake. Ang buong nobela (dalawang araw sa buhay ni Mathieu, lampas tatlong daang pahina) ay tungkol sa paghahanap ng pera ni Mathieu para mapapunta sa mahusay na aborsyonista si Magda. Sa dulo, magkakatapatan sila, aaminin ni Mathieu na hindi na n'ya mahal si Magda, at aaminin ni Magda na ayaw n'yang patayin ang fetus/zygote (kung anuman).

Maraming nakatutuwang tauhan ang nobela, paborito ko si Daniel, isang mayamang baklang ayaw sa pagiging bakla, at si (isa namang babaeng hindi ko maalala ang pangalan kaya kunwari'y tawagin nating) Daisy, na tinutusok ng kutsilyo ang palad habang hinihintay ang resulta ng kanyang exam. (Bagsak s'ya, at sa dulo ng dalawang araw na adventure ni Mathieu ay uuwi s'ya ng Rusya. Hindi n'ya binalik ang deklarasyon ng pag-ibig ni Mathieu.)

Exciting lalo na ang huling mga kabanata ng nobela, kung saan nagnakaw ng pera ang kaibigan ni Mathieu (si Boris, kapatid ni Daisy, aydol ang propesor) at nagalit ang pinagnakawan (si Lola, syota ni Boris) at may dalang baril na pumunta kay Mathieu (kasi nagtatago si Boris). Sa dulo, nalaman ni Mathieu na bakla si Daniel at magpapaksal ito kay Magda. Ang huling pangungusap: "Admit it, you've entered the age of reason!" Wow, parang pelikulang Pinoy.

Ayan, natesting ko nang muli ang aming ink. Wasak pa rin ang print. Punyeta. O, nasher ko na ang aking rebyu. Kayo naman!

Diskarel

2005-08-26T13:30:00.000-07:00

I'm not a genius. I'm just a tremendous bundle of experience.

sinabi ko na nga ba e. alas kuwatro y medya na ng umaga. alas nuwebe ako umupo. dala-dala ko yung mga plano kong iresearch ng sagot sa internet. pero wala akong nahanap. wala akong hinanap. mas masarap magforum-hopping at mag-update ng blog at nawili ako nang todo. unti-unti nang bumibigat ang talukap ng aking mga mata. uuwi pa ako sa amin. at binalak ko pang ngayong sabado ihabol ang aking late na papel pero hindi ko rin naman pala magagawa. kelangan ko na mag-almusal. hindi na pala ako naghapunan. alas kuwatro pa nang hapon kumakalam ang aking sikmura. kelangang parusahan ang sarili dahil nawawala na sa katinuan. ito ang nararapat. tama. ito'y pananadista sa sarili pero alam kong ito'y makabubuti.

pwede na siguro ako bumaba. maliwanag na. pagod na ang mga nanunungkit sa dilim. basta pag sumakay na ng dyip, tandaan: iwasan ang sandwich. umupo sa pinakaligtas na posisyon, malapit sa labasan.kailangang pakinabangan ang natutunan sa dinaluhang self-defense seminar na ACLE. wag mahiya. matutong magsalita.

Sipag ang sikreto ng Henyo

2005-08-26T06:42:00.000-07:00

inabutan ako ng deadline ng postlab ng dalawang experiments na higit dalawang linggong nabinbin. isa lang ang naihabol ko. yung natira, siya ngayong pilit kong bubunuin hanggang lumitaw ang silahis ng araw. yes... nakawala na naman ako sa kural kaya nangangati na naman ang daliri ko sa pagtipa sa keyboard. palusot na naman!

kaso abut-abot namang kamalasan ang sinahod ko. mangiyak-ngiyak nako sa exam kanina kase wala ni palaman akong maisip isulat sa bluebook. kung essay lang sana yun e di nagkuwento na lang ako. ang kaso, pano ako magkukuwento ng numero.

nakatiwangwang pa rin ang plates ko na due sa lunes. tapos hindi ko pa nakaka-one-on-one yung hayop na yung pagkabahu-baho, ang sakit sa ilong! pag natuloy ang holiday sa lunes, hindi ko alam kung magbibigti ako o tatalon na lang sa lagoon. sabog-sabog na naman ang iskedyul na hindi man lang minomodify ng department.

madalas, mas madali ang magreklamo. pero kanina nakasabay ko yung dati kong kaklase na asensado na ngayon. kanya-kanyang palitan ng hinaing, pero may sinabi siya bigla. sipag lang daw ang puhunan ng henyo. sapul! wala nang lunas ang tamaritis ko.

sana maging masipag din ako.

kelan pa kaya?

pagdiriwang

2005-08-26T06:24:00.000-07:00

si nora, may pelikulang tatlong taong walang jos. ako, mula hapon ng martes hanggang gabi ng webes patay. kulang pa sa tatlong araw pero pakiramdam ko lampas pa sa taon ang pagsikip ng aking dibdib.

si kristo, byernes namatay. byernes ngayon, at ako'y buhay na buhay.

ok, tama na ang tugma.

ano nga ba 'yung ipopost ko?

lagi ko na lang nakakalimutan 'yung paglia articles para kay chuck.

ola, may bagong libro si jun cruz (tama ba akong si ola ang may gusto sa mga sinusulat ni jun cruz? kasi hindi pumipirma e). ang pamagat ay armando, pakiramdam ko nobela.

naaastigan ako sa kampanerang kuba.

gusto kong pumunta ng switzerland para mag-aral maging freudian psychoanalyst.

magtipid daw sabi ng gobyerno!

2005-08-25T08:18:00.000-07:00

kamusta na? haay! diretso na ako sa nais kong ibahagi sa inyo...

in-extend ang operations ng MRT at LRT upang hikayatin ang mga taong sumakay na lang ng tren kaysa gumamit ng sariling kotse. ito raw ay para mabawasan ang pagkonsumo ng langis na hindi na mapigilan ang pagtaaaaaSS ng presyo! Aba! kung gayon, bakit ang ad sa isang tren ng MRT ay ganito, "Buy your own car!"

magtipid! magtipid! magtipid! dapat tigilan na ang mga sesyon sa kongreso at senado!!!

haay...

Totoo bang holiday sa Monday?

2005-08-24T19:37:00.000-07:00

araw ngayon ni manang ko kaya alas singko pa lang ay pumipindot na ako ng selepono para bumati.

dahil holiday sa math, dumiretso ako sa aking peborit hangout para asikasuhin ang nabinbing mga reading assignments para sa pansariling pagpapayaman ng isip. napagdesisyunan kong pakialaman ang talaarawan ng may nunal sa talampakan. hihiramin ko rin dapat si banana yoshimoto kaya lang wala sa shelf kaya iba na lang ang dinampot ko na wala man lang akong kabakgra-background, ang Kokoro.

ACLE ngayon. mukhang magiging masaya at makabuluhan ang araw na ito kung makikihalubilo ako. tiningnan ko ang mga nakapaskil na activities. marami akong gustong puntahan. kaya lang magkaklase kami ng subject na pang-ala una dahil gusto ng guro. bawal umangal, pero pwedeng umabsent kung ayaw umattend.

kagabi may nagyaya na sa akin sa acle na tungkol sa music community sa silid aklatan ni patricia. andun kasi si raimund na paborito niyang kantatista ng sandwich. okey.

gusto kong puntahan yung acle ng journ club, sexposition. tungkol sa mga sex writers at sex writing techniques ata. gusto kong pumunta kase may special performance ang giniling festival. yun ang gusto ko.

gusto ko rin yung acle ng AME, tungkol sa hentai-yuri-yaoi kaya lang hindi ko alam kung saan yon gaganapin.

gusto ko rin yung tungkol sa online gaming para malaman ko ang misteryong nakabalot sa mga larong matinding makaadik sa mga kabataan. tsaka para matingnan ko rin kung sila ay may ipapasabog na sikreto. tsaka pati na rin kung bakit hindi na sa akin umappeal ang ibang mga nagsilabasang rpgs.

gusto ko rin yung acle ng lakay, may crash course on mountaineering. kaya nga lang, sports attire is encouraged. wala ako nun.

pinakaumappeal saken yung balewala, tungkol sa traditional arts sa cal. matindi ang sipa ng bulate sa aking tiyan kaya tiyak may mapupulot akong kaalaman doon.

PERO bago pa man ako makapunta sa kung aling acle, kelangan ko munang tapusin ang aking assignment.

ciao!

the grave's a fine and private place/but none, i think, do there embrace

2005-08-23T21:13:00.000-07:00

8/24/2005

Naalala ko 'yung parody ni Michael V: Pangit ka, baluga ako.

Hanggang alas dose ako mag-iInternet. Tas, gagawin ko na 'yung kailangan kong gawin.

Kagabi, o kagabi ng kagabi, naglista ako ng sampung bagay na nais kong makuha sa aking kaarawan (o Pasko). Kahapon, umutang ako sa nanay ko para mabili ko 'yung pangsyam. Kaya ngayon, ayun, opisyal ang deklarasyon: wala akong pera.

Iniisip ko ngayon, kanino ako dapat humingi ng paumanhin. Sa pagninilaynilay kagabi, andami ko na palang atraso sa iba't ibang tao. Oks lang sana kung wala namang kwenta, kaso 'yung marami sa maraming 'yon kaibigan ko.

Code name tayo, code name.

Kay Mirri, Wild Cat, dahil insensitive ako. Hindi ko kasi alam kung paano kita dadamayan sa iyong pagdadalamhati. Kasi, pag may malungkot na pangyayari, sa akin man o sa mga mahal ko, ang ginagawa ko di ko na lang pinapansin. Umiiwas talaga ako ng tingin, hindi ko kaya.

Patawad.

Kay Papa. Hindi ko alam kung ikaw o ako 'yung paranoid. Ako siguro.

Patawad.

Kay Cochero, dahil ginawa ko sa 'yo ang ginawa mo sa akin. Revised edition ng ginawa mo anyway.

Patawad.

At marami pang iba, kaso ayoko nang ituloy ito. Nababanas lang ako sa sarili ko.

11:46am, jusko. Wala na akong masabi. Kukwentuhan ko na lang kayo. Marami ako laging kinukwento, pero isa 'to sa madalang kong ikwento, pero isa ito sa mga paboritong kwento ko. Handa na ba? Kumapit ka:

buti naman at naicpan mong magpost!!!

2005-08-22T01:50:00.000-07:00

tama!..tumpak!..korak!..pasok sa banga!

sobrang tagal na nga mula nung last post ko..kaia naman eto, khit 1:30 na nang umaga at marami pa akong dpat gwin eh nagbblog ako..update lng..

nagdefer nako sa up rep..so sad dhil 4 days na lng..actually d nman 4 days nlng pero aun na lang ung mhirap, tao n kmi after nun..hmmm, bkit? ewan ko pero pakiramdam ko nawala ung puso ko--ang tsami!! haha!!..pero d nman kc ako ganun ka-practical or at least that is what i want to believe in, na i22loy ko ang isang bagay dhil sayang nman at patapos na..gusto ko ndun ung puso ko sa ginagawa ko..tsaka isa pa ung challenge wik ay natapat sa wik na loaded ako wid exams, reports, and papers..ayoko nmng pabayaan ang acads ko, besides the very first reason why im in up is to study..at ayaw kong mgng mediocre either sa acads or sa rep kaia ginive-up ko ang rep..mejo nagsisi ako after pero cguro nde tlga para saken ang rep, bka something bigger awaits me..haay..un nga lng nakakamiss nang umuwi ng halos madaling araw..pati ung mga bulyaw ng mems ay nakakamiss din..para 2loy ang tahimik na ng mundo ko..haha!!

hmmm, 'nuff of rep rantings..dis sem, i've gained so many frens..lhat ng subjects, wel xcept 4 natsci, ay may friends ako, nde lng basta acquaintance, friends tlga..at so far, ang pnakenjoy ko ay ang hum..pretty obvious dhil bibo kid ulet ako dun..ang mganda kc, khit wala sa class eh masaya kmi, may bonding pa rin..at hnggng d2 ay icclaim ko na best group ang group nmin, nde dhil we top oder groups but because, i think, kmi ang pnakabonded, at pinakatalentado..haha!! grp5 really rocks!!

may gus2 pa sna akong ikwen2 kso kylngan ko nang i-dc ang net, ttwag ata ung kabilang rum..kaia next tym nlng ulet..madalas naman nakong magpopost eh..;)

cge babay! sana makilala ko na ang mga blogmates ko pra masaya!!! -lelz

Konsyumerismo

2005-08-21T05:16:00.000-07:00

What's the usual consumer's day like?

nakatulog ako kagabi sa pagbabasa ng HP6.

nagising ako sa Inuman Session ng PNE.

nagreview ako sa saliw ng musika ng Eheads Anthology.

lumabas ako para bumili ng ulam sa KFC.

nagliwaliw ang aking pamilya sa SM.

nadiskaril ang aming panonood ng Charlie & the Chocolate Factory.

may mall tour pala ang MYMP. maraming tao.

nangalay ang aking leeg kakatingin sa sari-saring model ng selepono (mobile phones).

kinalyo ang aking paa sa masikip na mojos ni utol (nakikigamit lang).

bumili kami ng makukulay na bolpen dahil natuwa lang kami.

nagpunta kami sa supermarket para bumili ng garapong paglalagyan ko nang specimen.

pinuno namin ng peanut brittle, turones de mani, choco mallows ang kahong may Halina Sa Paroyka, Steady Lang, at retrato na ililipad pakabilang-ibayo sa nalayong mga kasapi ng aming pamilya.

nalungkot ako nang masuyod ko ang Three Cheers for Sweet Revenge na matagal kong hinanap at hinintay para bilhin.

nanonood kami ngayon ng Pinoy Big Brother.

na-e-LS ako sa Mr.Brightside.

ngumangasab ako ngayon ng tsokolate ni Tutankhamun a.k.a King Tut.

Ilang Taon Na Ang Problema Mo?

2005-08-20T07:19:00.000-07:00

bakit nga ba may mga babasahing inilalabas nang pailalim?

mula sa simpleng pagkawili sa kulturang popular na nauwi sa pagkahilig sa mga akdang pampanitikang pilipino, lumagpas na pala ako sa hangganan at kasalukuyang binabaybay ko na pala ang rebolusyonaryong literatura. nagsimula ang lahat sa pangkatang pag-uulat ng akdang Utos Ng Hari. makulit pero mabigat at malaman. sobrang humanga ako sa may-akda, kay Jun Cruz Reyes. akala ko nga si bob ong. pero mas matindi pa pala ang nauna. tinunton ko ang iba pa niyang mga akda. marami pala. hanggang sa isa-isahin ko silang iuwi at itabi sa pagtulog. marami akong nakilala. marami akong naranasan. marami akong napulot. marami akong naramdaman. marami akong napansin. salat na salat pala talaga ako sa kamalayan sa paligid ko. silang maliliit sa mata ng lipunan ang mga VIP na nakilala ko. silang maiilap. silang mga namumuhay ng payak. silang mga nasa liblib. silang mga nasa nayon. silang mga nasa bundok. Mula sa Utos ng Hari At Iba Pang Kwento, dumiretso sa Tutubi, Tutubi Huwag Kang Magpapahuli sa Mamang Salbahe, napunta sa Etsa-Puwera, lumipad patungong Negros, at nakarating sa Ilang Taon Na Ang Problema Mo?

totoo, kinikilabutan ako habang pinapasadahan ng mata ko ang bawat linya sa huling libro. totoo, bias ang kasaysayan ng Pilipinas. pwede ring sabihin na lahat ng kasaysayan, subjective. depende nga talaga sa gumawa. laking pasasalamat ko na lamang at naipamukha na sa akin agad ang totoo bago pa man ako tumanda nang husto.

matagal ko nang naririnig ang ngalan ni ka roger. pero ngayon ko lang siya nabasa. hindi man buong talambuhay, e kahit papaano'y naipakilala naman siya sa akin ni jun cruz reyes at ayos na yon saken. sinabi ko na nga ba't tama ang nanay ko. kababayan namin siya. kalahati lang pala saken, pero sa nanay ko oo, kababayan niya. hindi ako dun pinanganak. basta ang importante, nag-share kami ng isang probinsya.

kahanga-hanga ang kanyang naikwentong kapiraso ng buhay. may tinik na naman sa aking dibdib. bakit hindi ko rin mapanindigan ang pagiging kabataang pilipino... hindi pwede na mananatili na lamang akong pasibo hanggang sa pumuti ang buhok ko't mangulubot ang balat...hanggang sa tuluyang pagpiyestahan ng mga uod nang walang naibahagi sa kasaysayan ng bayan. pero hindi lang naman sa pagiging tibak ang nais kong mangyari. wala akong nalalaman sa nagaganap sa lipunan, kahit gustuhin ko mang makisangkot. hindi pa handa ang aking utak. magulo pa ang aking buhay. kahit pa sabihing kasalanan ang maging confused sa mga panahong ito, e sa nalilito naman talaga ako e. pero handa naman akong makinig. kung ako ay mapapaliwanagan, salamat.

matapang ang mga tulad ni ka roger. matatag. walang alinlangan. higit sa lahat, may pwersang nagtulak sa kanila sa ganitong bokasyon. alinman sa impluwensya o sa naging karanasan, na hindi magpapaatras sa kanila sa kanilang laban. ayon nga sa pinakasariwang impormasyon kong napulot (straight from my mother's mouth hehe) may nagrecruit pala kay ka roger, na hindi nabanggit sa kwento niya. nirecruit daw si ka roger rosal ni ombudsman guillermo gamo (+) na kamakailan lamang ay inambush habang sakay ng kanyang kotse. tatlong tama ng baril sa ulo. dead-on-arrival sa ospital. naganap noong kainitan ng isyu sa jueteng sa aming probinsya. dating kaklase ng nanay ko sa hayskul.

maraming nabubong palaisipan sa aking utak dahil sa mga nababasa at binabasa at natutuklasan ko. kaya naman dalawang taon ko nang pinoproblema ang tinatago kong problema na nag-ugat sa mga diwang binuo at inako ko sa aking sarili, na alam kong ikalalaglag-panga ng aking pamilya. hindi ko na rin matukoy ang direktang ugat ng problema ko dahil na rin sa kasalimuotan ng mga nangyari sa akin. maaaring simpleng kalokohan lang na hinanapan ng butas para mapasok sa seryosong usapan.

kung ganito rin lang naman ang nangyayari sa paligid at kung ganoon din lang naman ang pinatutunguhan ng buhay ng tao (pawang sang-ayon sa mga napulot ko sa mga nabasa ko), bakit pa ako magpapaka-alien sa aking karera?

ayoko nang pumasok sa iskwelahan. tuldok.

maraming higit na importanteng bagay ang matutunan ko sa labas - ang paligid. tuldok ulit.

pero siyempre hahabulin ako ng tsinelas ng nanay ko pag sinabi ko to. kaya dito ko na lang isusuka ang nakabara sa aking lalamunan, ang aking planong mapanganib.

ako nga'y naliligaw na ng landas, pero pramis hindi ako nag-drugs.

sophia

2005-08-18T05:26:00.000-07:00

8/18/2005

Naniniwala akong iba ang kanina. Naniniwala akong muntik mo nang gawin ang hayskul pa lang ay binabalak natin. Ngunit sinasabi ko sa iyo, hindi na tayo hayskul. Hindi mo pa kumpleto ang sikulo, at magpakamatay ka man alam mong wala pa ring silbi. Kailangan nating magkaroon ng saysay.

Makinig ka, kailangan mo nang kalimutan ang galit at takot. Masyado nang mapanganib, hindi tayo maaaring mawalan ng kontrol muli.

Ito ang aking Sampung Utos:

1) Kung may problema ka, isulat sa journal at h'wag nang ipaalam sa ibang tao sa pamamagitan ng pagdadabog at iba pang porma ng pang-aaway.

2) Magtiwala sa ibang tao. Maraming taksil, ngunit mas marami pa ring tunay na kaibigan.

3) H'wag titingnan nang mababa ang isang tao dahil lamang magkaiba kayo ng opinyon. Makipagdebate (pabigkas o pasulat, parehong ok), h'wag manakot, manaksak sa likod.

4) Walang nagagawa ang pagsigaw.

5) Walang nagagawa ang pag-iyak.

6) Ang pagsusulat ay pang-aaliw. Ang aliw lamang ng mambabasa ang ating istandard ng galing.

7) Ang lahat ng texto ay gawa mula sa ibang texto.

8) Bawal kang magalit, bawal kang malungkot.

9) Pwede kang maging masaya.

10) Kumpletuhin ang sikulo, anuman ang mangyari. Lahat ay isailalim sa planong ito.

Nag-iisa sa Aking Pag-iisa

2005-08-18T03:58:00.000-07:00

Mahal kong Vicky,

Kung nababasa mo ito, ibig sabihin ay patay na ako.

Jusko, humihingi ako ng tawag sa iyo. Sinubukan ko namang sundin ang iyong mga turo. Kaso, mahirap talaga. Humina na ako nang humina. Iniisip ko kung ikaw ganito. 'Yung mula masaya biglang nagiging malungkot.

Parati na lang akong ganito at hindi ko na kaya.

Nakakahiya kasi.

Iyon, turo mo rin sa akin iyon. Dangal, dignidad. Wala na akong maipagmamalaki, wala akong lakas. Wala na akong respeto sa aking sarili.

Paalam, kaibigan. Alalahanin mo ako.

Pag may tanong kung ano ako nung buhay pa, sabihin mo, masiya--

Teka, tatlong tao na pala ang nabilinan ko tungkol jan. Ok na, h'wag mo nang problemahin.

Nagmamahal,
Sophia

Tuloy pa rin...

2005-08-08T20:54:00.000-07:00

Na-e-LS ako sa pinakabagong paborito kong kanta, ang Takeshi ng Kiko Machine.

Natuwa ako sa music video nila. Cartoon na mas mukhang Anime. Tapos kung ano yung nasa lyrics, yun yung takbo ng eksena sa video. At ang da best na part e yung ending. Naglaslas ng wrist yung batang lalake dahil sawi sa pag-ibig nung batang babae. Ang kyuuut!

Kase gory.

Ewan ko ba, pero tuwang-tuwa ako pag nakakakita ng mga bagay o eksenang may dugo. Isa sa mga pangarap ko nung kabataan ko, magkaasawa ng bampira tapos magiging bampira rin ako. Pero hindi ako nanonood ng Buffy The Vampire Slayer. Ayoko kay Sarah Michelle Gellar. Kase kamukha niya si Avril Lavigne. Hindi siya katuwa-tuwa para sa akin.

Nagreresearch ako dapat ng mga pantapal sa report sa chemistry pero namimiss ko na magkwento sa mga matang marunong makinig.

Anyway, sumikat na ang araw sa katanghalian na nagbabadya ng pagdating ng isang maliwanag na hapon. Nilamon ako nang aking pangamba kakaisip sa mga nakatambak na gawain para sa buong linggong ito. Pero halos 90% pa lang nang mga inaalala ko e mga guni-guni lang. Yung isang exam ngayong biyernes, sa susunod na biyernes pa pala. Yung isang exam din ngayong biyernes, e sa huwebes nang susunod na linggo pa pala. at yung isang papel na due bukas, pero di ko magawa-gawa (bakit kaya...) mula pa nung weekend, pero di naman nagdagdag ng pressure sa akin, E DUE NGA PALA TALAGA BUKAS! at ako'y wala pang nasisimulan.

Salamat na lang at mayroon tayong adrenaline rush. Nagagawa kong ipagpatuloy ang aking kakayahan sa pagkacram. Mahusay na bisyo, hane?

May nadiskubre ako ngayon. Mas mainam pala ang hindi nag-aalmusal dahil mas matibay ang stamina at hindi sumasablay ang mga ginagawa.

Gusto ko rin sana ng Field Trip sa Megamol

2005-08-06T03:34:00.000-07:00

Internet Connection: Mama's account

1st stop: nag-tag sa abre-lata. hanggang ngayon hindi ko pa rin matukoy kung sino sa mga-sino ang ayaw magpakilalang bisita sa aking lungga.

2nd stop: YM with alyas porky. may bago akong natutuhan. may babaeng jedi. ako ay patuloy na nagtatagumpay sa aking pagbabalatkayo. aaminin ko na sana, bigla naman akong nilayasan ng aking kausap.
nang-iwan sa ere ng butiking hinahabol ang kanyang buntot sa ilalim ng paandap-andap na ilaw ng bumbilya.

3rd stop: approved Friend Requests. nagmessage ang isang nangungulilang kaluluwa. ganito ang aking naging tugon.
Re: muzta?
salamat bandits! buhay pa naman ako. madalas nga lang, naghihingalo sa buhay-kolehiyo. pero tuloy pa rin ang takbo ng buhay. kung sakali mang namimiss mo na ako ng sobra, eto ang kontak ko. ----------- pero hindi ko maipapangakong masusuklian ang pisong txt mo, okey?
in loving memory of etchas, viola

Pre-destination: paraiso ni Yosi Kadiri kung saan ang buong kaligiran ay nababalutan ng usok. pero isang natatangi at masayang gabi iyon ng mga gabi ng ambon dahil inulan ako ng makukulay na pakikipagsapalaran at karanasan. Ang Mayrics. Amen.

Mission: pursue study of pop culture --- currently breaking down into absorbable amounts the nerve-wrecking ideas of Tolentino's Sa Loob At Labas Ng Mall Kong Sawi...

Final Statement: Astig ang Kiko Machine!

________________________________
PS.
Magkamag-anak ba kaya sina Manix Abrera (Kiko Machine, komikero sa Philippine Daily INquirer) at Jess Abrera (komikero sa Philippine Daily Inquirer)?

ariadne, i love you. dionysus

2005-08-04T18:27:00.000-07:00

sorry guyz, hindi na ako nakakapost.

sabagay, hindi naman kayo nagpopost, kaya ok lang din.

ayon kay paolo manalo, pangit daw ang pinoy/blonde. sabi ng isa nating member, maganda raw. i guess dapat nating panoorin, tutal naman love ko ang ora, plata, mata ni peque.

ito ang tyuri ko tungkol sa hp6:

alam na ni dumbledore na mamamatay s'ya, at sinetap lang nila ni snape na si snape ang papatay sa kanya para pagtiwalaan ito ni voldemort. alam ni albo na mamamatay s'ya kasi naging black ang kanyang kamay sa pagwasak ng isang horcrux ni voldi.

ayon sa isang kakilala, si rab ay si regulus a. black, kapatid ni sirius, kung gayon ang isa pang horcrux ni voldi ay nasa bahay ni harry (inheritance n'ya mula sa godfather). mukhang totoo.

si snape kasi, kung tunay na masama s'ya, ba't n'ya tutulungan ang mga malfoy?

ito 'yung mga panahong sana meron akong kaibigan na tatakbuhan, kakausapin tungkol sa mga problema. hihingahan. oh well, no-el. i'll survive.

meron dapat akong sasabihin nakalimutan ko.

ah, yes, i love the mornings. 'yung malamig, may konting ambon. nangungulila tuloy ako para sa lb. pero sabi nga ni krishnamurti: don't live in the past!

all right, i won't.

and i won't kill myself until i've read hp7.

kwentong mula lunes hanggang sabado

2005-07-30T02:02:00.000-07:00

hindi ako makapag-tag kaya post na lang. aba! magba-blog na ako bago pa uli ako matambakan ng mga paper at exams. bakit walang tagboard? sira lang ba pc na ginagamit ko o talagang sira lang iyong page? haaay!

ano bang nangyari nitong nakaraang linggo?

Lunes: walang pasok dahil sona! napanood ko ang sona ni gma. nakakainis lang pala! sana nagreview na lang ako para sa exam ko. haaay. isang malaking katangahan ang pagso-sona na ang gamit na wika ay ingles! paano kaya siya maiintindihan ng isang ordinaryong mamamayan na hindi gaanong nakakaintindi ng ingles? kung sa bagay, maaaring isang estratehiya iyon upang hindi mapukaw ang atensyon ng mga taong nakikinig. para sa akin, ang nakaraang sona ay hindi para sa bayan at lalong hindi para sa ordinaryong mamamayan nito kundi, ito ay para lamang sa mga naghaharing uri!

Martes: maaga akong pumasok para sa alas-siete kong klase. inipon ko ang buo kong pwersa upang buksan ang pinto ng aming silid-aralan ng ako ay bumangga lamang dito! anong! bakit!? ni-lock ba nila ang pinto? saka na lamang nagbalik ang aking alaala (flashback ng aking buhay!) wala pa kaming klase dahil exam na namin kinabukasan! haaay! sayang ang aking lakas! pero mabuti na rin, may oras pa akong mag-aral para sa isang major. maganda naman ang kinalabasan ng aking exam. natapos ko naman ang exam ng maluwalhati at kampante akong lumabas ng silid-aralan!

Miyerkules: Exam ko pa sa isang major. akala ko aatakehin ako sa exam na iyon. 4 pages ba naman! walanghiya, kaya pala ganoon, isang buong istorya pala iyon! masayang mag-exam sa major kong iyon. dahil bukod sa nakakatawang kwento, naiapply mo pa lahat ng inaral mo. plus may lollipop at chocolate pang pinamimigay habang nag-e-exam. may kasama pang tugtog! haay! nawala lahat ng kaba ko sa exam na iyon!

Huwebes: wala namang gaanong kahalagahan sa araw na ito. hindi ako pumasok sa isang sabjek at hindi ko talaga matandaan kung anong dahilan ng aking pagliban! may masamang balita akong natanggap...

Biyernes: busy. gabi na ako nakauwi. nag-bus na lang ako dahil sarado na ang mrt. akala ko pa nga lumagpas na ako sa babaan ko. dapat pupunta na ako sa lamay kaso inaantok na talaga ako kaya umuwi na lang ako.

Sabado: eto, kagagaling ko lang sa meeting tungkol sa isa naming proyekto. haay! da best talaga ang mga taong nakasama ko sa araw na ito. masaya na ako, may natutunan pa! at pagkatapos dumiretso ako sa computer shop para mag-internet. ooops! time na pala...

---------------
si jari ay walang maisip na mai-post kaya nagkwento na lang ng mga pangyayari tungkol sa nagdaang linggo. =D

To Go

2005-07-28T23:28:00.000-07:00

hinihintay kong mahulog ako sa kanal o kaya masagasaan ng Toki o tamaan ng nanlalaglag na mga bungang matamis ang amoy sa kahabaan ng kalye sa gilid ng Engg.

pero walang anumang nangyari sa alinman sa mga inasahan ko.

tumatawa ako nang di ko namamalayang may nangingilid na palang pawis sa aking balintataw. lumalabo ang paningin ko hanggang sa itungo ko ang aking ulo at tumalon ang ilang gamunggong patak sa aking bagong sapatos.

isang buong linggo na naman ng kahungkagan ang aking ipinamalas sa Kanya...

ganito kasi yon:

nung isang araw, na-late ako sa klase ko dahil nagcram ako ng isasabmit na papel sa mismong sabjek ding yon. pagdating ko run sinorpresa pa ako ng quiz. malay ko bang Australopithecus afarensis si Lucy! e sa Homo sapiens ang nabuong logic sa utak ko nang matandaan kong na naisip ko nang matandaan kong binanggit sa klase na siya ang nawawalang kawing sa ebolusyon ng tao. pag-uwi ko sa bahay, saka ko lang naalala, malabakulaw nga pala si Lucy at hindi ko masikmurang ginawa ko siyang sariling bersyon ng aking ninuno.

isang linggo akong nakipagbuno sa mga [H+] at [OH-] pero pagdating ng reporting kanina, sablay pa rin kami. si maam naman, hindi pa nagpakita. hinintay ko hanggang kaninang alas-dos, wala talaga. isa pa tong si maam na isa. wala rin palang klase hindi pa inannounce in-advance. e di sana, nakapananghali pa ako at naintindihan ang mga kwentong Ali+bang+bang ni Tolentino. Sana may klase pa rin ako kay maam, para maintindihan ko tong isa pang obra ni ginoo.

sa Main Lib pala ako nag-internet kase nagka-phobia ako dun sa pinagtatambayan ko nang mahigit kalahating taon. kagabi kase, laseng yung dating in-charge at may ibinubugaw siya sa akin. yung pamangkin niya raw na isang theology-student. akalain mong ipagkanulo pa ang nagpapakatinong tao... kung sa bagay, ang binatang ginoo naman ay makailang beses ko ring naringgan ng mga pinagbabawal na salita, ang mura na paborito naman ng halos lahat.

may klase pa ako. ayoko nang ma-late. may panonoorin na naman. baka wala uli akong maisagot sa surprise quiz. malas nga e, wala man lang kopya sa AVR sa baba. Di sana, nahiram ko na lang at umeskapo na ako sa kanyang klase...

sa biyernes na ang album launching ng kiko machine. uwi ako ng probinsya. gusto ko manood. wala akong kodak. type ko si Spidey. wala akong kotse. Mayrics is nowhere in my mental map. Sorry na lang.

hindi ko pa tapos si Voldie, pero purga na ako ng spoilers. Anyway, tatapusin ko na lang si Albus.

kaso baka matepok din ako sa major ko. gisahin ko na lang muna ang aking program proposal. sana lang may matino akong magawa sa weekend. ipapanalo mo naman Santos ang game bukas. itataya ko ang boses ko.

sari-saring saloobin

2005-07-27T04:17:00.000-07:00

dapat may ikukwento ako sa inyo kaso nakalimutan ko na kung ano. mamaya na lang kapag naalala ko. ano nga bang bago? eto! sa wakas, nakapag-post na ako. inaalala ko nga itong blog natin kasi hindi ko man lang na nabibisita. at talagang kailangan ko nang mag-post kasi may mga senyales na akong nasalubong na nagsasabing dapat na akong magbasa at magpost sa blog. una, galing ako ng lib, nang makita ko sa daan si mam sophia. tapos nakita ko uli siya sa araw ng exam. hehehe! grabe! :D

------------------------

so, ngayon nga ay nandito na ang bagong post ko pagkaraan ng ilang linggo! sa totoo lang, wala akong perang pang-internet dahil nag-iipon ako pang-fieldtrip ko. puro kami fieldtrip buong august. ayoko namang palagpasin ang mga pagkakataong mabisita ang Banaue at Banahaw. nagtitipid talaga ako! buti na lang isinama ako ng isang kaibigan para mag-internet ng libre! grabe! nagulat ako, libre palang internet dito sa dlrc tuwing miyerkules! kaso medyo huli na ang lahat dahil huling miyerkules na ito ng libreng internet! june pa pala ito nagsimula at magtatapos ngayong july! haaay... sayang ang mga nakalipas na miyerkules!

-------------------------

naalala ko na kung ano iyong ikukwento ko. tungkol sa ka-praningan ng administrasyon noong bago ang SONA ng pangulo. galing kaming bataan, pabalik na kami ng maynila! grabe! dalawang beses kaming pinahinto sa mga checkpoints ng mga pulis! hanep! pinaghihinalaan kaming mga raliyista! walang'ya talaga! tinanong namin sila, kunwari wala kaming malay sa mga pangyayari sa paligid, ano po bang meron? sagot nila, wala lang naman daw. tapos tinatanong na kami kung tagasaan daw ba kami? anak naman ng putakte oh! quever ba nila? wala ba kaming karapatang magpunta sa ibang lugar! sabagay, hindi naman masisi ang mga pulis na ito dahil sumusunod lang sila sa nakatataas sa kanila. pero, grabe naman ang ganitong mga hakbang ng mga taong nasa kapangyarihan! ganon lang ba talaga kadali labagin ang karapatang pantao?noong linggo pa ang pangyayaring ito! haay! at tungkol naman sa SONA? nakakairita ang mga kongresistang tuwang tuwa sa con-ass! syempre, kanya kanya na naman sila ng agenda! quever ba nila sa mga maliliit na mamamayan?

--------------------------

nagpunta kami kamakailan diyan sa may bagong silangan. grabe! kung talagang 'bulag' ka at 'hindi' mo pa nakikita ang malaking agwat sa pagitan ng mayayaman at mahihirap, magpunta ka dito. makikita mo ang magandang subdivision ng filinvest, sa likod nito ang ay ang dikit dikit, ang iba ay tagpi tagping bahay ng mga maliliit na mamamayan. karamihan sa mga bata dito ay hindi nag-aaral dahil walang pang-aral. buti na lang may ilang tao ang nagsisikap na maturuan ang mga batang ito. akala ko noon, basta nasa lungsod ka, madali kang maaabutan ng tulong. hindi ko pa pala lubusang kabisado ang kamaynilaan. madami pa pala itong sulok, na ang tanging nakakarating sa kanila ay ang mga arkong may mga katagang "donated by gago!"

--------------------------
ni jari

manood kayo ng Pinoy/Blonde

2005-07-23T01:00:00.000-07:00

nakakaasar. last week , bago pa maipalabas sa mga sinehan ang Pinoy/Blonde ni Peque Gallaga, sinabihan ko na ang mga kakilala ko na, panoorin ang pelikula.

hindi ko pa sigurado kung maganda nga ito, dahil hindi ko pa rin naman napapanood. pero bilang pagsuporta sa pelikulang pilipino, hinikayat kong manood sila.

'yong isang kaibigan ko, maraming pelikula ang gustong panoorin nang magkakasunod.

sabi ko, ang gastos non, baka dun lang maubos ang allowance namin, nag-suggest ako na bumili na lang kami ng pirated dvd's. pero binawi ko rin yung sinabi ko. 'yong foreign films na lang ang isinuggest kong panoorin namin sa dvd. 'yong local, gaya ng Pinoy/Blonde, sa sinehan talaga.

dahil maraming activities nitong nakaraang linggo, hindi kami nagkaroon ng pagkakataong manood nang magkasama.

pero dahil gusto ko talagang panoorin ang obra ni Gallaga, nanood ako, na iba ang kasama.

at hindi ako nagkamali! maganda.

may pulitika. manood kayo!

pero nakakalungkot lang, dahil nung Thursday, pumunta ako ng Megamall kasama ng ilang barkada para manood uli, at nakakainis, dahil wala na.

one week lang talaga in-accomodate ng SM Cinema ang Pinoy/Blonde pero 'yong war of the worlds, iba pang hollywood movies at asian horror-yucky movies na tatlong taon na atang showing e nandon pa rin.

isa lang ang ibig sabihin non, hindi kumita ang pelikula.

bakit ganon?

hay..

bkt walang bagong posts?

2005-07-18T09:51:00.000-07:00

grabe!! almost two-week hiatus from blogging..khit na dis is not my personal blog eh na-miss ko tlaga..pero bkit ganun? alang ibang nagpopost..ang sad naman..;(

random thoughts:

sobrang busy ko ngaun at ngaun na lang ulet ako nkpgnet..nde ko nman iisa-isahin d2 ung mga ginagawa ko, my napagtanto lang ako, kapag talaga gusto mo ang isang bagay, khit na inaapak-apakan ka na at nagmumukha ka nang tanga, eh go ka pa rin..naicp ko lng, hanggang kailan ko kaia 'to ka2yanin?

mayroon na akong cd ng hale..yey!!! emyly, *inggit-inggit* haha!!!

nkakainis, di ako nkpagpapirma ky neil gaiman..ang saklap! di ko man lanh rin cia na-sight..haay, sayang tlaga..

ang galing ng UP!! three in a row!!
heeey, up go...up fight...hey let's go let's fight!!
Go UP Maroons!!!

may chorva ako..tga ep-ey..hehe..*happy-happy-happy*

wala akong matinong maipost..nakalulungkot..di bale sa su2nod nlang..
cge babay!! ingat lagi! keep this blog burnin' keep on posting!! -lelz

ibang tao, ayaw magbago (pulitikang pinoy)

2005-07-11T03:16:00.000-07:00

Funny. Our moment of triumph of near, yet our house stands in ruins.

Hindi mo lang kasi nakikita noon. Pero noon pa nga wasak.

Sasabihin ko na. Sa wakas, pwede ko nang masabi: At last we shall reveal ourselves to the Jedi. At last we shall have revenge.

Ang kaso nga, wala nang panahon para maghiganti. Kailangan natin ang lahat ng lakas mo para magawa 'to.

Am I being too judgmental?

Ewan. Pero alam ko ang iyong pighati. Naaamoy ko ang iyong takot. Alam mong ito na lang ang sagot.

Ito na nga lang ba?

Well, alam mo naman me, apocalyptic mag-isip.

At paano ang hustisya?

E, hindi ka naman Manunubos e. Iinog pa rin ang mundo, h'wag kang mag-alala.

Peke naman 'tong lungkot ko e.

Compromise is for the weak.

Ang sakit ng ulo ko.

Mas masakit ang puso mo. At 'yan di madadala sa panadol.

The burden is too heavy.

Hindi ka naman si Atlas. Hindi mo kailangang pasanin ang daigdig. Dalawang bagay, tatlo kung mataas ang iyong pangarap, na lang ang kailangan mong gawin. Tapos, tapso na.

Sige. Sige. Sige.

Katapusang tawag.

"i'll fly to another country after i graduate..."

2005-07-09T03:54:00.000-07:00

hehe.

ngayong may mainit na sabaw na naman ang Pilipinas, kanya-kanya na namang opinyon ang mga mamamayan. walang katapusang argumento, diskusyon, at kampihan kung kani-kaninong mga manok nila sa arena.

ayoko magkomento sa sitwasyon ngayon ng ating bansa... dahil wala naman akong masasabi. hindi ko nasusubaybayan ang mga balita na tanging pinagbabatayan ng sambayanan sa kanilang pananaw ukol sa isyu. madali ako magsawa sa mga bagay na monotonous. at paulit-ulit lang naman ang mga naririnig ko. at pati ang "history repeats itself" ay isasama ko na rin.

hindi ko sinadyang magpost ngayon. pero ang nasa PAMAGAT ko ang dahilan kung bakit ako napa-post ngayon.

hehe.

dinalaw ko saglit ang blog namin. nagulat ako kase may nag-tag na ibang tao. matagal na kaseng patay ang blog namin at walang ibang nakalink samin kundi itong blog na ito. mula roon, napadpad ako sa isa pang blog at doon ko napulot ang nasa PAMAGAT ko ngayon.

hehe.

pasensya sa kanya, pero nagustuhan ko ang kanyang LINYA at trip ko itong ulamin dahil kumukulo na ang utak kong napanis kakahintay mag-connect sa internet.

ako na rin ang nagsabi na kanya-kanya ng opinyon ang mamamayan. karapatan yan ng bawat isa sa atin. at sabi pa nga sa isa sa mga nabasa kong akda, "karapatan mong ipagtanggol ang iyong dignidad":

"i decided long ago never to walk in anyone's shadow
if i fail, if i succeed at least i did as i believe
no matter what they take from me
they can't take away my dignity..."

napakanta pa tuloy ako.

walang kaso saken ang paghangad NIYA na mangibang-bayan. sa kalagayan ngayon ng Pilipinas, sino na nga lang ba ang magnanais na tumira pa rito. lahat tayo nagtitiis. maliban sa mga KAWATAN:

magnanakaw sa opisina
may ninakaw na naman kanina
mandarambong sa gobyerno
pakitong-kitong kahit paano...

mandurugas na walang takot
maya't maya nangungurakot...

sobra-sobra ang nasa sobre
kaya't andami-daming pobre...

na-LS ako sa kanta ng PAN.

marami ang peklat ng Pilipinas, at ang mga ito ang visible sa mga mamamayan. kaya kahit naman sino sigurong bigyan ng offer na tumira sa ibang bansa e di na magdadalawang-isip pa. sa balita na lang araw-araw, marami na akong naririnig na nangingibang-bayan. kaya nga HIT ang kursong nursing sa kolehiyo dahil diretsong abroad na ang ating mga future narses... at caregivers din nga pala! kahit sariling pamilya at mga kamag-anak ko, kanya-kanyang alsa-balutan din. madalas, walang malinaw na kinabukasan ang kanilang dadatnan doon - kung saan mang panig ng mundo - pero take the risk pa rin. maparaan ang Pilipino, kaya mabubuhay pa rin siya. ang mahalaga, makaalis sa Pilipinas sa lalong madaling panahon. tuldok.

yan ang panig ng mga Pinoy - ng tao.

pero...

kung makapagsasalita kaya ang Pilipinas, ano naman kaya ang isasagot niya sa mga reklamong ipinupukol ng kanyang mga mamamayan?

SALAMAT sa yellow book ni bob ong, naadopt ko ang kanyang brilliant mind.

papatayin ko 'tong nagsisigarilyo sa kaliwa ko. papatayin ko.

2005-07-08T05:24:00.000-07:00

bakit ako nagsusulat?

kanina, nagsalita ako sa klase ni ma'am lucy. last time na inimbitahan ako para magsalita, para akong tanga. feeling ko kanina, medyo ok na. i got to defend my beliefs and introduce a few technical "writing" terms.

mula kay nietzsche natutunan kong bigyan ng halaga ang kalusugan. mula sa mga feminista, ang papel ng dahas.

may kilala akong lalake, wala man lang s'yang bolpen. hindi ako naawa sa kanya. tangangtanga ako sa kanya. wala talaga s'yang kwentang tao. halos hindi na nga s'ya tao e. kasi mahina s'ya.

kalusugan ang importante dahil sa dahas. ang buong kasaysayan ng kababaihan ay puno ng pagiging api. ang moralidad ng mga alipin ay ang pagtanggap sa pagkalugmok na 'to. bakit humble ang mga mapagkumbaba? dahil wala silang maipagmamalaki.

many people have made a virtue of their weaknesses. they should die.

ano naman ang kinalaman ng isang bobong lalake (clue!) sa kung bakit ako nagsusulat?

actually, wala.

bakit ako nagsusulat, tanong nila. kasi, mahilig akong magbasa. at tulad ng mga awtor na aking hinahangaan, nais kong magdala ng ngiti at takot sa puso ng mga magiging mambabasa ko.

'yun lang.

of course, mula pagkabata hanggang ngayon, nagkaroon ako ng konting pulitika.

but in any case, it's always for the reader that i write. for their entertainment and, well, dialogue with their politics.

i write in order to, even for a little bit, change the world. make it sadder, make it happier, make it a better world to live in.

of course, may specific duties ako as a human being.

pero hindi 'yon ang topic ko.

'yun lang. sige na. papatayin ko na 'tong nagsisigarilyo sa may kaliwa ko.

one day, i will embrace the glow. decades first need to pass, pero i will choose when i will embrace the glow.

first i fight violence.

for that i must be strong.

embracing the glow will be my final show of strenght.

it will be a life fighting violence.

to oust or not to oust..then what?

2005-07-06T15:12:00.000-07:00

i am not a supporter of Gloria, in fact i despise her..she is one of the most cruel and most power-hungry politicians our country has..but after so much contemplation, i've realized that i am not into her ouster..though activism runs through my blood, i still think of the consequences of doing such..and i am, always, for the betterment of the nation..

if Gloria were to be ousted, what would come next? we're just left of a couple of options:

1. VP Noli de Castro is next in line
- i am no god to underestimate his capabilities, but i really do not think he can run our nation..wat does he know of the law, of our economy, of the international agreements? he would lead our nation without having any experience..even former president Erap took it step by step, from mayor to senator to vp then to being the president..but still, what happened?

2. if the election were to be proven fraud, a snap election is possible
- first, a snap election is too expensive, where are we going to get the funds? in the national budget? oh come on, there are a lot of important things that needs to be attended..education is one..second, how can we make sure that the "dayaan" that happened in the previous election (which i think is inevitable) would not be repeated? and third, if ever this is the case, who would we vote for? i prefer lacson, the least corrupt and i think the most sincere..but nevertheless, i do not think pipol would vote for him..we will just all end in the hands of the filthy politicians.

3. a military junta
- this is the least i want to happen..i really do not know much about this, all i know is that the military will take over the government..it is just logical to think that if this were to materialize, the country will be in turmoil..and btw, my friend whose father is into military said that this is what the opposition is planning for..hmmm.

4. a revolutionary transitional government
- i just heard of this option recently..this is the proposal of Atom Araullo..actually, i do not how this works but many said that this should be considered..i also do not know the setbacks..i think i/we should scrutinize every single detail of it to make sure this is the most effective and most feasible..

our country is now going through a political overheat..many pipol backstabbbing each other in an attempt to pursue their own personal agendas..our economy is continuously slipping off..the people, especially the poor, are the ones who carry the burden..intellectuals leave the country..the next thing we know, Philippines is out of the map..

only if we would stop thinking of ourselves, even just for a second, and think of our nation as a whole can we come up with a right decision..well, easier said than done, but IS possible..

RE: tatlo po kase ang scroll bar dun

2005-07-06T14:06:00.000-07:00

Napapakanta Lang Ako

what's wrong with the RP momma?
people livin like they aint got a momma
i think the whole RP's addicted to the showbiz
only attracted to the things that will bring them tsismis
overseas, yea we try to migrate to canada
but we still got so many applicants here leaving
for the USA, the big bush's territory-
our nurses, teachers, and the caregivers
but if we only have love for our own race
then we only leave space to discriminate
and to discriminate only generates hate
and when you hate you're acting like Susan Roces, yea
madness is what we demonstrate
and that's exactly how opposition and administration operate
man, you gotta have million-bribe just to set it straight
take control of your mind and meditate
let your soul gravitate
Hello Garci
y'all

people voting
people rallying
presidents impeached
and you hear them apologizing
can you practice what you preach
Jesus Christ isnt to politics

father father father help us
send back cardinal sin from above
cause people got me, got me questioning

Where is the love (The love)
Where is the love (The love)
Where is the love
The love, the love

_______________________
credits to the Black Eyed Peas for the song "Where is the Love"

wen it comes to gimiks, it should be spontaneous pra double the fun..

2005-07-06T13:34:00.000-07:00

lately, sobrang frequent ng anxiety attacks dat's why i wallowed in self-pity and really engulfed myself in despair, which is very unaleli..and now this phase of my life is over..m back to my old self..hehe..cheers!!

khapon sobrang daming nangyari..wla ung prof sa 2 classes ko..ironic? hehe..ung sa philo class, i got to talk wid one of my classmates..and i may say that i really learned a lot from her, i was enlightened! haha, prang c buddha!! tas ung soc sci k nman eh wala rin, den dumating ung 2 fren ko at niyaya akong lumabas..dpat today ung lakad nmin, pro sb nila khapon nlng dw..so we went to tribu, a bar in katips..aun sobrang saya!! my gig ung underground music community..hehe kakatuwa sila, pati ung songs, especially ung giniling festival..ndun pa nga ung proud daddy nung bokalistang sabog..hehe..lalo 2loy nabuhay ang pangarap kong/nming banda, inimagine kong kami ang tumutugtog doon..haay, kelan kaia un, no? nwei, happy-happy tlga, masaklap nga lng eh ubos ang pera ko, at natapunan ng beer ung bago kong bag..but nevertheless, i enjoyed a lot..1:30 n km nkauwi..

plus, my na-sight nakong chorva..haha..classmate ko cia..*happy-happy-happy*

bagong tapak sa bagong dalampasigan

2005-07-06T11:16:00.000-07:00

wala bang ibang tema o mapag-usapan? (mang-away ba sa unang pagpapaskil?)

oh well, no-el.

katatapos ko lang kasing magsulat ng isang tatlong-pahinang komentaryong pang-radyo tungkol sa eskandalong kinasasangkutan ng mahal ninyong pangulo. at Lord, sumasakit na ang aking ulo. basta sinabi ko lang doon na masyadong nakakahon ang mga Filipino dahil nakuha pa nilang patawarin at hangaan ang isang katulad ni GMA.

iyon.

paalis na rin kasi ako rito, sinusundo na ako ng katulong namin.

hanggang sa muling pagpapaskil.

nawa'y tanggapin ako nang mainit ng grupong ito.

magandang gabi.

p.s.

kailangan bang magpakilala (kahit pen name kumbaga?) salamat.

Post kayo ng pics!

2005-07-05T02:37:00.000-07:00

Ito si Yoshi. Last last summer, nahilig ako sa Enterprise. Crush ko s'ya.

Dapat isusulat ko rito 'yung sinulat ko sa notbuk ko tungkol sa pagsusulat, at sa aking pilosopiya ng sining. Kaso nakakatamad.

Oh well, no-el.

Oist Emyly, ayaw magscroll down ng blogdrive mo.

Well, kumusta na kayong lahat? Alam n'yo ba, may members tayong alam ang username at password pero ayaw magpost? Anyways, anong tingin n'yo sa nangyayari sa Pilipinas? Manalansan, post mo nga ang reasons mo kung bakit ayaw mong mapalitan si Gloria?

Ayan, may diskasyon tapik na tayo!

i want to be friendster

2005-07-05T00:40:00.000-07:00

buti pa si friendster no, kahit kelan niya gustuhing mawala sa mundo, eh pwede..'yun bang tipong hindi mo mapuntahan at magamit..sana ako rin si friendster..kaya ko sanang makatakas sa daigdig na ako mismo ang lumikha..tapos pag balik ko, hindi na nila ako kilala, tanging alaala ko na lang ang pinanghahawakan nila..nang sa gayon, hindi nila masasabing alam nila ang nararamdaman ko, at ang tunay na takbo ng isip ko, dahil ang totoo hindi naman talaga..

bakit ba kasi uto-uto ako?

galit.

2005-07-03T21:37:00.000-07:00

sa tanambuhay ko ay hindi pa ako nagagalit, o kung nakaramdam man ako ay hindi ko kailanman naipakita..akala cguro nila ay hindi nga talaga ako nagagalit kaia eto, inaabuso ang kabaitan..haay, bakit ba my mga taong insensitive at inconsiderate?

kung walang magpapagago ay walang manggago..oo tama, pero kahit ako ay naiinis na rin sa sarili ko..hindi ko maiparamdam ang tunay kong saloobin..nde nman ako isang clown na nde marunong magalit at masaktan..tao ako!! (nde lang halata..hehe) ewan ko ba, di ko 2loy alam kung strength 'to o weakness, basta ang alam ko lang eh ayaw kong makasakit..nde gaya nila..haay..;(

i swear nde pa ako nagalit nang ganito..wala pa nga akong naka2galit ever..siya pa lang, na close fren ko pa..ewan talaga!!!! dhil rin sa kanya ay nde ko napanood ang freshteeg na matagal kong pinakaaabangan..nakakainis na talaga!!

may gus2 pa akong sabihin kaso bukas na lang..nd2 na kc cia..o cge babay!!!

x's: on d lighter note, i bought a new nike bag..it's colored purple..actually got no plans on buying kso ang cute nung salesman eh..kmukha nia ung crush ko..hehe..bait pa..;)

i'm a great pretender...-lelz

kwento-kwento

2005-07-03T05:13:00.000-07:00

may natuklasan ako tungkol sa sarili ko at ikukwento ko ito rito dahil natatawa ako.

nung byernes, este sabado na nang madaling araw, 2am to be exact, nakarating ako sa tinutuluyan ko matapos manood ng Freshteeeg concert sa bahay ng alumni. pero bago ang lahat...

hindi ako freshie pero nakapasok ako ng libre.

wala akong tiket pero may form5 ako.

salamat kay schoolmate sa form5 na pinahiram saken.

salamat kay ------ sa kanyang form5 na napulot ni schoolmate, na siyang pinahiram saken para makanood ng concert.

salamat kay dating classmate, nakasingit ako sa malaboxoffice na pila.

salamat kay dating roommate na nakipagsiksikan para makapunta kami sa medyo unahan, malapit sa stage.

salamat uli sa kanya sa pagdala ng paypay.

salamat sa The Underworld (mga kabataang nakaitim), naamaze ako sa panononood ng lumilipad na mga mineral water bottles sa ere at sa audience na nagkukubli sa ilalim ng kanilang mga braso at kamay.

salamat sa spongecola para sa amazing audience participation ng The Underworld.

salamat sa aking dehydration, hindi ko nakayanang tumigil sa loob para panoorin si kitchie na naka-makeup.

salamat sa hale, nabawasan ng tao pagkatapos nilang magperform.

salamat sa mymp, may dahilan ako para umupo sandali sa gitna ng nagsasayawang crowd.

salamat sa kiko machine, narinig kong humiyaw ang boses ko at pumalakpak ang aking mga kamay.

salamat sa kamikaze, lumakas ang tuhod ko sa pagtalun-talon.

salamat sa session road, nakipagduet ako ng aking parodied Suntok Sa Buwan.

salamat sa parokya, natuwid ang aking dila sa pagsabay sa Yes Yes Show.

salamat sa kampai, nakaupo kami sa silya at cleared na ang harap ng stage.

salamat sa mga taong nasa harapan, kaliwa, kanan, at likuran ko na sinalalayan ko sa di-mahulugang karayom na concert, at sinaluhan ang aking umaagos na pawis..hehehe

...pagdating ko sa aking tinutuluyan, naalala ko bigla, hindi ko pala dala ang susi sa kwarto! sa pagkakataong iyon, lock na ang pinto sa kwarto. nahiya rin naman ako humiram ng duplicate sa aking Amo sa baba dahil iistorbohin ko pa sila. nahiya na nga ako nang kumatok ng alas dos ng madaling araw, aabusuhin ko pa sa paghiram ng susi. kaya wag na lang. saglit akong nag-isip sa dilim (pinatay ko na ang ilaw nang makaakyat ako, ganun ako kasensitive sa aking mga kasambahay na maiistorbo ko). una kong ginawa binuksan ang electric fan dahil sarado na ang mga bintana, at tumutulo na uli ang pawis ko. napagpasyahan kong matulog na lang nang nakaupo sa silya. tutal, ako tong iresponsable. tsaka ayoko na nga makaistorbo pa ng iba.

2:30 AM. nangawit na ang batok ko at ang aking mga binting nakapatong sa bangko. sa gitna ng kadiliman, unti-unting lumiwanag ang aking mata at naaninag ko ang pinto ng aming kwarto. sa taas nito, may butas. hindi ordinaryong butas. sadyang espasyo para may pumasok na hangin sa kwarto kung sakaling mainit siguro. may kalakihan ang espasyong parihaba ang hugis. may bombilyang sumindi sa aking ulunan! pinagpatong ko ang dalawang plastic na bangko at tumayo rito para abutin ang kung ano man ang masusungkit ng aking kamay sa loob ng kwarto. ayos! nakasabit ang isang pares ng damit-pambahay ko. dahan-dahan kong kinuha para magpalit na. tubal na tubal na ang aking suot na damit kaya mabilis akong nagpalit. yung pantalon ko ang isinabit ko sa loob, at yung tisyert, ikinuha ko ng hanger mula sa loob at isinabit sa labas ng bintana.

3:00 AM, hindi ko na makayanan ang umidlip nang nakaupo. higang-higa na ako. pero ayoko sa sahig. kahit madilim, hindi pa rin ako magpipilit na magpagulung-gulong sa maruming sahig. yuuuch kaya yon. kaya, mabilis na naman akong nag-isip at sa lamesa ako humiga!

4:00 AM, malamok na dahil pinatay ko ang electric fan sa takot na may magising sa mga kasambahay ko at marinig na may bukas na electric fan sa salas. isa pa, baka tuluyan akong mahimbing at magulat silang lahat sa paghiga ko sa lamesang kainan! balik sa pag-upo ako, at nang bumigat na naman ang aking mga mata, sumubsob na lamang sa mesa.

4:30 AM, hindi ko na kayang ipagpilitan pang matulog kaya ginising ko na ang sarili ko at hinintay ang pagsilip ng liwanag ng araw ng Sabado.

from 5:00-9:00 AM, kaharap ko na ang libro ko sa major ko. konting idlip, and then, 10Am onwards, tuluy na uli. kaya lang, obvious ang pagkabangag sa hitsura ko. para akong adek na namumula ang mata. at ang eyebags ko, lumalalim at nangingitim na. hindi na kelangan pa ng eye shadow.

bumalik ang aking pagkanocturnal. hindi pala. kase hindi ako natulog nang magliwanag.

so far, ito ang one-of-a-kind experience ko sa pakikipagtipan sa dilim.

sa tuwing naaalala ko ang aking gimik na operation lights-out... tahimik, malinis, at tagumpay ang aking trabaho... biglang sumasagi sa aking isip ang tungkol sa reincarnation & past life.

hindi kaya Master ng sungkit-gamit gang ako sa aking past? or sa future kaya?

patay ako sa nanay ko neto. hindi nanganganak ang may pakpak ng may buntot at sungay.

dreams are forever..

2005-06-30T11:14:00.000-07:00

maikli lang 'to..gusto ko lang sabihin na na2ginip ako kagabi/kaninang madaling araw and pramis it was so fantastic..wud not talk about the details..but mehn, nothing beats it..hehehe..sana nga hindi na 'ko nagicng..actually, kaia mas mtagal ako bumangon kc i kept playing the scenes on my mind, trying to remember every single detail of it..aun tloy, muntik nakong ma-late..

kumanta knina ung prof ko sa natsci..ang cute nia tlaga hehe..feel na feel niya..sana nga hindi nalang gumana ung cd pra naggitara pa siya..haay, khit na ang aga ng natsci eh eager akong pasukan kc ang cute ni ser..hehe..;p

tom. na ung freshteeg..excited nako..jamming to the max, tas ciempre beerkada sessions agen..can't wait..;)

cge babay na!! till next post..;)

currently wearing a BIG smile -lelz